III KRS 29/11

Sygn. akt III KRS 29/11 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 24 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
Protokolant Anna Pęśko 
w sprawie z odwołania M. M. . 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2011 z dnia 6 lipca 2011 roku           
w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego, 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 24 stycznia 2012 r., 
 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Uchwałą nr …/2011 z dnia 6 lipca 2011 r. Krajowa Rada Sądownictwa 
postanowiła, 
że 
M. 
M. 
K. 
nie 
zostanie 
przedstawiona 
Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w R. 

 
 
2 
W uzasadnieniu uchwały podano, że M. M. K. zgłosiła swoją kandydaturę na 
jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Rejonowym w R., obwieszczone 
przez Ministra Sprawiedliwości w dniu 9 listopada 2010 r., a ogłoszone w Monitorze 
Polskim z dnia 19 listopada 2010 r., Nr 87, poz. 1028. Na stanowisko to zgłosiło się 
dwudziestu trzech kandydatów. 
Kandydatka M. M. K. urodziła się […]. W 2002 roku ukończyła wyższe studia 
prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […], uzyskując tytuł 
magistra prawa z oceną bardzo dobrą. Po odbyciu aplikacji sądowej, w dniach 1, 5 i 
19 września 2006 roku, złożyła egzamin sędziowski, uzyskując ocenę dobrą plus. Z 
dniem 
13 marca 
2007 
roku 
została mianowana 
asesorem 
sądowym 
z 
powierzeniem pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Rejonowym w […] na 
okres czterech lat. Z mocy prawa z dniem 5 maja 2009 roku ustało powierzenie 
Kandydatce pełnienia czynności sędziowskich i od tej daty pełni ona obowiązki 
referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w […]. Faktycznie od czasu utraty 
votum do orzekania Kandydatka nie świadczy pracy. Nieobecność w pracy 
spowodowana 
była 
bądź 
chorobą 
bądź 
też 
wykorzystywaniem 
urlopu 
wypoczynkowego. Decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 lipca 2010 roku 
rozwiązano z Kandydatką za wypowiedzeniem stosunku pracy na stanowisku 
asesora sądowego. Okres wypowiedzenia upłynął z dniem 30 listopada 2010 roku. 
Jak wskazano dalej w uzasadnieniu uchwały, uprzednio ocenie poddano 
okres pracy Kandydatki od dnia 13 marca 2007 r. do dnia 28 lutego 2009 r. W tym 
okresie efektywny czas jej pracy w zakresie orzekania w sprawach karnych wyniósł 
około 20 miesięcy, w tym odpowiednio 14 miesięcy w Zamiejscowym Wydziale 
Grodzkim w […] i 6 miesięcy w Wydziale Grodzkim […]. Wyniki tej lustracji były 
podstawą dotychczasowych opinii. Sędzia wizytator do spraw karnych wskazał, że 
przeprowadzona lustracja nie pozwala na jednoznaczną ocenę pracy M. M. K. W 
jego ocenie Kandydatka rozpoznawała sprawy w przeważającej mierze o 
nieskomplikowanych stanach faktycznych, a przydzielone do jej referatu sprawy nie 
były obszerne i nie opierały się na wielości zgromadzonego materiału dowodowego. 
Sędzia wizytator do spraw cywilnych stwierdził, że czynności w poszczególnych 
sprawach Kandydatka podejmowała sprawnie, bez zbędnej zwłoki i prawidłowo 
koncentrowała materiał dowodowy. Treść wydawanych orzeczeń odpowiadały 

 
 
3 
wymaganiom prawa materialnego i procesowego. Uzasadnienia orzeczeń zawierały 
szczegółowe 
ustalenia 
faktyczne, 
w 
rozważaniach 
powoływano 
często 
orzecznictwo Sądu Najwyższego. Niemniej uznał on, że analiza akt spraw 
cywilnych nie stanowi reprezentatywnego materiału do wypowiedzenia się o 
przydatności Kandydatki do zawodu sędziego, gdyż ocenie podlegał krótki czas 
efektywnego wykonywania czynności orzeczniczych, a także częste zmiany 
zakresu powierzonych Kandydatce obowiązków. Z kolei sędzia wizytator z zakresu 
prawa rodzinnego w wydanej opinii wskazał, że Pani asesor posiada właściwą 
znajomość przepisów prawa i w większości prawidłowo je stosuje. Natomiast 
zdecydowanej zmiany wymaga organizacja pracy i sprawność postępowania, co w 
konsekwencji rzutuje negatywnie na ogólne wyniki przeprowadzonej kontroli i nie 
uprawnia do wydania jednoznacznej oceny w zakresie przydatności Kandydatki do 
objęcia stanowiska sędziego. 
Kolegium Sądu Okręgowego w […] na posiedzeniu w dniu 17 marca 2011 r., 
w głosowaniu jawnym, jednogłośnie postanowiło przedstawić Zgromadzeniu 
Ogólnemu Sędziów Sądu Okręgowego w […] negatywną opinię o M. M. K. na 
stanowisko sędziego sądu rejonowego w Sądzie Rejonowym w R. 
Na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego na 
Kandydatkę oddano 5 głosów pozytywnych, 24 głosy negatywne, przy 7 głosach 
wstrzymujących się i 2 głosach nieważnych. 
Nie kwestionując merytorycznego przygotowania Kandydatki, Minister 
Sprawiedliwości stwierdził, że od dnia 5 maja 2009 roku M. M. K. praktycznie nie 
wykonuje obowiązków na stanowisku referendarza sądowego, a zatem - przy 
uwzględnieniu poprzedniej negatywnej oceny - w stanowisku z dnia 11 maja 2011 
roku negatywnie ocenił powyższą kandydaturę. 
Podejmując zaskarżoną uchwałę Krajowa Rada Sądownictwa zważyła, że 
postępowanie nominacyjne ma charakter konkursowy, a jego celem jest wybór 
najlepszego kandydata na urząd sędziowski spośród wszystkich osób, które złożyły 
zgłoszenie. Kandydatka w osobie M. M. K. spełnia wymagania formalne powołania 
do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu rejonowego, jednakże nie 
otrzymała poparcia Kolegium właściwego Sądu oraz Zgromadzenia, a wśród osób, 
które zgłosiły się na wolne stanowisko sędziowski, są kandydaci o równie dużym 

