III KRS 11/14

Sygn. akt III KRS 11/14 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 2 kwietnia 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Bogusław Cudowski 
SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z odwołania M. K. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 8 października 2013 r. 
w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu 
na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w P., ogłoszonym w Monitorze Polskim 
z 2011 r., Nr 114, poz. 1154, 
z udziałem E. L. T. 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 kwietnia 2014 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
UZASADNIENIE 
 
Uchwałą z dnia 8 października 2013 r., nr […], Krajowa Rada Sądownictwa 
postanowiła: przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem 
o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w P. 

 
 
2 
kandydaturę sędziego Sądu Rejonowego w P. - E. L. T. (pkt 1.); nie przedstawiać 
Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego Sądu Okręgowego w P. kandydatury sędziego Sądu Rejonowego 
w P. M. K. (pkt 2.). Podstawę prawną uchwały wskazano w art. 3 ust. 1 pkt 2 
i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa 
(Dz. U. Nr 126, poz. 714 ze zm.; dalej jako: „ustawa o KRS”). 
W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa przedstawiła, że 
na jedno wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym w P. ogłoszone 
w Monitorze Polskim z 2011 r., nr 114, poz. 1154, zgłosiło się pięcioro kandydatów, 
w tym sędzia Sądu Rejonowego w P. - E. L. T. oraz sędzia Sądu Rejonowego 
w P. M. K.. 
Uchwałą z dnia 8 stycznia 2013 r., nr […], KRS postanowiła przedstawić 
Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego Sądu Okręgowego w P. kandydaturę sędzi E. L. T.. Od powyższej 
uchwały Krajowej Rady Sądownictwa wniosła odwołanie do Sądu Najwyższego 
sędzia M. K.. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 203/13, Sąd Najwyższy 
uchylił uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z dnia 8 stycznia 2013 r. 
w części odnoszącej się do M. K. oraz E. L. T. i w tym zakresie przekazał sprawę 
Radzie do ponownego rozpoznania. W wyroku III KRS 203/13 Sąd Najwyższy 
uznał za zasadne zarzuty skarżącej związane z pominięciem w ocenie jej 
kandydatury opinii Kolegium i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego 
w P.. 
Krajowa Rada Sądownictwa – realizując wskazania zawarte w powołanym 
wyroku Sądu Najwyższego III KRS 203/13 – ponownie przeprowadziła 
postępowanie nominacyjne na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie 
Okręgowym w P., ogłoszone w Monitorze Polskim z 2011 r., nr 114, poz. 1154, 
w stosunku do kandydatur sędzi E. L. T. oraz sędzi M. K.. 
Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa na posiedzeniu w dniu 
9 września 2013 r. odbył rozmowę z Prezesem Sądu Okręgowego w P. SSO P. H.. 
Następnie zespół na posiedzeniu w dniu 7 października 2013 r. przeprowadził 
głosowanie nad rozpatrywanymi kandydaturami: obie kandydatki otrzymały taką 
samą liczbę głosów: 2 głosy „za”, przy braku głosów „przeciw” i 2 głosach 

 
 
3 
„wstrzymujących się”. Z uwagi na ten wynik głosowania zespół członków KRS 
postanowił nie rekomendować Radzie żadnej z kandydatek na wolne stanowisko 
sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P.. 
Krajowa Rada Sądownictwa podkreśliła, że procedura wyboru kandydata 
na urząd sędziego ma charakter konkursowy; Rada ma za zadanie wybrać 
najlepszego spośród bardzo dobrych i dobrych kandydatów w granicach 
swobodnego uznania i z poszanowaniem przepisów prawa. Krajowa Rada 
Sądownictwa stwierdziła, że po wszechstronnym rozważeniu całokształtu 
okoliczności sprawy i uwzględnieniu kryteriów wynikających z ustawy o KRS 
uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej E. L. T. jest lepszą kandydatką 
na wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym w P.. Uzasadniając swoje 
stanowisko Rada przedstawiła, że uwzględniła całą dokumentację zgromadzoną 
w sprawie; w szczególności wzięła pod uwagę głosowanie zarówno na posiedzeniu 
Kolegium, jak i podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w P. 
i pomimo znacznie wyższego poparcia kandydatury M. K., która otrzymała podczas 
posiedzenia Kolegium Sądu Okręgowego w P. 6 głosów „za”, przy braku głosów 
„przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”, a Zgromadzenie Ogólne Sędziów 
Sądu Okręgowego w P. oddało 30 głosów „pozytywnych”, przy 2 głosach 
„negatywnych” i 5 głosach „wstrzymujących się”, (rekomendowana kandydatka 
uzyskała odpowiednio na Kolegium Sądu Okręgowego w P. 3 głosy „za”, 
2 głosy „przeciw” przy 1 głosie „wstrzymującym się”; Zgromadzenie Ogólne 
Sędziów Sądu Okręgowego w P. oddało 13 głosów „pozytywnych”, 16 głosów 
„negatywnych”, przy 8 głosach „wstrzymujących się”) – zdecydowała przedstawić 
Prezydentowi 
RP 
z 
wnioskiem 
o 
powołanie 
na 
stanowisko 
sędziego 
Sądu Okręgowego w P. ponownie kandydaturę E. L. T.. Krajowa Rada 
Sądownictwa stwierdziła, że podejmując swoją decyzję kierowała się przede 
wszystkim dobrem wymiaru sprawiedliwości. Wolny etat sędziowski w Sądzie 
Okręgowym w P. jest przewidziany do wydziału cywilnego tego sądu. W związku 
z tym – w ocenie KRS – należało wziąć pod uwagę większe doświadczenie 
w dziedzinie 
prawa 
cywilnego, 
które 
bezsprzecznie 
posiada 
E. 
L. 
T.. 
Rekomendowana 
kandydatka 
dysponuje 
kilkunastoletnim 
doświadczeniem 
orzeczniczym w wydziale cywilnym. Od czasu asesury (od 1999 r.) orzeka 

