III KRS 14/12

Sygn. akt III KRS 14/12 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 22 maja 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Halina Kiryło 
SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca) 
 
w sprawie z odwołania A. B. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr 10/2012 z dnia 12 stycznia 2012 r w 
przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 maja 2012 r., 
 
       oddala odwołanie.  
 
 
UZASADNIENIE 
 
 
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą Nr 10/2012 z dnia 12 stycznia 2012 r. 
postanowiła:  
1) przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do 
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 
w […] E. O. oraz 

 
 
2 
2) nie przedstawiać Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o 
powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w […]: A. B., […].  
Krajowa Rada Sądownictwa ustaliła, że na jedno wolne stanowisko 
sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […] zgłosiło się dwunastu 
kandydatów. Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 5 grudnia 2011 
r. odbył posiedzenie w przedmiocie przygotowania stanowiska do rozpatrzenia i 
oceny na posiedzeniu Rady kandydatów na to stanowisko. Po odbyciu narady i 
biorąc pod uwagę kwalifikacje kandydatów potwierdzone wynikami ukończenia 
studiów wyższych, ocenami ze złożenia egzaminu zawodowego oraz ich 
doświadczenie zawodowe postanowił wystąpić do Krajowej Rady Sądownictwa o 
wezwanie wszystkich kandydatów do osobistego stawiennictwa na posiedzeniu 
zespołu w celu przeprowadzenia z nimi rozmów. Po odbyciu tych rozmów, w 
których uczestniczyli wszyscy wyżej wymienieni kandydaci za wyjątkiem A. I. 
(prawidłowo powiadomiona o terminie posiedzenia zespołu, nie stawiła się) zespół 
ocenił, iż zebrane materiały są wystarczające do zajęcia stanowiska i po naradzie, 
uwzględniając kryteria wynikające z ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, 
przyjął stanowisko o rekomendowaniu Radzie na pierwszym miejscu E. O. (2 głosy 
„za”, o głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”) oraz na drugim miejscu K. G. 
(1 głos „za”, 0 głosów „przeciw” i 2 głosy wstrzymujące się”). W uzasadnieniu tego 
stanowiska podkreślono szerokie i długoletnie doświadczenie zawodowe w 
stosowaniu prawa administracyjnego radcy prawnego E. O. Ponadto kandydatka ta 
uczestniczyła w szeregu szkoleń i kursów zawodowych, posiada doświadczenie 
życiowe, poparcie środowiska sędziowskiego oraz wymaganą wiedzę z zakresu 
prawa administracyjnego. Zaprezentowała się także korzystnie w trakcie rozmowy z 
zespołem członków Rady. Z kolei druga z rekomendowanych kandydatek, K. G., 
uzyskała bardzo dobrą opinię Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a 
ponadto 
otrzymała 
drugie 
w 
kolejności 
najwyższe 
poparcie 
środowiska 
sędziowskiego. Podczas rozmowy z zespołem zaprezentowała się pozytywnie, 
przedstawiając swoje doświadczenie zawodowe. 
Krajowa Rada Sądownictwa podkreśliła również, że podczas posiedzenia w 
dniu 12 stycznia 2012 r. wszechstronnie rozważyła całokształt okoliczności i 

 
 
3 
podzielając stanowisko zespołu uznała, iż w obecnej procedurze najlepszą 
kandydatką jest E. O. Rada zważyła, że radca prawny K. G., legitymująca się 
porównywalnym do wybranej kandydatki poparciem środowiska sędziowskiego 
oraz równie pozytywnymi opiniami o pracy, posiada jednak mniejsze doświadczenie 
zawodowe. Rada dodała, iż procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma 
charakter konkursowy, a Krajowa Rada Sądownictwa, kierując się kryteriami 
ustawowymi, ma za zadanie wybrać najlepszego spośród dobrych i bardzo dobrych 
kandydatów. Rada uznała, że ocena kwalifikacji E. O., posiadane przez nią 
doświadczenie zawodowe i życiowe, wnioski płynące z opinii na temat jej pracy, a 
także 
uzyskane 
poparcie 
środowiska 
sędziowskiego, 
przemawiają 
za 
przedstawieniem jej kandydatury do powołania na jedno wolne stanowisko 
sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […]. 
Rada wskazała, że E. O. w 1985 r., ukończyła wyższe studia prawnicze, 
uzyskując tytuł magistra prawa z ogólną oceną dobrą. Po odbyciu aplikacji 
radcowskiej, złożyła egzamin radcowski z wynikiem pozytywnym i uchwałą Nr 
71/90 Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w […]  z dnia 19 października 1990 
r. została wpisana na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w 
[…]. Uchwałą Nr 128/IV/95  Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w […] z dnia 
13 listopada 1995 r. została z kolei wpisana na listę radców prawnych prowadzoną 
przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w […]. E. O. uczestniczyła w wielu 
seminariach i szkoleniach, jak również w kursach języka angielskiego. W 2002 r. 
ukończyła Studia Podyplomowe w zakresie Prawa Europejskiego na Wydziale 
Prawa Uniwersytetu […]. W 2007 r. ukończyła zaś z wyróżnieniem, otrzymując 
najwyższy wynik na egzaminie końcowym, Studium Zamówień Publicznych 
zorganizowane przez Centrum Szkoleń Administracji Publicznej. W 2010 r. 
kandydatka odbyła też specjalistyczne szkolenia dla mediatorów i uzyskała 
Certyfikat Dyplomowanego Mediatora. E. O. posiada różnorodne doświadczenie 
zawodowe. W latach 1985 – 1989 pracowała w Urzędzie Gminy w […] na 
stanowiskach stażysty i referenta prawnego. Następnie pełniła funkcję Kierownika 
Wydziału Zatrudnienia, Spraw Socjalnych w Urzędzie Miejskim w […]. W latach 
1991 – 1999 pracowała jako radca prawny w Urzędach Miasta w […]. Od dnia 1 
lutego 1999 r. do dnia 15 marca 1999 r. była zatrudniona na 1/2 etatu jako radca 