 
 
4 
doświadczeniu zawodowym i większym poparciu środowiska sędziowskiego. Rada 
zdecydowała się przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem 
o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w R. 
kandydaturę D. A. K. 
D. A. K. z dniem 2 kwietnia 2008 r. została zatrudniona na stanowisku 
asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym […] i przydzielona do wykonywania 
czynności w II Wydziale Cywilnym, w pełnym wymiarze czasu pracy. Sędzia 
wizytator oceniający pracę Kandydatki stwierdził, że przygotowywane przez nią 
projekty orzeczeń i uzasadnień prezentują wysoki poziom pod względem 
merytorycznym i formalnym, świadczący o bardzo dobrej znajomości prawa i 
bardzo dobrym opanowaniu techniki pracy sędziego. Wskazał na dużą umiejętność 
D. A. K. do systematyzowania zagadnień wymagających rozstrzygnięcia i 
wychwycenia kwestii w sprawach istotnych, precyzję argumentacji, właściwe 
dokonywanie ocen, jasność formułowania myśli, dokładność w ustaleniach i 
powoływaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Motywy rozstrzygnięć są 
wyczerpujące i zrozumiałe. W konkluzji sędzia wizytator uznał, że asystent 
sędziego D. A. K. zasługuje na powołanie na stanowisko sędziego sądu 
rejonowego. Z opinii Prezesa Sądu Rejonowego, przewodniczącej wydziału 
cywilnego oraz sędziów współpracujących z D. A. K. wynika, że jest ona sumienna i 
obowiązkowa. Wyróżnia ją dociekliwość, opanowanie i dobra organizacja pracy. 
Wszystkie zlecone czynności wykonuje dokładnie, terminowo i z dużym 
zaangażowaniem. Przygotowywane przez D. A. K. projekty orzeczeń i uzasadnień 
prezentują wysoki poziom, świadczący o znajomości prawa cywilnego i bardzo 
dobrej umiejętności stosowania go w praktyce. Wobec Kandydatki nie stosowano 
nigdy żadnych kar porządkowych. Kolegium Sądu Okręgowego w […] jednogłośnie 
pozytywnie zaopiniowało kandydaturę Pani asystent na stanowisko sędziego sądu 
rejonowego, oddając 6 głosów „za", przy braku głosów „przeciw" i braku głosów 
„wstrzymujących się". Zgromadzenie Ogólne Sędziów okręgu Sądu Okręgowego 
zaopiniowało jej kandydaturę oddając 28 głosów „za", przy 4 głosach „przeciw", 5 
głosach wstrzymujących się" i 1 głosie „nieważnym". Była to najwyżej oceniona 
kandydatura w tym postępowaniu konkursowym. Także Minister Sprawiedliwości 
pozytywnie zaopiniował kandydaturę D. A. K. W dniu 6 lipca 2011 r., Krajowa Rada 

 
 
