III KRS 12/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił odwołanie sędziego od uchwały KRS odmawiającej zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po 65. roku życia, uznając, że brak uzasadnienia wniosku przez sędziego, mimo wezwania, skutkował brakiem podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Sędzia Bogusław T. złożył wniosek do KRS o zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 lat, nie podając uzasadnienia. Po wezwaniu przez prezesa sądu do uzupełnienia wniosku, sędzia nadal nie przedstawił uzasadnienia. Kolegium sądu negatywnie zaopiniowało wniosek, a KRS odmówiła zgody. Sędzia odwołał się do Sądu Najwyższego, zarzucając naruszenia proceduralne. Sąd Najwyższy oddalił odwołanie, uznając, że brak uzasadnienia wniosku, mimo wezwania, uniemożliwił jego merytoryczne rozpoznanie, a sędzia nie mógł już ponownie złożyć wniosku.
Sędzia Sądu Okręgowego w S., Bogusław T., złożył wniosek do Krajowej Rady Sądownictwa (KRS) o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 roku życia. Wniosek nie zawierał uzasadnienia ani okresu, na jaki zgoda ma być wyrażona. Po wezwaniu przez prezesa Sądu Okręgowego do uzupełnienia wniosku, sędzia Bogusław T. jedynie określił okres (nie dłużej niż do 70 roku życia), ale nadal nie przedstawił uzasadnienia, twierdząc, że nie jest to wymagane. Kolegium Sądu Okręgowego w S. negatywnie zaopiniowało wniosek, wskazując m.in. na brak uzasadnienia uniemożliwiający pełną ocenę przydatności sędziego. Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 15 września 2004 r. odmówiła zgody na dalsze zajmowanie stanowiska. Sędzia Bogusław T. odwołał się do Sądu Najwyższego, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych i prawa materialnego. Sąd Najwyższy oddalił odwołanie. Zgodnie z przepisami rozporządzenia, brak uzasadnienia wniosku należy traktować jako brak formalny, który powinien zostać uzupełniony. Sąd uznał, że wezwanie przez kolegium sądu do uzupełnienia wniosku było wystarczające. Mimo że KRS rozpoznała sprawę merytorycznie, Sąd Najwyższy uznał, że uchylenie uchwały i przekazanie do ponownego rozpoznania nie byłoby celowe, ponieważ sędzia nie mógł już ponownie złożyć wniosku zgodnie z Prawem o ustroju sądów powszechnych, gdyż przekroczył termin.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przewodniczący Rady nie jest obowiązany do zarządzenia uzupełnienia braku wniosku polegającego na niepodaniu jego uzasadnienia, jeżeli uprzednio wnioskodawca odmówił uzupełnienia tego braku na wezwanie kolegium sądu opiniującego wniosek.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że wezwanie do uzupełnienia wniosku przez kolegium sądu właściwego do zaopiniowania wniosku i oceny sędziego jest wystarczające do spełnienia wymogu ochrony wnioskodawcy. W takiej sytuacji funkcja wezwania jest spełniona w dostatecznym stopniu, a ponowne wezwanie przez Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa nie jest konieczne.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie odwołania
Strona wygrywająca
Krajowa Rada Sądownictwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Bogusław T. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Krajowa Rada Sądownictwa | instytucja | organ opiniujący |
Przepisy (8)
Główne
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą § § 16 ust. 1
W razie braków wniosku uniemożliwiających jego rozpatrzenie, Przewodniczący zarządza jego uzupełnienie w terminie wskazanym w zarządzeniu, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wymóg ten jest spełniony także wówczas, gdy do uzupełnienia tego braku wzywa kolegium (prezes) sądu właściwego do zaopiniowania wniosku.
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą § § 20 ust. 1
W sprawach indywidualnych Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania.
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą § § 24 ust. 1
Wymóg uzasadnienia wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie przez sędziego, który ukończył 65 rok życia.
p.u.s.p. art. 69 § 3
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych
Wniosek o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziego po ukończeniu przez niego 65 roku może on złożyć najpóźniej na sześć miesięcy przed ukończeniem 65 roku życia.
