III KRS 14/10

Sygn. akt III KRS 14/10 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 10 listopada 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska 
SSN Andrzej Wróbel 
 
Protokolant Anna Pęśko 
w sprawie z odwołania S. D. 
z udziałem Prezesa Sądu Okręgowego w  […] 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 13 maja 2010 r.,  w sprawie 
przeniesienia sędziego w stan spoczynku, 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r., 
 
 
 
 
oddala odwołanie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sędzia Sądu Rejonowego S. D. wniósł odwołanie od uchwały Krajowej Rady 
Sądownictwa z 13 maja 2010 r., w sprawie  przeniesienia sędziego w stan 
spoczynku. Uchwała ta została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy 

 
 
2 
przeniesienia sędziego S. D. w stan spoczynku, gdyż pierwsza uchwała w tej 
sprawie – wskutek uwzględnienia jego odwołania – została uchylona przez Sąd 
Najwyższy wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r., III KRS 4/08. Zasadniczą przyczyną 
uchylenia poprzedniej  uchwały Rady było niedokonanie oceny mocy  dowodowej 
orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 14 maja 2008 
r. stwierdzającego  stałą niezdolność do pełnienia obowiązków przez sędziego S. 
D. z powodu choroby lub utraty sił. 
 
W ponownym postępowaniu  decyzja lekarza orzecznika z 14 maja 2008 r. 
została potwierdzona przez Głównego Lekarza Orzecznika  (pismo  26                
listopada 2008 r.) i przez Naczelnego Lekarza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych   
(pismo z 29 kwietnia 2009 r.). Poza tym Rada podjęła działania w celu uzyskania 
opinii biegłych sądowych odnośnie do zdolności do wykonywania przez S. D. 
obowiązków sędziego. Opinie nie zostały wydane,  ponieważ S. D. parokrotnie nie  
stawiał się na wyznaczone terminy badań  i nie przedstawiał powodów 
usprawiedliwiających nieobecność. 
 
W odwołaniu S. D. zarzucił naruszenie: 
„1. art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i    
podstawowych wolności, art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu praw 
obywatelskich i politycznych w zw. z art. 9 Konstytucji RP; 
2. art. 2, art. 8 ust. 2, art.  45 ust.  1, art. 77 ust. 2, art. 176 ust. 1 i art. 180 
ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 
3. art. 13 ust. 1 Ustawy z dnia 27.07.2001 o KRS w związku z art. 2 ust. 1 
pkt 1 tejże ustawy w związku z art.  386 i w związku z art. 39824 k.p.c.; 
4. 4.§ 1 i § 12 ust. 1 oraz § 15 ust. 2 Rozporządzenia Prezydenta 
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13.11.2007 w sprawie szczegółowego 
trybu działania KRS oraz postępowania przed Radą;  
5. art. 70 § 1, art. 71 § 2 oraz art. 73 § 1  Prawa o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 z późn. zm.)”                                                 
 
Prezes Sądu Okręgowego wniósł o oddalenie odwołania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 

 
 
3 
 
Odwołanie jest nieuzasadnione. Zarzucane naruszenie przepisów 
gwarantujących prawo  do rzetelnego procesu sądowego (art. 6 ust. 1 Europejskiej 
konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 14 ust. 1 
Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz art. 45 ust. 1 
Konstytucji) nie może dotyczyć postępowania przed  Krajową Radą Sądownictwa, 
gdyż organ ten nie  jest sądem. Także bezprzedmiotowe są zarzuty  oparte na 
naruszeniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jako że nie mają one 
zastosowania w postępowaniu przed Radą. Wywód skarżącego, że w  tym 
postępowaniu stosuje się Kodeks postępowania  cywilnego dlatego, że art. 12 ust. 
5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst: 
Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.) wyłącza stosowanie tylko przepisów 
Kodeksu postępowania administracyjnego, a § 1 rozporządzenia Prezydenta 
Rzeczypospolitej Polskiej  z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego 
trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania  przed Radą ( Dz. 
U. Nr 219, poz. 1623) przewiduje wykonywanie przez Radę czynności 
przewidzianych  w ustawie, świadczy o braku podstawowej wiedzy w zakresie 
interpretacji prawa. 
   
Skarżący stawia zarzut, że  Rada nie zaprosiła go celem wysłuchania. Ten 
zarzut nie może być uwzględniony, gdyż w tym zakresie skarżący nie powołał  
przepisu przewidującego możliwość zaproszenia przez Radę sędziego celem 
odbycia rozmowy (§ 19 rozporządzenia z 13 listopada 2007 r.), czyli nie powołał 
podstawy kasacyjnej, do czego  zobowiązywał go art. 39813 § 1 k.p.c.  w związku 
z art. 13 ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Nadto, Rada słusznie  
stwierdziła brak potrzeby złożenia bezpośrednich wyjaśnień przez skarżącego, 
gdyż obszernie przedstawił on swoje stanowisko w formie pisemnej. Także nie 
powołano w skardze podstawy kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu niewyłączenia 
z postępowania Prezesa Sądu Okręgowego w  […]. 
  
Zdaniem skarżącego Krajowa Rada Sądownictwa była zobowiązana do 
zwrócenia się Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z 
Konstytucją  art. 73 i następnych ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju 
sądów powszechnych  (Dz. U. Nr 98, poz. 1070  ze zm.), albo  do wniesienia o 

 
 
4 
opinię prawną w trybie  §12 ust. 1 rozporządzenia  z dni 13 listopada 2007 r. 
Stanowisko skarżącego jest  nietrafne. Sprawa przeniesienia skarżącego w stan 
spoczynku była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy (wyrok z 5 
listopada 2008 r., III KRS 4/08), który nie stwierdził potrzeby zwrócenia się do 
Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność z Konstytucją przepisów 
regulujących postępowanie w tego rodzaju sprawach.  Nadto, art. 2 ust. 1 pkt 1 
ustawy o Krajowej Radzie  Sądownictwa przewidujący możliwość zwrócenia się 
przez Radę do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją 
aktów normatywnych w zakresie dotyczącym niezawisłości sądów nie wiąże tego 
z rozpoznawaną sprawą, lecz z abstrakcyjną  kontrolą konstytucyjności prawa. 
              W odwołaniu skarżący nie kwestionuje swego  nieusprawiedliwionego 
  niestawiennictwa na badaniach biegłych sądowych mających ostatecznie ustalić, 
czy jego stan psychiczny i neurologiczny umożliwiają wykonywanie  zawodu 
sędziego. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że takie postępowanie ma 
na celu uniemożliwienie przez osobę zainteresowaną ustalenia rzeczywistego 
stanu   faktycznego. Jednocześnie ustalono brak możliwości wykonywania 
zawodu sędziego w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS, co zostało potwierdzone 
przez 2 innych lekarzy. Trafnie przyjęła Rada, że ochrony wymaga nie tylko 
interes sędziego, ale także interes wymiaru sprawiedliwości i każdej osoby, która 
korzysta z prawa do sądu. Nie można bowiem dopuścić do sprawowania wymiaru 
sprawiedliwości osoby, która nie jest do tego zdolna,  zwłaszcza gdy stwierdzono 
u niej problemy natury psychiatrycznej, psychologicznej lub neurologicznej. 
  
Z tych względów, na podstawie art. 13  ust. 5 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa, orzeczono jak w sentencji.