5 
Sądownictwa jednogłośnie (16 głosami „za”) wybrała tę kandydatkę do pełnienia 
urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w R. z wnioskiem o powołanie 
przez Prezydenta RP. 
Te okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia Krajowej Rady 
Sądownictwa w dniu 6 lipca 2011 r. na M. M. K. nie oddano głosów „za", natomiast 
oddano 14 głosów „przeciw", przy 2 głosach „wstrzymujących się". Tym samym jej 
kandydatura nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów. 
M. M. K. złożyła od powyższej uchwały odwołanie, zarzucając naruszenie 
prawa materialnego: 1/ art. 57 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju 
sądów powszechnych (Dz. U. 2001, Nr 98 poz. 1070 ze zm.) poprzez jego 
niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż kandydatka ubiegająca się o wolne 
stanowisko sędziowskie w oparciu o pracę orzeczniczą jako asesora sądowego nie 
została oceniona przez sędziów wizytatorów sądu tego okręgu, w którym jest wolne 
stanowisko sędziowskie; 2/ art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o 
Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. 2009, Nr 26 poz. 157 ze zm.) 
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i rozpatrywanie kandydatury M. K.  jako 
referendarza sądowego, pomimo iż w takim charakterze nigdy nie była zatrudniona, 
a o stanowisko sędziego ubiega się w oparciu o ponad 2-letnią niezawisłą pracę 
orzeczniczą asesora sądowego, któremu powierzono czynności sędziowskie, 
podczas gdy kontrkandydatami, w tym wybranym, są urzędnicy sądowi, którzy nie 
wykonywali czynności sędziowskich i nie posiadają praktyki niezawisłego 
orzekania; 3/ art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną 
wykładnię i preferowanie w dostępie do służby sędziowskiej asystentów sędziego w 
odróżnieniu od kandydatki, która będąc ponad 2 lata asesorem sądowym 
wykonywała 
własne 
czynności 
sędziowskie 
i 
orzekała 
we 
wszystkich 
podstawowych dziedzinach prawa, tj. w sprawach karnych, cywilnych oraz 
rodzinnych i nieletnich; jak również naruszenie przepisów postępowania w sposób 
mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. 1/ art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niewskazanie 
podstawy prawnej zaskarżonej uchwały i w zakresie podstawy faktycznej 
niewskazanie przyczyn, dla których Krajowa Rada Sądownictwa odmówiła 
wiarygodności i mocy dowodowej dowodom istotnym oraz korzystnym dla 
kandydatki, tj. opiniom sędziów o kandydatce z okresu aplikacji sądowej odbywanej 

 
 
6 
w okręgu […], oświadczeniom innych osób współpracujących z kandydatką w 
sądzie 
(pracowników 
sekretariatu, 
adwokatów, 
prokuratorów, 
ławnika), 
dokumentom sądowym ze wszystkich wydziałów, w których pracowała kandydatka 
w okresie asesury sądowej, które w sposób obiektywny wskazują na wysoką 
wydajność pracy kandydatki w stosunku do innych sędziów i asesorów sądu (ponad 
100 spraw załatwianych miesięcznie), bardzo niski wskaźnik odroczeń (znaczna 
większość spraw załatwianych na pierwszym terminie), brak spraw starych w 
referacie kandydatki, sporządzanie wszystkich uzasadnień w terminie, stabilność 
orzecznictwa, bardzo wysoki poziom prowadzenia spraw (protokoły, orzeczenia 
wpadkowe), a także prawomocnym orzeczeniom dotyczącym pracy kandydatki, 
takim jak wyrok Sądu Apelacyjnego […] w sprawie sygn. akt […] z dnia 07 kwietnia 
2008 r. uchylający pierwszą uwagę Prezesa Sądu Rejonowego w […] w zakresie 
niesprawności postępowania, zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w […] nr 
…/08 z dnia 28 listopada 2008 r. uchylające drugą uwagę w zakresie niesprawności 
postępowania, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż czyni niemożliwym 
kontrolę przedmiotowej uchwały pod względem jej legalności; 2/ art. 227 k.p.c. 
poprzez pominięcie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 
a wynikających z uwag kandydatki do opinii sędziów wizytatorów z okręgu 
sieradzkiego i z prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie sprawności postępowania, 
a także z faktycznymi okoliczności i okresu pracy kandydatki, nie zweryfikowanych 
przez Radę i nie porównanych z materiałem źródłowym, co miało istotny wpływ w 
zakresie oceny M. K. jako kandydata na sędziego i na wynik sprawy; 3/ art. 252 
k.p.c. w zw. z art. 244 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie za w pełni wiarygodne opinie 
sędziów wizytatorów z okręgu […], pomimo udowodnienia przez kandydatkę ich 
nieprawdziwości, a zasadności swych uwag dowodami w postaci akt konkretnych 
spraw sądowych i dowodami w postaci prawomocnych orzeczeń uchylających 
wystosowane wobec kandydatki uwagi w zakresie niesprawności postępowania, co 
miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w oparciu o te opinie zarówno organy 
samorządu sędziowskiego (Kolegium i Zgromadzenie Ogólne Sędziów), jak i 
Minister Sprawiedliwości sporządzają negatywne opinie o kandydatce, będące 
podstawą negatywnej oceny i uchwały Krajowej Rady Sądownictwa; 4/ art. 233 § 1 
k.p.c. poprzez jednostronne rozważenie zebranego materiału w oparciu o 

 
 