Pomocnicze
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą § § 27 ust. 1
k.p.c. art. 233
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 328
Kodeks postępowania cywilnego
u.KRS art. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak uzasadnienia wniosku o zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziego po 65 roku życia uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Wezwanie do uzupełnienia wniosku przez kolegium sądu jest wystarczające. Sędzia nie może ponownie złożyć wniosku o zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska po upływie terminu określonego w Prawie o ustroju sądów powszechnych.
Odrzucone argumenty
Zaskarżona uchwała narusza art. 233 i art. 328 k.p.c. oraz art. 2 pkt 4 ustawy o KRS. Zaskarżona uchwała narusza § 16, § 19 ust. 1, § 20 ust. 1 oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia o trybie działania KRS. Uzasadnienie uchwały nie odpowiada wymogom.
Godne uwagi sformułowania
nieuzasadnienie wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie przez sędziego, który ukończył 65 rok życia, należy traktować jako brak wniosku wymóg wskazany w § 16 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2001 r. jest spełniony także wówczas, gdy do uzupełnienia tego braku wzywa kolegium (prezes) sądu właściwego do zaopiniowania wniosku nie byłoby celowe uchylenie uchwały Rady i przekazanie jej sprawy do ponownego rozpoznania sędzia Bogusław T. ukończył zaś 65 lat w dniu 10 stycznia 2005 r., a tym samym nie może on już ponownie złożyć wniosku
Skład orzekający
Kazimierz Jaśkowski
przewodniczący-sprawozdawca
Andrzej Kijowski
członek
Zbigniew Myszka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących procedury składania wniosków o zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziów po osiągnięciu wieku 65 lat, w szczególności kwestii uzasadnienia wniosku i roli wezwania do jego uzupełnienia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury związanej z Krajową Radą Sądownictwa i sędziami, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z 2001 r. oraz Prawa o ustroju sądów powszechnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy procedury administracyjnej związanej z przedłużeniem kadencji sędziego, co jest istotne dla prawników zajmujących się prawem urzędniczym i ustrojem sądów. Choć nie ma tu zaskakujących faktów, interpretacja przepisów proceduralnych jest kluczowa.
“Czy sędzia po 65. roku życia musi uzasadniać wniosek o przedłużenie kadencji? Sąd Najwyższy wyjaśnia procedurę.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyPostanowienie z dnia 9 lutego 2005 r. III KRS 12/04 W postępowaniu przed Krajową Radą Sądownictwa z wniosku sędziego o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu 65 roku życia, przewodniczący Rady nie jest obowiązany do zarządzenia uzupełnienia braku wniosku polegającego na niepodaniu jego uzasadnienia, jeżeli uprzednio wnioskodawca odmówił uzupełnienia tego braku na wezwanie kolegium sądu opiniującego wniosek (§ 16 ust. 1 oraz § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa i postępowania przed Radą, Dz.U. Nr 152, poz. 1725). Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy z odwołania Bogusława T. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa [...] z dnia 15 września 2004 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego. o d d a l i ł odwołanie. U z a s a d n i e n i e Sędzia Sądu Okręgowego w S. Bogusław T. złożył w dniu 1 lipca 2004 r. wniosek do Krajowej Rady Sądownictwa o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska po ukończeniu przez niego 65 roku życia. Nie wskazał przy tym okresu, na jaki zgoda ma być wyrażona ani nie uzasadnił wniosku. Po wezwaniu przez pre- zesa Sądu Okręgowego w S. do uzupełnienia wniosku sędzia Bogusław T. wniósł o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska na czas nie dłuższy niż do ukoń- czenia 70 roku życia, nie przedstawił jednak uzasadnienia wniosku podnosząc, iż nie istnieje taki wymóg. Kolegium Sądu Okręgowego w S. negatywnie zaopiniowało 2 wniosek, podnosząc