 
 
4 
prawny w Wojewódzkim Ośrodku Poradnictwa Socjalnego. W okresie od dnia 16 
marca 1999 r. do dnia 5 listopada 2000 r. pracowała też na stanowisku radcy 
prawnego w Urzędzie Marszałkowskim w […], a od dnia 7 listopada 2000 r. do 
chwili obecnej pracuje na stanowisku radcy prawnego w Urzędzie Wojewódzkim w 
[…]. Ponadto w wymienionych okresach E. O. wykonywała równolegle pracę radcy 
prawnego w wymiarze 1/2 etatu: w latach 1990 – 1995 w Urzędzie Gminy w […], od 
dnia 22 listopada 1995 r. do dnia 30 marca 1996 r. w Zakładzie Budynków 
Komunalnych III w […], od dnia 1 kwietnia 1996 r. do dnia 31 sierpnia 2002 r. w 
Urzędzie Miasta […] oraz w latach 2002 – 2005 w Urzędzie Gminy K. O dnia 1 
stycznia 2006 r. kandydatka prowadzi jednocześnie działalność gospodarczą – 
Kancelarię Radcy Prawnego, wykonując w ramach tej działalności obsługę prawną 
Urzędu Gminy w K. oraz Urzędu Miasta O. – Wydziału Spraw Lokalowych.  
W opinii Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] E. O. 
spełnia wymogi określone ustawą o ustroju sądów administracyjnych do powołania 
na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Posiada 
doświadczenie 
w 
stosowaniu 
prawa 
administracyjnego. 
Tym 
samym 
jej 
kandydaturę należy ocenić jako dobrą. 
Ocenę kwalifikacyjną kandydatki sporządził sędzia Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w […] R. M., który wyraził pogląd, że kandydatka posiada 
wiedzę w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych 
dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej. Nabyła 
doświadczenie 
prawnicze 
poprzez 
udział 
w 
charakterze 
pełnomocnika 
procesowego przed sądami powszechnymi i administracyjnymi. Opiniujący 
podkreślił, iż za pozytywną rekomendacją przemawiają osiągnięcia zawodowe 
kandydatki, które wynikają z dobrego poziomu jej pracy jako pełnomocnika 
procesowego oraz uzyskane oceny okresowe. Pozytywną opinię na temat 
kwalifikacji i pracy E. O. przedłożył także Dyrektor Wydziału Organizacyjno – 
Administracyjnego Urzędu Wojewódzkiego M. Z., który podniósł, że E.O. wykazuje 
się w pracy sumiennością, dokładnością i rzetelnością. Jest pracownikiem 
kreatywnym i dobrze zorganizowanym. Cechuje ją umiejętność logicznego 
rozumowania, szybkość oraz podejmowanie trafnych decyzji. Posiada wiedzę 
specjalistyczną z zakresu prawa administracyjnego i administracji publicznej, a 

 
 
5 
umiejętności analityczne, samodzielność oraz inicjatywa pozwalają na pełne 
wykorzystanie tej wiedzy w praktyce. Jest osobą odporną na stres, umiejącą radzić 
sobie w sytuacjach kryzysowych i trudnych, stale podnoszącą swoje kwalifikacje 
zawodowe. Radca prawny E. O. prowadziła również szkolenia z zakresu przepisów 
postępowania administracyjnego dla pracowników Urzędu oraz kandydatów do 
służby przygotowawczej, a także pracowników samorządu terytorialnego.  
Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] na posiedzeniu w 
dniu 15 września 2011 r. poparło kandydaturę E. O. 3 głosami. W głosowaniu brało 
udział 5 członków Kolegium. Na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Sędziów 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] w dniu 30 września 2011 r. 
kandydatka uzyskała 9 głosów „za” z siłą poparcia 19 punktami, 3 głosy „przeciw” 
oraz 6 głosów „wstrzymujących się” (brak było głosów nieważnych).  Zgromadzenie 
liczy 18 członków i tylu było obecnych na zgromadzeniu.  
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że kandydatura E. O.  
zasługuje na ocenę dobrą.  
Na koniec Krajowa Rada Sądownictwa zwróciła uwagę, iż każde 
postępowanie nominacyjne stawia szczególne wymagania kandydatom do 
pełnienia urzędu sędziowskiego. W postępowaniu konkursowym przed Radą 
stosowane są jednakowe wobec wszystkich kandydatów kryteria i procedury. Rada, 
dokonując rozpoznania i oceny każdej ze zgłoszonych kandydatur, ma na uwadze 
także przymioty wymagane do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Przy 
uwzględnieniu całościowo każdego z kryteriów rozpatrzonych przez Radę, w 
przedmiotowym postępowaniu nominacyjnym na wyróżnienie zasługuje zatem 
kandydatura radcy prawnego E. O. Rada, dokonując takiego wyboru, miała na 
uwadze przymioty potwierdzone w bardzo dobrej ocenie kwalifikacyjnej dotyczącej 
jej pracy oraz w opiniach: Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], 
Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego i osób z nią współpracujących. 
Kandydatka posiada nie tylko obszerną i pogłębioną wiedzę merytoryczną oraz 
długoletnie doświadczenie zawodowe z zakresu prawa administracyjnego, ale 
także cechy charakteru i osobowości predysponujące ją do objęcia stanowiska 
sędziego. W ocenie Krajowej Rady Sądownictwa radca prawny E. O. posiada też 
wystarczające doświadczenie zawodowe, a ponadto otrzymała poparcie organów 