 
 
4 
nieprzerwanie 
w 
wydziale 
cywilnym, 
zarówno 
w 
pierwszej 
instancji 
(sądy rejonowe), jak i w instancji odwoławczej (sąd okręgowy) w każdej kategorii 
spraw (C, Cupr, Co, Ns, Nc, Cps). Kandydatka ta wykazała się rzetelnością 
i terminowością podejmowanych czynności. Wnikliwie, dokładnie i sprawnie 
rozpoznaje sprawy. Prezentuje bardzo dobry poziom orzecznictwa i ma opanowany 
warsztat sędziowski, na który składa się bardzo dobra znajomość i duża 
umiejętność stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego, a także 
odpowiednia metodyka pracy. Umiejętnie panuje nad przebiegiem posiedzeń 
i czynności, jest do nich należycie przygotowana. 
W ocenie KRS sędzia M. K. ma zdecydowanie mniejsze doświadczenie 
orzecznicze w sprawach cywilnych – co prawda od 2007 r. orzekała w połowie 
wymiaru zadań w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich Sądu Rejonowego, a przez rok 
od lutego 2012 r. (do lutego 2013 r.) w Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego, 
jest to jednak zdecydowanie krótszy okres kontaktu ze sprawami cywilnymi, 
niż w przypadku rekomendowanej kandydatki. Sędzia M. K. nie ma ponadto 
wystarczającego doświadczenia w rozpoznawaniu spraw cywilnych w trybie 
nieprocesowym (Ns), którym dysponuje rekomendowana kandydatka, co jest 
bardzo przydatne w Wydziale Cywilnym Odwoławczym Sądu Okręgowego. 
KRS stwierdziła, że przy podejmowaniu swojej decyzji kierowała się przede 
wszystkim ocenami kwalifikacyjnymi oraz doświadczeniem zawodowym obydwu 
kandydatek; uwzględniła kwalifikacje, umiejętności, doświadczenie i wiedzę 
w zakresie prawa cywilnego, mniejsze znaczenie przypisując wynikom głosowania 
na Kolegium i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów. W ocenie KRS obydwa te ciała 
mają kompetencje wyłącznie opiniodawcze. Nie oceniają, a jedynie opiniują 
kandydatów. Ostateczna ocena należy do Krajowej Rady Sądownictwa, która 
ponosi odpowiedzialność za ostatecznie dokonany wybór kandydata na wolne 
stanowisko sędziowskie; Rada ma za zadanie wybrać kandydata najbardziej 
przydatnego na wolne do obsadzenia miejsce sędziego; wyboru tego dokonuje 
po starannym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. 
Krajowa Rada Sądownictwa wzięła także pod uwagę rozmowy członków 
zespołu KRS z sędziami biorącymi udział w niniejszej procedurze konkursowej, 
którzy zaprezentowali swoje kandydatury i przedstawili między innymi motywy 

 
 
