III KRS 13/11

Sygn. akt III KRS 13/11 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 20 września 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Halina Kiryło (przewodniczący) 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) 
SSN Józef Iwulski 
 
Protokolant Grażyna Grabowska 
w sprawie z odwołania A. K. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2011 z dnia … 2011 roku  
w sprawie nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego, 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 20 września 2011 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Uchwałą z dnia … 2011 r. Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła, że 
adwokat A. K. nie zostanie przedstawiony Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z 
wnioskiem 
o 
powołanie 
do 
pełnienia 
urzędu 
na 
stanowisku 
sędziego 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., obwieszczonym w Monitorze 
Polskim z dnia … 2010 r. W uzasadnieniu uchwały Rada stwierdziła, że: kandydat 

 
 
2 
urodził się 16 sierpnia 1949 r. w L.; wyższe studia prawnicze na Wydziale Prawa i 
Administracji Uniwersytetu w L. ukończył w 1974 r. z ogólną oceną dostateczną; po 
odbyciu aplikacji prokuratorskiej złożył w dniu 30 września 1976 r. egzamin 
prokuratorski z wynikiem ogólnym dostatecznym; w okresie od 1 listopada 1976 r. 
do 31 grudnia 1978 r. zatrudniony był w Okręgowym Inspektoracie Państwowej 
Inspekcji Handlowej w L. na stanowisku inspektora, a od 24 marca 1979 r. do 31 
lipca 1980 r. w Zakładach Przemysłu Dziewiarskiego „L." w L. na stanowisku 
specjalisty do spraw ochrony mienia; po odbyciu aplikacji adwokackiej złożył 
egzamin adwokacki uzyskując ogólną ocenę bardzo dobrą i z dniem 1 kwietnia 
1984 r. został przyjęty w poczet członków Zespołu Adwokackiego Nr […] w L.; od 
15 czerwca 1991 r. wykonywał zawód adwokata w ramach indywidualnej Kancelarii 
Adwokackiej w L.; uchwałą z dnia 8 grudnia 2005 r. Okręgowa Rada Adwokacka w 
L. postanowiła dokonać skreślenia go z listy adwokatów Izby; w okresie od 12 
grudnia 2005 r. do 30 września 2008 r. zatrudniony był w Wojewódzkim Sądzie 
Administracyjnym w W. na stanowisku asesora sądowego; w dniu 31 października 
2007 r. Sąd Dyscyplinarny I Instancji Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął 
uchwałę o zezwoleniu na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej, a  uchwałą 
z dnia 30 listopada 2007 r. zawiesił w czynnościach służbowych w zakresie 
pełnionych obowiązków sędziowskich do czasu prawomocnego zakończenia 
postępowania karnego i obniżył wysokość wynagrodzenia o 25% na czas trwania 
tego zawieszenia; uchwałą z dnia 11 lutego 2007 r. Sąd Dyscyplinarny II Instancji 
Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylił zaskarżoną uchwałę w przedmiocie 
udzielenia zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej i umorzył 
postępowanie w sprawie; stosunek służbowy uległ rozwiązaniu z dniem 30 
września 2008 r. na mocy porozumienia stron; od 15 sierpnia 2009 r. kandydat 
prowadził działalność gospodarczą - barek kawowy; w jego aktach znajduje się 
wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 maja 2010 r., … 4/10 utrzymujący w mocy 
- przy uznaniu apelacji prokuratora za oczywiście bezzasadną - wyrok Sądu 
Rejonowego w S. z dnia 28 września 2009 r., … 53/09 uniewinniający oskarżonego 
A. K. od popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów (...); uchwałą z 
dnia 20 stycznia 2011 r. postanowiono dokonać ponownego wpisu kandydata na 
listę adwokatów Izby Adwokackiej w L. W dalszej kolejności w uzasadnieniu 

 
 