 
 
6 
środowiska sędziowskiego. Zdaniem Rady pozostali kandydaci ubiegające się o 
stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] nie są z kolei 
najlepszymi kandydatami na to stanowisko, tak jak osoba oceniona najwyżej w 
obecnej procedurze konkursowej. Ogólna ocena kwalifikacji tych osób, obejmująca 
posiadane doświadczenie zawodowe, opinie wizytacyjne i służbowe na temat ich 
pracy, 
a 
także 
wielkość 
uzyskanego 
przez 
nich 
poparcia 
środowiska 
sędziowskiego, nie są w przypadku tych kandydatów tak dobre, jak oceny 
kwalifikacji E. O. Te okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu Krajowej Rady 
Sądownictwa w dniu 12 stycznia 2012 r. na E. O. oddano 18 głosów „za” oraz 2 
głosy „wstrzymujące się”. Pozostali kandydaci nie uzyskali natomiast wymaganej 
bezwzględnej większości głosów. Tylko na kandydatury P. C. i K. G. oddano 
bowiem po jednym glosie „za”. Pozostali kandydaci nie uzyskali natomiast żadnego 
głosu „za”. 
Powyższą Uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa zaskarżyła odwołaniem do 
Sądu Najwyższego referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym 
w […]  A. B., zaskarżając tę uchwałę w części, w jakiej Krajowa Rada Sądownictwa 
postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o 
powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego 
w 
[…] 
E. 
O. 
oraz 
nie 
przedstawiać 
Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] A. B., a także 
zarzucając jej: 
 
1. naruszenie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714) poprzez jego błędną wykładnię i w 
konsekwencji brak ścisłego zastosowania kryteriów oceny kandydatów na 
stanowisko sędziowskie wskazanych w tym przepisie zarówno przez zespół 
członków Krajowej Rady Sądownictwa przy tworzeniu listy rekomendacyjnej, 
jak i następnie przez Krajową Radę Sądownictwa, która bez zastrzeżeń 
zaakceptowała stanowisko zespołu, 
2. art. 33 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez wszechstronnego 

 
 
7 
rozważenia 
wszystkich 
okoliczności sprawy 
i uwzględnienia 
pełnej 
dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania konkursowego w stosunku 
do wszystkich kandydatów oraz bez rozpatrzenia i oceny wszystkich 
kandydatur w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich kandydatów 
kryteria oceny, co czyni stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa dowolnym, 
3. art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa 
poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, pozwalającego poznać 
motywy, jakimi kierowała się Krajowa Rada Sądownictwa, przyjmując że 
odwołująca się nie jest najlepsza kandydatką na stanowisko sędziego 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], tak jak kandydatka wybrana 
– E. O., a w konsekwencji tego uchybienia również naruszenie art. 32 i art. 
60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niezastosowanie przez 
Krajową radę Sądownictwa przy ocenie wszystkich kandydatów jednolitych 
kryteriów oceny, które odpowiadałyby zasadzie równego dostępu do służby 
sędziowskiej oraz zasadzie równości i zakazu stosowania dyskryminacji.   
 
W obszernym uzasadnieniu swojego odwołania skarżąca przypomniała 
przede wszystkim przebieg procedury związanej z obsadą stanowisk sędziowskich, 
podkreślając że ma ona wieloetapowy charakter, przy czym na każdym etapie 
postępowania kandydat poddawany jest ocenie różnych organów. W świetle art. 33 
ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa nie budzi zaś 
wątpliwości fakt, iż podjęcie przez Radę uchwały obejmującej rozstrzygnięcie w 
przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w 
stosunku do wszystkich kandydatów powinno nastąpić po wszechstronnych 
rozpatrzeniu i ocenie wszystkich kandydatów. Ocena ta powinna być oparta na 
pełnej dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania konkursowego i aby nie 
nosiła cech dowolności powinna znaleźć swoje rozwinięcie w treści uzasadnienia 
podjętej uchwały, z którego w świetle przedstawionego stanu faktycznego 
odnoszącego się do wszystkich kandydatów powinno wynikać, dlaczego wybrany 
przez Radę kandydat jest najlepszy, a pozostali nie tak dobrzy. Z brzmienia art. 35 
ust. 2 powołanej ustawy wynika zaś, że z woli ustawodawcy decydującym kryterium 
przy ustalaniu kolejności kandydatów na liście rekomendacyjnej przez zespół, a tym 

 
 