między innymi, iż odmowa jego uzasadnienia uniemożliwiła do- konanie pełnej oceny przydatności sędziego do dalszego pełnienia urzędu. Uchwałą [...] z dnia 15 września 2004 r. Krajowa Rada Sądownictwa bez ponownego wezwa- nia sędziego do uzupełnienia wniosku nie wyraziła zgody na dalsze zajmowanie przez niego stanowiska. Sędzia Bogusław T. w odwołaniu do Sądu Najwyższego zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie art. 233 i art. 328 k.p.c. oraz art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, a także § 16, § 19 ust. 1, § 20 ust. 1 oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na dokumentacji przesłanej przez prezesa Sądu Okręgowego w S. oraz sporządzenie uzasadniania uchwały, które nie odpowiada wymogom. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Są- downictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 152, poz. 1725) - w sprawach indywidualnych Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania. Przepis § 16 ust.1 rozporządzenia stanowi zaś, iż po zapoznaniu się z wnioskiem sędziego Przewodniczący wydaje w jego sprawie zarzą- dzenie. W razie braków wniosku uniemożliwiających jego rozpatrzenie, Przewodni- czący zarządza jego uzupełnienie w terminie wskazanym w zarządzeniu, pod rygo- rem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż nieuzasadnienie wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowa- nie przez sędziego, który ukończył 65 rok życia, należy traktować jako brak wniosku, skoro wymóg jego uzasadnienia wynika wprost z § 24 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2001 r. Co do zasady brak ten należy traktować jako uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, co do którego należy przeprowadzić postępowanie w zakresie jego uzupełnienia. Należy jednak przyjąć, iż wymóg wskazany w § 16 ust. 1 rozpo- rządzenia z dnia 22 grudnia 2001 r. jest spełniony także wówczas, gdy do uzupełnie- 3 nia tego braku wzywa kolegium (prezes) sądu właściwego do zaopiniowania wniosku i oceny sędziego uwzględniającej okoliczności dotyczące wnioskodawcy oraz potrze- by sądu. Także ten organ powinien bowiem dysponować tym uzasadnieniem, aby móc dokonać pełnej oceny zasadności wniosku. Wezwanie do uzupełnienia wniosku przez kolegium właściwego sądu i nieponowienie tego wezwania przez Przewodni- czącego Krajowej Rady Sądownictwa nie stanowi zatem uchybienia prawu. W takiej bowiem sytuacji funkcja wezwania do uzupełniania braku, którą jest ochrona wnio- skodawcy, jest spełniona w dostatecznym stopniu. Sąd Najwyższy zważył przy tym, iż pomimo wypełnienia procedury dotyczącej braku wniosku, w sprawie doszło jednak do naruszenia § 16 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2001 r. Z przepisu tego bowiem wynika, iż nieuzupełnienie przez wnioskodawcę braku uniemożliwiającego rozpatrzenie wniosku skutkuje pozostawie- niem go bez rozpatrzenia, a w przedmiotowej sprawie Krajowa Rada Sądownictwa rozstrzygnęła sprawę merytorycznie. Sąd Najwyższy zważył jednak, iż w okoliczno- ściach sprawy uchylenie uchwały Rady i przekazanie jej sprawy do ponownego roz- poznania nie byłoby celowe. Jak bowiem wskazano wyżej, procedura dotycząca zło- żenia wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziego po ukończeniu przez niego 65 roku życia została wypełniona; sędziego skutecznie wezwano do uzupełnienia braku wniosku, ten zaś na to wezwanie wniosku nie uzu- pełnił i zamknął tym samym ostatecznie drogę do jego merytorycznego rozpoznania przez Radę. Należy mieć bowiem na względzie, iż zgodnie z art. 69 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) wniosek o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sę- dziego po ukończeniu przez niego 65 roku może on złożyć najpóźniej na sześć mie- sięcy przed ukończeniem 65 roku życia. Sędzia Bogusław T. ukończył zaś 65 lat w dniu 10 stycznia 2005 r., a tym samym nie może on już ponownie złożyć wniosku, o którym mowa w art. 69 Prawa o ustroju sądów powszechnych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. ========================================