7 
kwestionowane opinie sędziów wizytatorów i oparte na tych opiniach stanowiska 
Kolegium i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w […] oraz 
Ministra Sprawiedliwości w miejsce wszechstronnego rozważenia zebranego 
materiału poprzez ustosunkowanie się do uwag kandydatki i prawomocnych 
orzeczeń uchylających uwagi w zakresie niesprawności postępowania oraz do 
okoliczności pracy kandydatów, co miało istotny wpływ na procedurę oceny 
przydatności kandydatki w zawodzie sędziego w porównaniu z innymi kandydatami, 
a w konsekwencji na wynik sprawy; 5/ art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa w zw. z art. 12 ust. 1-4 tej ustawy poprzez niepodjęcie odrębnej 
uchwały w przedmiocie rozpatrzenia i oceny kandydatury odwołującej się, co miało 
istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powoduje nieważność uchwały w przedmiocie 
nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej; 6/ art. 2 ust. 2 pkt 8 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa poprzez brak jakiejkolwiek reakcji Rady dotyczącej nieprzestrzegania 
zasad etyki zawodowej przez sędziów wizytatorów ds. karnych, cywilnych i 
rodzinnych sporządzających nierzetelne opinie o kandydatce oraz wobec Prezesa 
Sądu Rejonowego w […] , który w toku asesury sądowej M . K. wystosował wobec 
kandydatki dwie niezasadne uwagi w zakresie niesprawności postępowania oraz 
zainicjował niezasadne i pozbawione podstaw prawnych postępowanie służbowe 
po złożeniu przez kandydatkę wniosku o nominację sędziowską, co miało istotny 
wpływ na wynik sprawy w zakresie przygotowania zawodowego i cech osobistych 
kandydatki. Skarżąca wniosła o uchylenie uchwały i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania Krajowej Radzie Sądownictwa. 
W uzasadnieniu podniesiono, że odwołująca się wnosiła o ocenę jej 
orzecznictwa, jako asesora sądowego pełniącego czynności sędziowskie, przez 
sędziów wizytatorów okręgu […] jako sędziów wizytatorów sądu właściwego ze 
względu na przedmiotowe zgłoszenie. Z art. 57 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. 
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2001, Nr 98 poz. 1070 ze zm.) 
wynika, iż postępowanie przednominacyjne, dotyczące zgłoszonych kandydatów, 
toczy się przed organami właściwego sądu. Jest związane z oceną prezesa sądu 
(sędziego wizytatora), kolegium i zgromadzenia ogólnego tego sądu, w którym jest 
wolne stanowisko sędziowskie, a nie jakiegokolwiek sądu okręgowego. Sędziowie 

 
 
8 
wizytatorzy okręgu […], właściwego dla sądu zgłoszenia, opinii takich nie 
sporządzili. Żaden z sędziów tego okręgu nie miał możliwości własnej i 
jednoznacznej oceny pracy kandydatki. Nikt z sędziów, którzy opiniowali 
kandydatkę na Kolegium czy Zgromadzeniu, nie lustrował akt i nie miał żadnych 
źródłowych informacji o orzecznictwie kandydatki. 
Odnosząc się do oceny kontrkandydatki skarżąca zauważyła, iż czynności 
asystentów sądowych są istotnie odmienne od czynności asesorów sądowych, 
którym powierzono expressis verbis w akcie mianowania oraz w pracy czynności 
sędziowskie. Wybrany kontrkandydat w wydziałach sądu pełnił jedynie czynności 
asystenta sędziego, który nie podejmuje żadnych własnych czynności i nie ma 
opanowanej metodyki pracy sędziego, ale metodykę pracy asystenta sędziego. 
Tymczasem Kandydatka przez cały okres pracy w Sądzie Rejonowym w […] 
zatrudniona była w charakterze asesora sądowego, któremu powierzono czynności 
orzecznicze (sędziowskie) z uwagi na pomyślny przebieg aplikacji sądowej i 
uzyskanie wysokiej oceny na egzaminie sędziowskim. Nigdy nie była zatrudniona 
na stanowisku referendarza sądowego, a właśnie niewykonywanie obowiązków na 
tym stanowisku wskazuje się w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały jako 
podstawę negatywnej oceny przydatności do zawodu. Odwołująca się jako jedyna z 
kandydatów pracowała de facto jak sędzia i posiadała, co jest okolicznością 
bezsporną, najwyższe oceny zarówno ze studiów, jak i z egzaminu sędziowskiego 
w okręgu, podczas gdy w uchwale Rady nie ma nawet wzmianki o studiach i 
egzaminie sędziowskim asystenta sędziego, kontrkandydatki w tym właśnie okręgu. 
Odwołująca się podała, iż od maja 2009 r. powierzono jej wykonywanie 
czynności referendarskich wobec ustania możliwości orzekania przez asesorów 
sądowych, przy czym wykonywanie przez nią tych czynności zostało pozytywnie 
ocenione przez sędziego wizytatora Sądu Okręgowego w […], który to fakt został 
pominięty w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały, a pojawiło się niezgodne z 
prawdą twierdzenie, iż kandydatka praktycznie tych czynności nie wykonywała. 
Skarżąca wywiodła nadto, iż uzasadnienie uchwały powinno odpowiadać 
standardom proceduralnym, czego nie czyni. 
Podniosła też, iż KRS nie zweryfikowała prawdziwości wskazywanych 
danych o kandydatach w niniejszym postępowaniu nominacyjnym. W uzasadnieniu 

 
 