8 
samym również przy wyborze najlepszego kandydata, w sytuacji gdy zgłosił się 
więcej niż jeden, powinna być ocena kwalifikacji kandydatów. Kryteriami 
uzupełniającymi/pomocniczymi są natomiast: doświadczenie zawodowe, opinie 
przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do karty 
zgłoszenia, a także opinia kolegium właściwego sądu oraz ocena właściwego 
zgromadzenia ogólnego sędziów. Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa nie 
wyjaśnia, co należy rozumieć pod pojęciem „oceny kwalifikacji kandydatów”, 
jednakże zdaniem odwołującej się, w świetle przytoczonych przez nią przepisów 
ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych regulujących procedurę 
obsadzania stanowisk sędziowskich, ocena kwalifikacji kandydatów, czyli ogólnie 
ocena przygotowania potrzebnego do wykonywania określonego zawodu – w 
niniejszej sprawie zawodu sędziego wojewódzkim sądzie administracyjnym – to 
wiedza i umiejętności/uzdolnienia wymagane do wykonywania tego zawodu, 
których ocena dokonywana jest na etapie postępowania przed wojewódzkim sądem 
administracyjnym. Opinie w tym zakresie o każdym kandydacie wyraża także 
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, rozpatrując i 
oceniając wszystkie zgłoszone kandydatury, Krajowa Rada Sądownictwa musi 
uwzględnić wskazane oceny kwalifikacji kandydatów, które z woli ustawodawcy 
przy wyborze kandydata mają znaczenie decydujące. Odnosząc się do kryteriów 
uzupełniających i uwzględniając w tym zakresie różnorodne doświadczenie 
zawodowe, Rada powinna zaś mieć przede wszystkim na względzie przydatność 
tego doświadczenia do sprawowania urzędu sędziego w sądzie administracyjnym, 
na którą ma generalnie wpływ rodzaj wykonywanej pracy i jej zakres przedmiotowy. 
Rada nie powinna ograniczać się w tym względzie do porównania jedynie długości 
stażu zawodowego, gdyż rzeczą naturalną jest, że długość stażu zależna jest od 
wieku kandydata. 
W ocenie skarżącej, pomimo iż Rada podniosła w uzasadnieniu zaskarżonej 
uchwały, że kierowała się kryteriami ustawowymi, to jednak w rzeczywistości nie 
zastosowała przedmiotowych kryteriów ściśle i jednolicie w stosunku do wszystkich 
kandydatów. Rada nie zastosowała bowiem przede wszystkim gradacji kryteriów 
oceny wynikającej z art. 35 ust. 2 ustawy. Porównując kandydatów, nie uwzględniła 
ocen kwalifikacji stanowiących podstawowe kryterium oceny kandydatów, a 

 
 
9 
„decydujące znaczenie przyznała doświadczeniu zawodowemu w znaczeniu, jak 
się wydaje, długości stażu zawodowego”. Świadczyło o tym chociażby porównanie 
do siebie dwóch rekomendowanych przez zespół kandydatek i wskazanie, bez 
uprzedniego porównania ich ocen kwalifikacji, że K. G. jest gorszą kandydatką z 
uwagi na „mniejsze doświadczenie zawodowe”.  
Odwołująca się podkreśliła również, że uchwała w sprawie powołania do 
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego jest uchwałą w indywidualnej sprawie, 
dlatego też kandydat, którego Rada nie przedstawiła Prezydentowi RP z wnioskiem 
o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, ma prawo poznać, jakie 
konkretnie okoliczności w jego przypadku spowodowały, że nie został on uznany za 
najlepszego kandydata, co ma istotne znaczenie także w kontekście ewentualnych 
kolejnych postępowań konkursowych, w których ten sam kandydat będzie 
uczestniczył, i jego szans na powołanie na urząd sędziego. W niniejszej sprawie 
Rada w żaden sposób nie uzasadniła natomiast stanowiska w wyżej wskazanym 
zakresie. Poza wskazaniem, iż odwołująca się zgłosiła swoją kandydaturę, w 
uchwale nie ma jakiejkolwiek wzmianki odnoszącej się do oceny jej kwalifikacji, 
doświadczenia zawodowego, dokumentów załączonych do karty zgłoszenia, a 
także opinii kolegium sądu i oceny zgromadzenia ogólnego sędziów i ich 
porównania z wybraną kandydatką, co nie pozwala poznać, na jakiej w istocie 
podstawie i w oparciu o jakie kryteria zespół, a następnie Rada uznali, że 
odwołująca się nie jest najlepszą kandydatką, tak jak kandydatka wybrana. 
Odwołująca się przedstawiła ponadto szczegółowo własną sytuację przy 
uwzględnieniu kryteriów określonych treścią art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa i stwierdziła, że w świetle przedstawionych przez nią okoliczności 
faktycznych jako dowolna i nieuzasadniona jawi się ocena Krajowej Rady 
Sądownictwa, zgodnie z którą „ogólna ocena kwalifikacji (odwołującej się), 
obejmująca posiadane doświadczenie zawodowe, opinie wizytacyjne i służbowe na 
temat (jej) pracy, a także wielkość uzyskanego przez (nią) poparcia środowiska 
sędziowskiego, nie są w przypadku (odwołującej się) tak dobre, ja oceny kwalifikacji 
Pani E. O”. Zdaniem odwołującej się, z porównania obydwu kandydatur wynika 
natomiast, że przy takich samych ocenach Prezesa Naczelnego Sądu 
Administracyjnego, 
odwołująca 
się 
uzyskała 
wyższą 
ocenę 
Prezesa 

 
 