5 
ubiegania się o stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w P.. Rada uwzględniła 
także rozmowę członków zespołu z Prezesem Sądu Okręgowego w P.. 
Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu Krajowej 
Rady Sądownictwa w dniu 8 października 2013 r. kandydaturze sędzi E. L. T. 
udzielono poparcia bezwzględną większością głosów: oddano 14 głosów „za”, 
nie oddano głosów „przeciw”, przy 1 głosie „wstrzymującym się”; kandydatura 
sędzi M. 
K. 
nie 
uzyskała 
wymaganej 
bezwzględnej 
większości 
głosów: 
oddano 2 głosy „za”, 4 głosy „przeciw”, przy 9 głosach „wstrzymujących się”. 
Odwołanie od powyższej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, nr […], 
wniosła sędzia M. K. domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały i przekazania 
sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania. 
Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej uchwale sprzeczność z prawem, 
w szczególności z: 
1) art. 2, art. 32 i art. 60 Konstytucji RP przez niezastosowanie przez 
Krajową Radę Sądownictwa przy ocenie kandydatów na stanowisko sędziego Sądu 
Okręgowego w P. reguł i kryteriów awansu, które odpowiadałyby zasadom 
równego dostępu do służby publicznej, równego traktowania oraz zasadom 
demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości 
społecznej, w wyniku czego kandydatura odwołującej się nie została przedstawiona 
Prezydentowi RP w wnioskiem o powołanie na wolne stanowisko sędziowskie; 
2) art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS przez 
dokonanie oceny kandydatury odwołującej się: 
- z pominięciem bardzo dobrej oceny kwalifikacji dokonanej przez sędziego 
wizytatora – SSO A. L. oraz opinii Prezesa Sądu Rejonowego w P. i opinii Ministra 
Sprawiedliwości; 
- z pominięciem pozytywnych opinii Kolegium Sądu Okręgowego w P. 
i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów tego Sądu; 
- w oparciu o niejasne i niejednakowe dla wszystkich osób uczestniczących 
w konkursie kryteria oceny kwalifikacji; 
- z przekroczeniem granic swobodnego uznania przez przyjęcie, że ocena 
kwalifikacji odwołującej się sporządzona przez sędziego wizytatora – SSO A. L. 
była jedynie dobra, gdy tymczasem ocena ta była bardzo dobra i identyczna 

 
 
6 
z oceną kandydatki rekomendowanej przez Radę, a sędzia wizytator nie stwierdził 
„uchybień oraz niepoprawnych sformułowań orzeczeń”, na które powołuje się 
w uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa, a także przez bezzasadne 
przyjęcie, że etat w Sądzie Okręgowym w P. przewidziany jest do II Wydziału 
Cywilnego – Odwoławczego, gdy tymczasem etat ten jest przewidziany 
do I Wydziału Cywilnego, w którym sędziowie rozpoznają sprawy w pierwszej 
instancji. 
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła 
o oddalenie odwołania w całości. 
E. L. T. w odpowiedzi na odwołanie wniosła o jego oddalenie. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa – konstytucyjnego organu 
stojącego na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 
oraz art. 187 Konstytucji RP) – zostały określone w obecnie obowiązującej ustawie 
z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 
pkt 1 tej ustawy do kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena 
kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach 
powszechnych. W świetle art. 44 ust. 1 ustawy o KRS kognicja Sądu Najwyższego 
do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje badanie, czy uchwała 
nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Sąd Najwyższy nie jest właściwy 
dla dokonania wyboru najlepszego kandydata spośród osób starających się 
o stanowisko 
sędziego. 
Taka 
kompetencja 
jest 
domeną 
Krajowej 
Rady 
Sądownictwa, natomiast weryfikacja rozstrzygnięć Rady przez Sąd Najwyższy 
polega zasadniczo na kontroli zachowania przewidzianej procedury (por. wyroki 
Sądu Najwyższego: z dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, 
niepublikowane, oraz z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, 
Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2011 nr 11, poz. 93). 
W konsekwencji 
określonego 
ukształtowania 
kognicji 
Sądu 
Najwyższego 
w zakresie kontroli postępowania dotyczącego przedstawienia Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa 

 
 