9 
uchwały podano bowiem, iż Minister Sprawiedliwości wypowiedział kandydatce 
stosunek pracy asesora sądowego, pomijając jednocześnie fakt, że także 
prawomocnym orzeczeniem sądowym stwierdzono niezgodność z prawem tegoż 
wypowiedzenia. 
Wątpliwości budzi wreszcie procedura oceny kontrkandydata. Sędzia 
wizytator wskazuje, iż oceniał projekty orzeczeń i uzasadnień asystenta sędziego. 
Podnieść należy, iż projekty asystenta sędziego nie mogą znajdować się w aktach 
spraw pod rygorem odpowiedzialności zawodowej. Natomiast materiał zawarty w 
aktach spraw sądowych, w tym poziom orzeczeń i ich uzasadnień, są wyrazem 
pracy orzeczniczej sędziego, a nie asystenta sędziego. 
Uzasadniając zarzut nieważności uchwały Kandydatka wskazała, iż każda 
czynność Rady w granicach jej ustawowych kompetencji określonych w 
szczególności w art. 2 i 3 ustawy wymaga podjęcia uchwały, co oznacza 
konieczność przeprowadzenia głosowania i uzyskania bezwzględnej większości 
głosów. Przyjęcie rozstrzygnięcia w drodze uzgodnienia może dotyczyć tylko 
czynności porządkowych, wewnętrznych. Tym bardziej w przypadku wielości 
kandydatów na 1 miejsce odrębne uchwały w przedmiocie oceny i rozpatrzenia 
kandydatury 
muszą 
poprzedzać 
uchwały 
co 
do 
przedstawienia 
bądź 
nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż właśnie ten pierwszy etap winien wyłonić 
najlepszego kandydata w drodze głosowania. Dopiero w zależności od wyników 
głosowania w sprawie uchwały dotyczącej rozpatrzenia i oceny każdej z kandydatur 
możliwe było podjęcie drugiej uchwały w przedmiocie przedstawienia bądź 
nieprzedstawienia wniosku Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Analizę 
prawidłowości 
zaskarżonej 
uchwały 
rozpocząć 
wypada 
od 
zacytowania treści obowiązujących w dacie jej podjęcia art. 2 ust. 1 pkt 3 , art. 12 
oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa 
(jednolity tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm., dalej zwanej „ustawą o 
KRS”), zgodnie z którymi do zadań Krajowej Rady Sądownictwa należy 

 
 
10
przedstawianie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o powołanie 
sędziów m.in. w sądach powszechnych, a decyzje w tym zakresie zapadają w 
formie uchwał podjętych na posiedzeniach plenarnych. Sędzia albo osoba, której 
praw lub obowiązków dotyczy uchwała wydana w indywidualnej sprawie, może 
odwołać się od tej uchwały do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały 
z prawem. W sprawach indywidualnych, w których przysługuje odwołanie, uchwały 
Rady wymagają uzasadnienia i doręczenia zainteresowanemu. 
Szczegółowe zasady postępowania przed Radą w indywidualnych sprawach 
regulowały przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 
13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady 
Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz. U. Nr 219, poz. 1623 ze zm.), 
wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Przepisy te nie obowiązywały 
jednak w dniu podjęcia przez Radę zaskarżonej uchwały. Rozporządzenie w części 
dotyczącej trybu postępowania przed Radą utraciło bowiem moc obowiązującą 
z dniem 2 grudnia 2010 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 
19 listopada 2009 r., K 62/07 (Dz. U. Nr 202, poz. 1657). Wyrok ten - z 
odroczeniem o 12 miesięcy - pozbawił rozporządzenie podstawy prawnej, jaką był 
art. 12 ust. 6 ustawy o KRS w części uprawniającej Prezydenta RP do określenia, w 
drodze rozporządzenia, trybu postępowania przed Radą. Zdaniem Trybunału 
Konstytucyjnego, tryb postępowania przed Radą nie mógł być uregulowany w 
rozporządzeniu, 
gdyż 
sprawa 
ta 
należy 
do 
materii 
ustawowej. Wobec 
nieuchwalenia stosownej ustawy w okresie 12 miesięcy od ogłoszenia wyroku 
Trybunału w Dzienniku Ustaw powstała luka prawna. Jak jednak wyjaśnił Sąd 
Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 maja 2011 r., III KRS 5/11 
(niepublikowanym), brak przepisów regulujących szczegółowo tryb postępowania 
przed Radą nie zwalniał tego organu z obowiązku wykonywania konstytucyjnych i 
ustawowych zadań. Rada jest obowiązana do działania na podstawie i granicach 
prawa (art. 7 Konstytucji). W razie braku szczegółowych przepisów, Rada powinna 
kierować się zasadami ogólnie przyjętymi w działaniu organów państwa w 
demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji). Obliguje ją to do 
wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia 
sprawy. Przy podejmowaniu uchwał w kwestii obsady stanowisk sędziowskich 

 
 