10
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], większe poparcie ze strony 
Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przy porównywalnym wyniku 
głosowania 
Zgromadzenia 
Ogólnego 
Sędziów 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego w […]. W odniesieniu do dalszych kryteriów oceny, odwołująca 
się wskazała z kolei, iż opinie dotyczące dotychczasowej pracy zawodowej obydwu 
kandydatek są równie dobre, natomiast w odniesieniu do różnorodnego 
doświadczenia zawodowego wybranej kandydatki, które Rada – jak przyjąć należy 
– łączy z wielością miejsc pracy, praca przez wiele lat w jednym miejscu pracy – 
wojewódzkim sądzie administracyjnym – ukierunkowana na zdobywanie wiedzy i 
umiejętności niezbędnych do pracy w sądzie, także w kontekście awansu 
zawodowego, stanowi bardzo wartościowe doświadczenie, jak najbardziej 
przydatne w pracy na stanowisku sędziego. Ponadto zakres spraw, z którymi 
odwołująca się ma do czynienia, jest bardzo różnorodny.  
  Wskazując na powyższe zarzuty, odwołująca się wniosła o uchylenie 
zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa we wskazanej części i 
przekazanie sprawy w tym zakresie Radzie do ponownego rozpoznania.  
Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa w pisemnej odpowiedzi na 
odwołanie wniósł o jego oddalenie w całości. Podtrzymał przy tym stanowisko Rady 
zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, natomiast odnosząc się do zarzutów 
sformułowanych w odwołaniu podniósł, że są one niezasadne.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
 
Wstępnie Sąd Najwyższy uważa za stosowne przypomnieć, że zgodnie z art. 
44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714, dalej ustawa o KRS), uczestnik 
postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności 
uchwały Rady z prawem, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Wynikające z 
tego 
przepisu 
prawo 
zaskarżenia 
uchwał Rady 
dotyczy 
zatem 
uchwał 
podejmowanych w sprawach należących do jej kompetencji, w tym w wymienionych 
w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS sprawach o rozpatrzenie i ocenę kandydatów 
do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz 

 
 
11
stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i 
sądach wojskowych, a także przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej 
Polskiej wniosków o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, sądach 
powszechnych, sądach administracyjnych i sądach wojskowych. Stosownie do art. 
44 ust. 3 ustawy o KRS do postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawach z 
odwołań od uchwał Rady stosuje się przepisy Kodeku postępowania cywilnego o 
skardze kasacyjnej, poza przepisem art. 871 k.p.c. ustanawiającym przymus 
adwokacko – radcowski w występowaniu przed tymże Sądem. Odesłanie do 
przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej determinuje 
więc sposób wyznaczenia granic rozpoznania przez Sąd Najwyższy sprawy 
zainicjowanej odwołaniem uczestnika postępowania. Stosownie do art. 39813 § 1 
k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w granicach 
zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko 
nieważność postępowania. 
Odnośnie do granic zaskarżenia wypada stwierdzić, że odwołanie wniesione 
w rozpoznawanej sprawie dotyczy dwóch punktow uchwały Krajowej Rady 
Sądownictwa z dnia 12 stycznia 2012 r., tj. punktu 1 zawierającego postanowienie 
o przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie 
do 
pełnienia 
urzędu 
na 
stanowisko 
sędziego 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego w […] oraz punktu 2 uchwały w zakresie nieprzedstawienia tej 
treści wniosku w odniesieniu do odwołującej się. Są to jednocześnie granice 
rozpoznania niniejszej sprawy przez Sąd Najwyższy. 
Jeśli zaś chodzi o podstawy odwołania od uchwał Rady, to zdaniem Sądu 
Najwyższego zasadniczo nie ma zastosowania w tym zakresie art. 3983 § 1 k.p.c. 
regulujący kwestię podstaw kasacyjnych, gdyż w przypadku odwołań od uchwał 
Rady podstawy te są określone w art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o KRS, 
który stanowi, że odwołanie można wnieść z powodu sprzeczności uchwały z 
prawem, a zatem zarówno z prawem materialnym jak i z przepisami postępowania. 
Oczywiście nie będą to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż 
stosowanie tych przepisów w postępowaniu przez Radą wyłącza art. 2 ustawy o 
KRS. Nie są to również przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, albowiem z 
treści jego art. 1 jednoznacznie wynika, że Kodeks postępowania cywilnego 

 
 
12
reguluje postępowanie sądowe w wymienionych w tym przepisie kategoriach 
spraw, a nie postępowanie przed innymi organami władzy państwowej, w dodatku 
mającymi – jak postępowanie przed Krajową Radą Sądownictwa – charakter 
publiczny. Szczegółowe zasady postępowania przed Radą w indywidualnych 
sprawach 
regulowały 
dawniej 
przepisy 
rozporządzenia 
Prezydenta 
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego 
trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U. 
Nr 219, poz. 1623 ze zm.), wydane na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. 
Rozporządzenie w części dotyczącej trybu postępowania przed Radą utraciło 
jednak moc obowiązującą z dniem 2 grudnia 2010 r. na podstawie wyroku 
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., K 62/07 (Dz.U. Nr 202, poz. 
1657). Wyrok ten - z odroczeniem o 12 miesięcy - pozbawił  rozporządzenie 
podstawy prawnej, jaką był art. 12 ust. 6 ustawy o KRS w części uprawniającej 
Prezydenta RP do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu postępowania przed 
Radą. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, tryb postępowania przed Radą nie 
mógł być uregulowany w rozporządzeniu, gdyż sprawa ta należy do materii 
ustawowej. W konsekwencji tegoż wyroku, szczegółowe zasady postępowania 
przed Radą zostały ostatecznie unormowane w przepisach rozdziału 3 obecnie 
obowiązującej ustawy o KRS i to one mogą stanowić punkt odniesienia dla 
podnoszonych w odwołaniach od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa zarzutów 
naruszenia przepisów proceduralnych. Naruszenia te muszą przy tym mieć istotny 
wpływ na wynik sprawy, odzwierciedlony w treści zaskarżonej uchwały. Tak 
sformułowane podstawy zaskarżenia wyznaczają z kolei zakres kognicji Sądu 
Najwyższego w tej kategorii spraw.  
Sąd Najwyższy w obecnym składzie uznaje przy tym za nadal aktualny 
pogląd judykatury wyrażany na gruncie art. 13 ust. 2 dawnej ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz. 
67 ze zm.), będącego odpowiednikiem art. 44 ust. 1 obecnej ustawy o KRS, 
zgodnie z którym zakres kognicji Sądu Najwyższego w ramach oceny uchwał 
Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje wyłącznie badanie, czy uchwała nie 
pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma 
kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego 