3 
uchwały wskazano, że Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocenił 
przydatność kandydata na stanowisko sędziowskie na ocenę dobrą z uwagi na 
ponad dwudziestoletnią praktykę w zawodzie adwokata i niespełna dwuletnią w 
zawodzie asesora sądowego oraz z uwagi na okoliczność, że kandydat w dniu 20 
stycznia 2011 r. został ponownie wpisany na listę adwokatów. Również Prezes 
Naczelnego Sądu Administracyjnego - uwzględniając opinię Prezesa WSA oraz 
ocenę Kolegium i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów tego Sądu - zaopiniował 
kandydata na ocenę dobrą. Na posiedzeniu w dniu 18 stycznia 2011 r. Kolegium 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wystawiło kandydatowi ocenę 
bardzo dobrą (9 głosów za oceną bardzo dobrą i 1 głos za oceną dobrą), a na 
posiedzeniu 
Zgromadzenia 
Ogólnego 
Sędziów 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego w W. w dniu 24 stycznia 2011 r. oddano na niego 46 głosów (na 
112 sędziów biorących udział w głosowaniu). Zastępca Przewodniczącego 
Wydziału Zamiejscowego w R. - sędzia WSA M. W. w liście rekomendacyjnym 
poparł starania kandydata w ubieganiu się o wolne stanowisko sędziowskie, 
wskazując, że współpracował z nim w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 30 września 
2008 r., współpraca ta układała się bardzo dobrze zarówno w sferze relacji 
zawodowych jak i międzyludzkich, praca w sądownictwie administracyjnym była 
pasją kandydata, który wykazywał profesjonalne podejście do wykonywanych 
obowiązków, przejawiające się w przygotowywaniu spraw przydzielonych mu do 
referatu, dużej biegłości i znajomości badanej materii spraw administracyjnych, w 
tym doktryny i orzecznictwa, sporządzaniu uzasadnień, które cechował wysoki 
poziom merytoryczny oraz terminowość, a także wysokim procencie oddalonych 
skarg kasacyjnych.  
Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła nie przedstawiać powyższej 
kandydatury Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do 
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 
w W., gdyż pomimo, że kandydat spełnia wymagania formalne do powołania na to 
stanowisko, to uzyskał gorszą od kontrkandydatów, których Krajowa Rada 
postanowiła przedstawić z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu sędziego, 
ocenę 
pracy 
wyrażoną 
w 
opiniach 
Prezesa 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego (dwoje - oceny wyróżniające i jeden - ocenę bardzo dobrą) i 

 
 
4 
Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wszyscy oceny bardzo dobre) oraz 
przez Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wszyscy oceny 
wyróżniające). Nadto, w ocenie Rady, wybrani kandydaci posiadają wyższe 
rekomendacje w zakresie znajomości i stosowania prawa administracyjnego oraz 
innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej. 
Na posiedzeniu Krajowej Rady Sądownictwa w dniu … 2011 r. na kandydata nie 
oddano głosów „za", oddano 12 głosów „przeciw", przy 5 głosach „wstrzymujących 
się". 
Tym 
samym 
przedmiotowa 
kandydatura 
nie 
uzyskała 
wymaganej 
bezwzględnej większości głosów.  
W odwołaniu od uchwały skarżący zarzucił naruszenie przepisów 
postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 2 ust. 1 pkt 
2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst: 
Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa) oraz § 20 
ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 
2007 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz 
postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 219, poz. 1623 ze zm., powoływanego dalej 
jako rozporządzenie), poprzez dokonanie oceny jego kandydatury bez zachowania 
obowiązku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy na 
podstawie udostępnionej dokumentacji i składanych wyjaśnień, a także bez 
rozpatrzenia zgłoszonej kandydatury w oparciu o jasne i jednakowe dla wszystkich 
osób uczestniczących w tym samym konkursie kryteria oceny kandydatów na wolne 
stanowiska sędziowskie. 
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej 
uchwały w całości i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do 
ponownego rozpoznania. 
W uzasadnieniu skargi wskazano po pierwsze - na brak powołania w 
uzasadnieniu uchwały okoliczności, które wpłynęły na zaniżenie oceny kandydata 
przez Prezesów Sądów w sytuacji, gdy istnieje sprzeczność pomiędzy wynikającą z 
nich 
oceną 
a 
opiniami 
sporządzonymi 
przez 
konsultantów 
asesora 
i 
przewodniczących wydziałów, w których kandydat pracował i które nie zawierają 
żadnych krytycznych uwag do pracy wykonywanej przez niego na stanowisku 
asesora, w szczególności bardzo dobrą opinią wyrażoną w liście rekomendacyjnym 