11
Rada powinna uwzględniać zarówno interes publiczny (potrzeby wymiaru 
sprawiedliwości), jak i słuszny interes osób, których uchwały te dotyczą (wyrok 
Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III KRS 2/05, ZNSA 2005, nr 2 – 3, 
poz. 74). 
Wbrew zarzutom odwołującej się, zarówno pod rządami wspomnianego 
rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jak i po utracie przez niego 
mocy obowiązującej, w postępowaniu przed Krajową Radą Sądownictwa nie miały 
zastosowania przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zakres unormowania 
tego aktu określony został w jego art. 1. Z treści powołanego przepisu 
jednoznacznie wynika, iż Kodeks postępowania cywilnego reguluje postępowanie 
sądowe w wymienionych w nim kategoriach spraw, a nie postępowanie przed 
innymi organami władzy państwowej, w dodatku mającymi – jak Krajowa Rada 
Sądownictwa – charakter publiczny. Z brzmienia art. 1 k.p.c. oraz z przytaczanego 
przez skarżącą art. 12 ust. 5 ustawy o KRS (zgodnie z którym w postępowaniu 
przed Krajową Radą Sądownictwa nie stosuje się przepisów Kodeksu 
postępowania administracyjnego) nie można wyprowadzić wniosku, że lukę w 
postaci braku ustawowo sprecyzowanych szczegółowych zasad procedowania 
przez tenże organ wypełniają przepisu Kodeksu postępowania cywilnego. Do takiej 
konkluzji skłania również regulacja art. 13 ust. 6 ustawy o KRS, która wprawdzie 
przewiduje stosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, ale tylko 
przepisów o skardze kasacyjnej i to w postępowaniu przed Sądem Najwyższym 
toczącym się z odwołania od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa w zakresie, w 
jakim postępowanie to nie zostało unormowane w ustawie o KRS (uzasadnienia 
wyroków Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2006 r., III KRS 3/06, OSNP 2007, nr 
11 – 12, poz. 177 i z dnia 18 lutego 2010 r., III KRS 29/09, LEX nr 564900). 
W konsekwencji chybione są zarzuty odwołującej się odnośnie do naruszenia przez 
Krajową Radę Sądownictwa konkretnych przepisów Kodeksu postępowania 
cywilnego, skoro przepisy te nie znajdowały zastosowania w postępowaniu przed 
tym organem przy rozpatrywaniu kandydatur do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego. 
Niesłuszny jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 12 
ust. 1 – 4 ustawy o KRS poprzez niepodjęcie przez Radę odrębnej uchwały w 

 
 
12
przedmiocie rozpatrzenia i oceny kandydatury skarżącej. Zdaniem odwołującej się, 
wynikająca w treści tychże przepisów kompetencja Krajowej Rady Sądownictwa do 
rozpatrzenia i oceny kandydatów do pełnienia urzędu sędziowskiego i do 
podejmowania uchwał bezwzględną większością głosów oznacza, iż w razie 
udziału wielu osób w konkursie na wolne stanowisko w pierwszej kolejności 
powinna 
zastać 
podjęta 
uchwała 
w 
przedmiocie 
rozpatrzenia 
i 
oceny 
poszczególnych kandydatur, a następnie kolejna uchwała w kwestii przedstawiania 
lub nieprzedstawiania tych osób Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z 
wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu. Tymczasem wbrew sugestiom 
skarżącej, wszystkie kandydatury na wolne stanowisko sędziego, uczestniczące w 
niniejszej procedurze konkursowej, zostały przez Krajową Radę Sądownictwa 
odrębnie rozpatrzone i ocenione, a wyniki tego etapu postępowania stały się 
przesłanką podjęcia przez ten organ uchwał rozstrzygających o indywidualnej 
sprawie każdego kandydata, jaką był jego start w zmaganiach o to stanowisko. 
Nietrafne jest także  powoływanie się skarżącej na przepis art. 2 ust. 1 pkt 8 
ustawy o KRS, zgodnie z którym Krajowa Rada Sądownictwa wykonuje zadania 
określone w ustawach, m.in. czuwa nad przestrzeganiem zasad etyki zawodowej i 
w przypadku uzyskania wiarygodnej informacji o przewinieniu służbowym, w tym o 
oczywistej i rażącej obrazie przepisów prawa i uchybieniu godności urzędu, 
występuje z żądaniem podjęcia czynności dyscyplinarnych wobec sędziego. 
Unormowanie 
to 
dotyczy 
bowiem 
zagadnień 
niebędących 
przedmiotem 
postępowania przed Radą zakończonego zaskarżoną uchwałą i wykracza poza 
granice kognicji Sądu Najwyższego rozpoznającego niniejsze odwołanie. 
Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 57 ustawy z dnia 
27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2001, Nr 98 poz. 
1070 ze zm.), skoro żadna z sześciu jednostek redakcyjnych tego przepisu nie jest 
adresowana do Krajowej Rady Sądownictwa i w związku z tym nie znajduje 
zastosowania w postępowaniu przed tym organem przy rozpatrywaniu i ocenie 
kandydatów do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego w sądzie powszechnym. 
Norma art. 60 powołanej ustawy jednoznacznie odsyła w tym zakresie do 
odrębnych przepisów. W kontekście uzasadnienia odwołania można wysnuć 
wniosek, że skarżąca dopatruje się nieprawidłowości w postępowaniu prezesa sądu 

 
 