 
 
13
(a tym bardziej jego kontrkandydatów). Dlatego przy ocenie zgodności uchwały 
Rady z prawem merytoryczna ingerencja Sądu w rozstrzygnięcie Rady jest 
niedopuszczalna. Kontrola Sądu ograniczona jest bowiem do oceny zgodności z 
prawem zastosowanej procedury oceny kandydata. Inaczej rzecz ujmując, Sąd 
Najwyższy w sprawie z odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w 
zakresie przypisanych mu kompetencji nie przejmuje kompetencji Rady jako organu 
umocowanego przez Konstytucję RP do rozpatrywania i oceny kandydatów do 
pełnienia urzędu sędziego, ale ją uwzględnia, przy czym zastosowanie, z mocy 
cytowanego już art. 44 ust. 3 o Krajowej Radzie Sądownictwa, przepisów Kodeksu 
postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej rodzi ten skutek, że poza gestią 
Sądu Najwyższego pozostają ustalenia faktyczne i ocena dowodów (art. 3983 § 2 
k.p.c.). Dlatego też kwestie te są domeną Rady, podobnie jak ocena doboru 
kryteriów, a także znaczenie przywiązywane do poszczególnych kryteriów przy 
ocenie poszczególnych kandydatów, pozostając zasadniczo poza zakresem 
kompetencji Sądu Najwyższego dokonującego kontroli legalności uchwał Rady, 
chyba że naruszają one podstawowe zasady prawne, w tym zwłaszcza zasadę 
jednakowego dostępu do stanowisk i zasadę niedyskryminacji (art. 60 i art. 32 
Konstytucji RP). Przedmiotem badania ze strony Sądu Najwyższego pozostaje 
zatem procedura podejmowania uchwały przez Krajową Radę Sądownictwa, a nie 
przesłanki, które zadecydowały o jej treści (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 
15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane, oraz z dnia 20 
października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 11, poz. 93). Wypada również 
dodać, iż jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 
maja 2008 r., SK 57/06 (OTK – A 2008, nr 4, poz. 63), ani szczególna, 
konstytucyjna, pozycja ustrojowa KRS, ani fakt, że w myśl art. 12 ust. 5 
(poprzedniej) ustawy o KRS w postępowaniu przed Radą nie stosuje się przepisów 
Kodeksu postępowania administracyjnego, nie odbierają postępowaniu przed Radą 
w sprawach indywidualnych, dotyczących powołania na stanowiska sędziowskie, 
charakteru postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania w kwestii 
oceny kandydata i przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko 
sędziego ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. I jako taka 
powinna podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju sprawom, tj. 

 
 
14
pod kątem legalności, przestrzegania stosownych procedur prawnych. Zgodzić się 
natomiast należy ze stanowiskiem, że merytoryczna ingerencja sądu w 
rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna, wkraczałaby bowiem w sferę 
szczególnego władztwa Rady, wynikającego z samych norm konstytucyjnych. 
Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw obywateli, w rozważanym wypadku 
praw wynikających z art. 60 Konstytucji, tj. prawa równego dostępu do służby 
publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia naboru na podstawie przejrzystych 
kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie 
publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji, konieczna. 
 
W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w 
zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa 
obejmuje 
w 
szczególności badanie, 
czy 
Rada 
przestrzegała 
w 
danym 
postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydata oraz procedur postępowania 
związanych z oceną kandydatury i przedstawiania wniosku Prezydentowi. Analiza 
tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, obejmuje także kontrolę 
przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w tym np. ustawowych 
warunków powoływania na stanowisko sędziego, sprecyzowanych w ustawie z dnia 
27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze 
zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych obowiązujących w postępowania przed 
tym organem, określonych w przepisach rozdziału 3 ustawy o KRS. 
 
Przechodząc do oceny podstaw odwołania wniesionego w niniejszej sprawie 
od uchwały Rady z dnia 12 stycznia 2012 r., Sąd Najwyższy stwierdza, że jest ono 
nieuzasadnione.  
 
Odwołująca się A. B. oparła swoje odwołanie od przedmiotowej uchwały 
Krajowej Rady Sądownictwa na zarzutach naruszenia przepisów art. 35 ust. 2, art. 
33 ust. 1, art. 37 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o KRS, a także art. 32 i art. 60 
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 
 
Odnośnie do tych zarzutów wypada więc stwierdzić, iż art. 33 ust. 1 ustawy o 
KRS zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby przed podjęciem uchwały w 
indywidualnych sprawach należących do jej kompetencji, wszechstronnie rozważyła 
sprawę, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników 

 
 