 
 
5 
przez Zastępcę Przewodniczącego Wydziału Zamiejscowego w R. - sędziego WSA 
M. W., po drugie - na dowolność oceny kandydatów w aspekcie znajomości i 
umiejętności stosowania prawa administracyjnego w sytuacji, gdy żadna z 
wybranych przez Radę osób, w przeciwieństwie do skarżącego, nie posiada 
praktyki sędziowskiej w sądownictwie administracyjnym, po trzecie - na niejasność 
kryteriów oceny kandydatów wskutek nieuwzględnienia okoliczności, że dwoje 
spośród kandydatów wybranych przez Radę uzyskało na Zgromadzeniu Ogólnym 
Sędziów mniejsze poparcie od skarżącego. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, 
zaskarżona uchwała narusza wymagania zgodności z prawem w rozumieniu § 20 
ust. 1 rozporządzenia i nie może być zaakceptowana na gruncie konstytucyjnego 
prawa dostępu do służby publicznej. Wprawdzie art. 60 Konstytucji RP zapewnia 
jedynie prawo do ubiegania się o przyjęcie do służby publicznej i nie gwarantuje 
przyjęcia do tej służby, ale jego stosowanie wymaga zapewnienia równości szans w 
dostępie do służby sędziowskiej osób spełniających ustawowe kryteria wymagane 
od kandydatów do obejmowania stanowisk sędziowskich (tak w postanowieniu 
Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2009 r., III KRS 9/08). 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Odwołanie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. 
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy do wyłącznej kompetencji Krajowej 
Rady Sądownictwa należy rozpatrywanie i ocena kandydatur do pełnienia urzędu 
sędziowskiego oraz - będące wynikiem realizacji tego zadania - podjęcie uchwały w 
przedmiocie przedstawienia lub nieprzedstawienia Prezydentowi RP wniosku o 
powołanie sędziego. Z tego względu kognicja Sądu Najwyższego do oceny takiej 
uchwały obejmuje - zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy - wyłącznie badanie, czy nie 
pozostaje ona w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie 
posiada kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na 
sędziego, zaś przedmiotem sprawowanej przez niego kontroli jest formalny aspekt 
dostępu do służby, związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur 
postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też predyspozycji danej osoby z 
punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach postępowania przed Radą. Nie 

 
 