13
okręgowego, do którego wpłynęło jej zgłoszenie, w sposobie przeprowadzenia 
procedury przednominacyjnej, polegających na odstąpieniu od zlecenia dokonania 
oceny jej kandydatury przez sędziów wizytatorów tego właśnie okręgu. Tymczasem 
z brzmienia przepisu art. 57 § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych wynika 
jedynie, że prezes sądu, po stwierdzeniu spełnienia warunków przez kandydata, 
przedstawia jego kandydaturę właściwemu kolegium sądu, wraz z oceną jego 
kwalifikacji, oraz określa termin zgromadzenia ogólnego sędziów, na którym będzie 
prezentowana kandydatura, wraz z opinią kolegium o kandydacie. Unormowanie to 
nie nakłada więc na prezesa sądu obowiązku zwrócenia się o ocenę kwalifikacji 
kandydata do sędziów wizytatorów tego okręgu, w którym rozpisano konkurs na 
wolne stanowisko sędziowskie. 
Przechodząc do treści samej zaskarżonej uchwały warto zauważyć, że w 
świetle art. 13 ust. 2 ustawy o KRS kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał 
Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje wyłącznie badanie, czy uchwała nie 
pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma 
kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego 
(a tym bardziej jego kontrkandydatów). Przedmiotem badania ze strony Sądu 
Najwyższego pozostaje zatem procedura podejmowania uchwały przez Krajową 
Radę Sądownictwa, a nie przesłanki, które zadecydowały o jej treści (wyroki Sądu 
Najwyższego z dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane, 
oraz z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 11, poz. 93). Jak 
zauważył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2008 r., 
SK 57/06 (OTK – A 2008, nr 4, poz. 63), ani szczególna, konstytucyjna pozycja 
ustrojowa Rady, ani fakt, że w myśl art. 12 ust. 5 ustawy o KRS w postępowaniu 
przed Radą nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, 
nie odbierają postępowaniu przed Radą w sprawach indywidualnych, dotyczących 
powołania 
na 
stanowiska 
sędziowskie, 
charakteru 
postępowania 
administracyjnego. Przedmiot postępowania w kwestii oceny kandydata i 
przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko sędziego ma charakter 
sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. I jako taka powinna podlegać 
kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju sprawom, tj. pod kątem 
legalności i przestrzegania stosownych procedur prawnych. Zgodzić się natomiast 

 
 
14
należy ze stanowiskiem, że merytoryczna ingerencja sądu w rozstrzygnięcia Rady 
byłaby niedopuszczalna, wkraczałaby bowiem w sferę szczególnego władztwa 
Rady, wynikającego z samych norm konstytucyjnych. Jednakże kontrola sądowa 
przestrzegania praw obywateli, w rozważanym wypadku praw wynikających z art. 
60 Konstytucji, tj. prawa równego dostępu do służby publicznej, a zatem w 
sprawach prowadzenia naboru na podstawie przejrzystych kryteriów selekcji 
kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie publicznej, jest, w 
myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji, konieczna. 
W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w 
zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa 
obejmuje 
w 
szczególności badanie, 
czy 
Rada 
przestrzegała 
w 
danym 
postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydata oraz procedur postępowania 
związanych z oceną kandydatury i przedstawiania wniosku Prezydentowi. Analiza 
tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, obejmuje także kontrolę 
przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w tym np. ustawowych 
warunków powoływania na stanowisko sędziego, sprecyzowanych w ustawie z dnia 
27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 
ze zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych obowiązujących w postępowania przed 
tym organem, określonych zwłaszcza w art. 12 i art. 13 ust. 1 ustawy o KRS 
(odnośnie do trybu podejmowania uchwał przez Radę i konieczności uzasadnienia 
przez Radę na piśmie stanowiska w sprawie). 
Wracając do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie 
zaskarżonej uchwały pozwala na kontrolę postępowania Krajowej Rady 
Sądownictwa pod kątem dochowania przez nią wymagania wszechstronnego 
rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle 
prezentowanego w judykaturze poglądu, w przypadku ubiegania się kilku osób o 
jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały 
sytuacji poszczególnych kandydatów w aspekcie zastosowanych przez Radę 
kryteriów oceny. Zakres rozważań dotyczących poszczególnych kandydatów może 
być zróżnicowany w zależności od potrzeb, przy czym powinien on być szerszy w 
stosunku do kandydatów mających zbliżoną sytuację, lokujących się przy granicy 

 
 
15
rozdzielającej uchwały pozytywne dla kandydatów od uchwał negatywnych. Żadne 
ze stosowanych przez Radę kryteriów oceny kandydata nie ma jednak charakteru 
wiodącego, ani nie jest konieczne uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde z 
nich. Decyduje ocena całościowa, wynikająca z łącznego zastosowania tych 
kryteriów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, LEX 
nr 678015). Sam dobór przez Radę kryteriów oceny kandydatów na stanowiska 
sędziowskie zasadniczo pozostaje poza scharakteryzowanym wcześniej zakresem 
kompetencji Sądu Najwyższego do kontroli legalności uchwał Rady, za wyjątkiem 
sytuacji, gdy kryteria te naruszają podstawowe zasady prawne, w tym szczególnie 
konstytucyjne zasady jednakowego dostępu do stanowisk w sferze publicznej oraz 
równego traktowania i niedyskryminacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 
października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 1, poz. 93 i z dnia 14 stycznia 
2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). 
Wbrew zarzutom odwołującej się, Krajowa Rada Sądownictwa dokonała 
oceny wniosku M. M. K. o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego 
Sądu Rejonowego w R. z zastosowaniem właściwych kryteriów i uznała, że inna 
kandydatka zasługuje na przedstawienie jej Prezydentowi RP, a swoje stanowisko 
obszernie umotywowała w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. 
Należy podkreślić, że Krajowa Rada Sądownictwa w toku analizowanego 
postępowania miała za zadanie wskazać i przedstawić Prezydentowi RP z 
wnioskami o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu 
Rejonowego w R. tylko jednej spośród dwudziestu trzech konkurujących osób, z 
których każda posiadała przymioty świadczące o tym, iż nie tylko spełnia formalne 
przesłanki awansu zawodowego, ale również – przy uwzględnieniu określonych 
kryteriów oceny – jest merytorycznie przygotowana do tego awansu. Rada 
rozpatrzyła poszczególne kandydatury, a o ostatecznym wyborze zadecydowała 
całościowa ich ocena wynikająca z łącznego zastosowania przyjętych przez Radę 
kryteriów. 
Jednym z elementów owej oceny było poparcie organów samorządy 
sędziowskiego. Warto zauważyć, że aczkolwiek wyniki głosowania przed tymi 
organami, jak również opinia Ministra Sprawiedliwości nie wiążą Krajowej Rady 
Sądownictwa w ocenie kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, to jednak są 