15
postępowania lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego przepisu 
może zatem polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy 
okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu 
ustaleń sprzecznych z tymże materiałem. Z kolei, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o 
KRS, jeżeli na stanowisko sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada 
rozpatruje i ocenia wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. Rada podejmuje 
uchwałę obejmującą rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o 
powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do wszystkich kandydatów. 
Cytowany przepis, odmiennie niż regulacja zawarta w art. 12 poprzedniej ustawy o 
Krajowej Radzie Sądownictwa z dnia 27 lipca 2001 r., który przewidywał podjęcie 
odrębnych uchwał w odniesieniu do każdego kandydata, wymaga zatem – w 
przypadku zgłoszenia się na stanowisko sędziowskie więcej niż jednego kandydata 
– podjęcia przez Radę jednej „wspólnej” uchwały obejmującej swych zakresem 
podmiotowym wszystkich kandydatów, którzy zgłosili się na dane stanowisko 
sędziowskie. Jego naruszenie będzie więc polegać na pominięciu któregokolwiek z 
kandydatów, którzy uczestniczyli w tej samej procedurze konkursowej. Natomiast w 
myśl art. 42 ust. 1 omawianej ustawy uchwały Rady w sprawach indywidualnych 
wymagają uzasadnienia, a o naruszeniu tego przepisu można by mówić wówczas, 
gdyby uchwała w ogóle nie została uzasadniona, bądź gdyby jej uzasadnienie 
uniemożliwiało dokonanie kontroli zgodności owej uchwały z prawem. Wreszcie, 
stosownie do art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, przy ustalaniu kolejności kandydatów na 
liście zespół kieruje się przede wszystkim ocena kwalifikacji kandydatów, a ponadto 
uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje, 
publikacje i inne dokumenty dołączone do karty zgłoszenia; 2) opinie kolegium 
właściwego sądu oraz ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów. Warto 
w tym miejscu zauważyć, że ów katalog (adresowany w pierwszej kolejności do 
zespołu Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów) nie ma 
wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny kwalifikacji 
kandydatów – w żadnym razie nie hierarchizuje kolejnych przymiotów, którymi 
powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to stanowisko. Wbrew odmiennemu 
poglądowi odwołującej się, ustawodawca nie zastosował też w art. 35 ust. 2 ustawy 
o KRS „gradacji kryteriów”. Wszystkim kryteriom – poza oceną kwalifikacji 

 
 
16
kandydatów – przypisał bowiem takie samo znaczenie. Co do samych kwalifikacji 
kandydatów należy z kolei podkreślić, że wymieniony przepis nie precyzuje tego 
pojęcia. Z pewnością jednak nie można utożsamiać ich tylko z wymaganiami 
stawianymi kandydatom w przepisach ustawy o ustroju sądów powszechnych, czy 
też ustawy o ustroju sądów administracyjnych, gdyż te wyznaczają jedynie 
minimum standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi 
więc raczej o uwzględnienie w ocenie kandydatów - poza owym ustawowym 
minimum – dodatkowych elementów składających się na teoretyczne i praktyczne 
umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak np. wyniki ukończenia 
studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe, ukończone studia 
podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania dotychczasowej 
pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych wiedza 
prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków, itp. 
Aktualnym pozostaje zatem pogląd judykatury, ukształtowany na podstawie 
przepisów dawnej ustawy o KRS z dnia 27 lipca 2001 r., w myśl którego w 
przypadku ubiegania się kilku osób o jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest 
wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały sytuacji poszczególnych kandydatów w 
aspekcie zastosowanych przez Radę kryteriów oceny. Zakres rozważań 
dotyczących poszczególnych kandydatów może być przy tym zróżnicowany w 
zależności od potrzeb, wobec czego nie jest konieczne uszeregowanie kandydatów 
w oparciu o każde z przyjętych kryteriów oceny. Decyduje ocena całościowa, 
wynikająca z łącznego zastosowania tych przesłanek (por. wyroki Sądu 
Najwyższego z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011, nr 1, poz. 
93; z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271 i z dnia 17 sierpnia 
2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015).  
 
Wobec faktu, iż odwołująca się sformułowała także zarzuty naruszenia art. 
32 i art. 60 Konstytucji RP, należy zauważyć, iż pierwszy z wymienionych 
przepisów statuuje zasadę równości wszystkich wobec prawa i równości 
traktowania wszystkich przez władze publiczne oraz zakazuje dyskryminacji w życiu 
politycznym, 
społecznym 
lub 
gospodarczym 
z 
jakiejkolwiek 
przyczyny. 
Przedmiotem ochrony wynikającej z art. 60 Konstytucji RP jest zaś przede 
wszystkim formalny aspekt dostępu do służby, a więc związany z przestrzeganiem 

 
 
17
jednolitych kryteriów i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też 
wiarygodności danej osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach 
tego postępowania. Dlatego sądowa kontrola dokonywana przez pryzmat 
wymienionego przepisu nie stwarza (co już było zresztą podnoszone) podstaw do 
wkraczania w zakres kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, ponieważ mogłoby 
to 
oznaczać 
naruszenie 
konstytucyjnych 
uprawnień 
i kompetencji 
Rady 
wynikających z art. 179 Konstytucji. Ochrona sądowa udzielana kandydatowi na 
określone stanowisko sędziowskie, dokonywana również przy uwzględnieniu art. 32 
i art. 60 Konstytucji RP, winna zatem obejmować kontrolę postępowania przed 
Radą pod względem jego zgodności z prawem, a więc musi być ograniczona do 
oceny zgodności z prawem zastosowanej in casu procedury oceny kandydatury 
bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie 
lub odmowy objęcia danego kandydata takim wnioskiem. Poddanie kontroli 
sądowej wyników postępowania przed KRS w takiej indywidualnej sprawie nie 
może natomiast znaczyć, że sąd uczestniczyłby w decydowaniu o obsadzie 
określonego stanowiska sędziowskiego.  
 Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowiska 
sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […], Krajowa Rada 
Sądownictwa dysponowała obszerną dokumentacją dotyczącą poszczególnych 
osób biorących udział w konkursie oraz listą rekomendacyjną zespołu Rady, 
sporządzoną po zapoznaniu się z tą dokumentacją. Oczywiste jest zaś to, że 
uzasadnienie uchwały Rady nie może być powtórzeniem treści całego 
zgromadzonego materiału sprawy. W tym kontekście za chybiony należy zatem 
uznać zarzut pominięcia przez Radę szczegółowych danych dotyczących 
odwołującej się. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika 
bowiem, iż Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując kandydatury na wakujące 
stanowisko sędziowskie, wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące 
poszczególnych uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji 
do 
pełnienia 
urzędu 
na 
stanowisku 
sędziego 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego w […], a zwłaszcza te, o których mowa w cytowanym wcześniej 
art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, tj. kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kandydatów, 
opinie wizytatorów i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów 