6 
można przy tym tracić z pola widzenia celu tego postępowania, jakim jest 
wyłonienie najlepszych kandydatów spośród osób spełniających wymagania 
wstępne i niejednokrotnie posiadających zbliżone oceny w zakresie kwalifikacji i 
predyspozycji do pełnienia urzędu sędziowskiego. W konsekwencji ocena doboru 
kryteriów oraz znaczenie przywiązywane do poszczególnych kryteriów przy ocenie 
kandydatów na stanowiska sędziowskie pozostają poza zakresem kompetencji 
Sądu Najwyższego do kontroli legalności uchwał Rady, chyba że naruszają one 
podstawowe zasady prawne, w szczególności zasadę jednakowego dostępu do 
stanowisk sędziowskich i zasadę niedyskryminacji (por. uzasadnienie wyroku 
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06, OTK-A 2008 nr 4, 
poz. 63 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2009 r., III KRS 
13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196 i orzeczenia w nim powołane).  
 W ocenie skarżącego, zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem 
§ 20 ust. 1 rozporządzenia wskutek zaniechania przez Radę wszechstronnego 
rozważenia 
wszystkich 
okoliczności 
sprawy 
na 
podstawie 
udostępnionej 
dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania, polegającego na 
niewyjaśnieniu i nieodniesieniu się w jej uzasadnieniu do podstaw, na jakich zostały 
oparte oceny jego kandydatury przez Prezesów Naczelnego i Wojewódzkiego 
Sądów Administracyjnych, dowolnej ocenie kandydatów w zakresie znajomości i 
stosowania prawa administracyjnego poprzez niewzięcie pod uwagę odbycia przez 
niego „praktyki sędziowskiej w sądownictwie administracyjnym” w charakterze 
asesora sądowego oraz niejasności zastosowanych przez Radę kryteriów wskutek 
nieuwzględnienia poparcia udzielonego mu przez Zgromadzenie Ogólne.  
Wymaganie wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy w rozumieniu 
§ 20 ust. 1 rozporządzenia winno być rozumiane jako obowiązek uwzględnienia 
przez Radę całości zgromadzonej dokumentacji, w tym stanowisk, ocen i opinii 
wszystkich upoważnionych do tego osób i organów, a nie konieczność 
szczegółowego odnoszenia się do każdego z nich, tym bardziej, że Rada - jako 
organ kolegialny - wyraża swoje stanowisko w procedurze głosowania, bez 
obowiązku przedstawiania motywów, jakimi kierowali się przy oddawaniu głosów jej 
poszczególni członkowie. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego 
zarzutów należy stwierdzić, że z uzasadnienia zaskarżonej uchwały jednoznacznie 

 
 
7 
wynika, że Rada wzięła pod uwagę całość udostępnionej jej dokumentacji, w tym 
zarówno list rekomendacyjny, na który skarżący się powołuje, jak i opinie Prezesów 
obu Sądów, zawierające motywy dobrej oceny jego kandydatury. Przypisanie przez 
Radę większego znaczenia tym drugim należy do jej kompetencji i nie stanowi o 
sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem, zaś skarżący nie twierdzi, aby w 
postępowaniu przednominacyjnym opinie te kwestionował lub że zebrany i 
oceniony przez Radę materiał sprawy był niepełny.  
Nie można również podzielić zarzutów skarżącego co do dowolności oceny 
przez Radę kandydatów pod względem znajomości i stosowania prawa 
administracyjnego poprzez niewzięcie pod uwagę odbycia przez niego „praktyki 
sędziowskiej w sądownictwie administracyjnym” oraz niejasności zastosowanych 
przez nią kryteriów oceny wskutek nieuwzględnienia poparcia udzielonego przez 
Zgromadzenie Ogólne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności te zostały 
przez Radę dostrzeżone i uwzględnione, co wprost wynika z uzasadnienia 
zaskarżonej uchwały, jednakże - w ocenie Rady - nie przeważyły one wyższych 
ocen i rekomendacji uzyskanych w procedurze przednominacyjnej przez innych 
kandydatów. Przypisywanie przez skarżącego takiej ocenie Rady dowolności jest 
nieuprawnione już tylko dlatego, że zgodnie z art. 6 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 25 lipca 
2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze 
zm.) do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego nie jest wystarczające posiadanie wysokiego lub bardzo dobrego 
poziomu wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego 
i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej, 
ale wymagane jest wyróżnianie się tym poziomem. Takich ocen w postępowaniu 
przednominacyjnym skarżący nie uzyskał, w przeciwieństwie do wybranych przez 
Radę kandydatów. Z kolei wyniki głosowania na Zgromadzeniu Ogólnym 
niewątpliwie stanowią istotne kryterium oceny kwalifikacji merytorycznych i 
predyspozycji do pełnienia urzędu sędziego, ale nie jest to kryterium jedyne, a „siła” 
udzielonego kandydatowi przez ten organ poparcia nie jest wiążąca dla Rady, która 
ma obowiązek wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i wzięcia pod 
uwagę całości udostępnionego jej materiału. Właśnie na jego podstawie Rada 
dokonała - w procedurze głosowania -  jednoznacznie niekorzystnej dla skarżącego 

 
 
8 
oceny jego kandydatury, której nie może podważyć przeciwstawienie jej oceny 
własnej, opartej na tym samym materiale. 
 
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.