 
 
16
one istotne, skoro Rada powinna umotywować swój wybór, gdyby dotyczył on 
osoby, która uzyskała mniejsze poparcie środowiska zawodowego (wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). 
W rozpoznawanej sprawie o wyborze przez Krajową Radę Sądownictwa do 
przedstawienia Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na wolne stanowisko 
sędziowskie innej kandydatki zadecydowały zaś nie tylko wyniki głosowania przed 
organami samorządu sędziowskiego. Wbrew zarzutom odwołującej się, Krajowa 
Rada Sądownictwa wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności związane z 
kwalifikacjami zawodowymi skarżącej, jak wynik studiów i egzaminu sędziowskiego 
oraz przebieg dotychczasowej pracy i oceny wystawione przez przełożonych. 
Okoliczności te zostały przez Radę dostrzeżone i uwzględnione w uzasadnieniu 
uchwały. Przeciwstawiono im jednak wyższe oceny i rekomendacje uzyskane w 
procedurze przednominacyjnej przez inne osoby uczestniczące w konkursie. 
Niezasadny jest przy tym zarzut naruszenia przez Krajową Radę 
Sądownictwa art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole 
Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. 2009, Nr 26 poz. 157 ze zm.) poprzez jego 
niewłaściwe zastosowanie i rozpatrywanie kandydatury M. K. jako referendarza 
sądowego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika, że 
rozpatrując i oceniając kandydaturę odwołującej się Rada brała pod uwagę fakt 
zatrudnienia skarżącej wyłącznie na stanowisku asesora sądowego. Podkreślono 
bowiem, iż po wygaśnięciu z mocy prawa powierzenia odwołującej się pełnienia 
czynności sędziowskich zostały jej powierzone od dnia 5 maja 2009 r. obowiązki 
referendarza sądowego (na podstawie art. 68 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole 
Sądownictwa i Prokuratury), których skarżąca praktycznie nie wykonywała z uwagi 
na nieobecność w pracy spowodowaną niezdolnością do pracy i urlopami 
wypoczynkowymi. Okres zatrudnienia odwołującej się w tym charakterze od 5 maja 
2009 r. do 30 listopada 2010 r. nie mógł więc być i nie był poddany ocenie w 
ramach postępowania zakończonego zaskarżoną uchwałą. 
Reasumując; w analizowanym przypadku tryb postępowania przez Krajową 
Radą Sądownictwa czynił zadość obowiązkowi wszechstronnego rozważenia 
wszystkich istotnych okoliczności rzutujących na rozstrzygnięcie sprawy. Nie 
naruszał też konstytucyjnych zasad dostępu do służby publicznej (art. 60 

 
 
17
Konstytucji RP) oraz równego traktowania i niedyskryminacji (art. 32 Konstytucji 
RP). Pierwsza w tychże zasad porusza formalny aspekt dostępu do służby 
publicznej i chociaż nie gwarantuje ona obywatelom przyjęcia do niej, to stawia 
przed organami decydującymi o tym wymaganie zapewnienia równych szans w 
dostępie do owej służby przez stosowanie jasnych i jednolitych kryteriów oceny 
kandydatów oraz procedur postępowania. Z kolei druga zasada zakazuje 
kierowania się dyskryminującymi elementami tej oceny. Takie zaś jednakowe dla 
wszystkich wnioskodawców, przejrzyste i niezawierające znamion dyskryminacji z 
uwagi na niedozwolone przez prawo kryteria (wiek, płeć, rasę itp.) przesłanki 
wyboru kandydatów na stanowisko sędziego przyjęto w toku postępowania przed 
Krajową Radą Sadownictwa. Sugerowane przez odwołującą się pierwszeństwo w 
powoływaniu na stanowisko sędziego sądu rejonowego osób, które – podobnie jak 
skarżąca – posiadają staż pracy w charakterze asesora sądowego, nie ma oparcia 
w żadnych przepisach prawa. Stosowanie przez Krajową Radę Sądownictwa (bez 
jakiejkolwiek podstawy prawnej) proponowanej przez skarżącą hierarchizacji osób 
ubiegających się o powołanie na stanowisko sędziego w sądzie rejonowym i 
spełniających kryteria kwalifikacyjne z art. 61 ustawy – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych byłoby właśnie naruszeniem powyższych konstytucyjnych zasad 
dostępu do służby i równego traktowania. 
Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 13 ust. 5 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa należało orzec jak w sentencji.