 
 
18
sądu i samorządu sędziowskiego. Wbrew twierdzeniom odwołującej się, kryteria, 
którymi kierowała się Rada, podejmując decyzję o przedstawieniu Prezydentowi RP 
konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego, są wyraźnie określone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wynikają ze 
szczegółowego umotywowania przyczyn dokonanego wyboru. Są nimi: ocena 
kwalifikacji tego kandydata, doświadczenie zawodowe i życiowe, cechy charakteru i 
osobowości predysponujące do objęcia stanowiska wnioski płynące z opinii na 
temat jego pracy, a także uzyskane poparcie środowiska sędziowskiego. 
Jednocześnie podkreślono, że te same wymagania zastosowano wobec 
pozostałych uczestników postępowania, z których żaden nie spełnia łącznie tychże 
kryteriów w taki stopniu, jak zwyciężczyni konkursu. Jednym z elementów owej 
oceny było też poparcie organów sądu i samorządu sędziowskiego. Warto 
zauważyć, że aczkolwiek wyniki głosowania w kolegium i zgromadzeniu ogólnym 
sędziów właściwego sądu nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa w ocenie 
kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, to jednak są one istotne z punktu 
widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy o KRS i dlatego Rada powinna umotywować 
swój wybór, gdyby dotyczył on osoby, która uzyskała mniejsze poparcie środowiska 
zawodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, 
LEX nr 737271). W niniejszym przypadku należy wszakże zauważyć, że wprawdzie 
odwołująca się osiągnęła nieco wyższe poparcie kolegium (4 głosy „za” w 
porównaniu do 3 głosów „za” uzyskanych przez kandydatkę wybraną), ale już wynik 
głosowania zgromadzenia ogólnego na obie te kandydatki był porównywalny. 
Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur, wbrew 
odmiennemu stanowisku odwołującej się, jest zatem wynikiem wszechstronnego 
rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy i nie 
można przypisać jej cech dowolności, która stanowiłaby naruszenie art. 33 ust. 1 
ustawy o KRS. Jeszcze raz należy bowiem przypomnieć, że Krajowa Rada 
Sądownictwa w toku analizowanego postępowania miała za zadanie wskazać i 
przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] tylko jednego 
spośród dwunastu kandydatów, z których każdy (w tym także odwołująca się) z 
całą pewnością posiadał przymioty świadczące o tym, iż nie tylko spełnia formalne 

 
 
19
przesłanki awansu zawodowego, ale również – przy uwzględnieniu określonych 
kryteriów oceny – jest merytorycznie przygotowany do objęcia stanowiska sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mówiąc lapidarnie, Rada (co sama 
przyznała w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały) dokonywała więc wyboru 
pomiędzy dobrymi i bardzo dobrymi kandydatami, przy czym kandydatura 
odwołującej się nie została przez Radę zdyskwalifikowana. Zawarte w uzasadnieniu 
zaskarżonej uchwały wyjaśnienia dotyczące dokonanego przez Radę wyboru 
innego kandydata świadczyły z kolei o tym, że o wyborze decydowała całościowa 
ocena wynikająca z łącznego zastosowania właściwych kryteriów tej oceny. Z tych 
samych przyczyn nie może być również uzasadniony zarzut naruszenia art. 60 
Konstytucji RP, zwłaszcza że – co już wcześniej zostało podkreślone – 
przedmiotem ochrony wynikającej z tego przepisu jest przede wszystkim formalny 
aspekt dostępu do służby, a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów 
i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też wiarygodności danej 
osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. 
Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia Rady nie zawierały także 
niczego, co można by uznać za dyskryminację odwołującej się. Odwołująca się nie 
przedstawiła 
zresztą 
w 
swoim 
odwołaniu 
przekonywającej 
przyczyny 
sygnalizowanej przez siebie dyskryminacji. Dokonywana przez Sąd Najwyższy 
kontrola sądowa nie stwarza więc podstaw do wkraczania w zakres kompetencji 
Krajowej Rady Sądownictwa w tych kwestiach, ponieważ mogłoby to oznaczać 
naruszenie konstytucyjnych uprawnień i kompetencji Rady wynikających z art. 179 
Konstytucji. Wyklucza to dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w dokonany przez 
Radę wybór kandydata na wolne stanowisko sędziowskie. 
Wobec bezzasadności podstaw i zarzutów odwołania, Sąd Najwyższy orzekł 
zatem o jego oddaleniu na mocy art. 39814 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy 
o KRS.