7 
obejmuje w szczególności badanie, czy w danym postępowaniu zachowane zostały 
właściwe kryteria oceny zgłaszających się kandydatów oraz czy przeprowadzono 
wymagane czynności organów sądowych. Analiza tego, czy uchwała nie pozostaje 
w sprzeczności z prawem, dotyczy w szczególności przestrzegania przez Radę 
ustawowych warunków powoływania na stanowisko sędziego, określonych 
w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz reguł proceduralnych 
obowiązujących w postępowaniu przed tym organem, określonych zwłaszcza 
w rozdziale 3 ustawy o KRS, w szczególności zaś w art. 33, art. 35 oraz w art. 44 
powołanej ustawy. 
Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa uczestnik postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa może 
odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady 
z prawem. Rozpoznanie odwołania następuje przy zastosowaniu przepisów 
Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 44 ust. 3 tej ustawy). 
Określenie sprzeczności uchwały Rady z prawem, która może stanowić podstawę 
jej weryfikacji przez Sąd Najwyższy powinno – najogólniej rzecz biorąc – 
uwzględniać dwa aspekty. Pierwszy dotyczy konstytucyjnie (art. 186 i 187 
Konstytucji RP) i ustawowo (por. w szczególności art. 3 ustawy o Krajowej 
Radzie Sądownictwa) określonej kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, że 
do kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena kandydatów 
do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych. 
Jest to kompetencja należąca wyłącznie do Krajowej Rady Sądownictwa, której 
Rada nie traci ze względu na przewidziany tryb odwoławczy od jej uchwał, a z kolei 
rozpatrując odwołanie Sąd Najwyższy nie przejmuje kompetencji i związanej z nią 
odpowiedzialności za przedstawienie Prezydentowi RP wniosków o powołanie 
sędziów. Drugi aspekt, zresztą ściśle uzależniony od pierwszego, wiąże się 
z zasadami postępowania przed Sądem Najwyższym, według reguł postępowania 
kasacyjnego. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego, 
gdyż wyjaśnienie istotnych okoliczności już zostało zakończone w postępowaniu 
przed Radą (por. art. 39813 § 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność 
z prawem odnosi się – jak wynika to wprost z art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej 
Radzie Sądownictwa – do uchwały Rady. Ponieważ chodzi o sprzeczność 

 
 
8 
z prawem uchwały Rady, to jeżeli zarzucona sprzeczność odnosiłaby się 
do przepisów postępowania (por. druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983 § 1 
pkt 2 k.p.c.) to powinna wskazać tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny 
wpływ na zawarte w uchwale Rady rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś chodzi 
o sprzeczność z prawem materialnym, polegającą – jak to wynika z art. 3983 § 1 
pkt 
1 
k.p.c. 
– 
na 
błędnej 
wykładni 
lub 
niewłaściwym 
zastosowaniu, 
to odwołanie powinno wskazywać przepis (przepisy), który rozstrzygnięcie uchwały 
Rady narusza. 
Rozpatrzenie według powyższych założeń wszystkich zarzutów odwołania 
M. K. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 8 października 2013 r., 
Nr […], nie ujawniło sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały Rady. 
Art. 33 ust. 1 ustawy o KRS zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby 
przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej 
kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej 
dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeśli 
zostały złożone. Z treści tego przepisu, przy uwzględnieniu zasad ogólnie 
przyjętych w działaniu organów państwa w demokratycznym państwie prawnym 
(art. 2 Konstytucji RP) wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia 
i oceny przez Radę kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach 
sędziowskich, a jego naruszenie może polegać na pominięciu istotnych 
dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z owej dokumentacji 
lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tymże materiałem. 
Przepis art. 35 ust. 2 ustawy o KRS stanowi natomiast, że przy ustalaniu kolejności 
kandydatów na liście zespół kieruje się przede wszystkim oceną kwalifikacji 
kandydatów, a ponadto uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe, opinie 
przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do karty 
zgłoszenia; 2) opinie kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego 
zgromadzenia ogólnego sędziów. Warto w tym miejscu zauważyć, że ów katalog 
(adresowany w pierwszej kolejności do zespołu Rady przy sporządzaniu listy 
rekomendowanych kandydatów, a w dalszej również do Rady podejmującej 
uchwałę) nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny 
kwalifikacji kandydatów - w żadnym razie nie hierarchizuje kolejnych przymiotów, 

 
 
9 
którymi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to stanowisko. 
Ustawodawca nie zastosował też w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS „gradacji 
kryteriów”. Wszystkim kryteriom – poza oceną kwalifikacji kandydatów – przypisał 
bowiem takie samo znaczenie. Co do samych kwalifikacji kandydatów należy 
z kolei podkreślić, że wymieniony przepis nie precyzuje tego pojęcia. Z pewnością 
jednak nie można utożsamiać owych kwalifikacji tylko z wymaganiami stawianymi 
kandydatom w przepisach ustawy o ustroju sądów powszechnych, gdyż te 
wyznaczają jedynie minimum standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko 
sędziego. Chodzi więc raczej o uwzględnienie w ocenie kandydatów – poza owym 
ustawowym minimum – dodatkowych elementów składających się na teoretyczne 
i praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak np. wyniki 
ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe, 
ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania 
dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych 
wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków. 
W wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10 – LEX nr 678015, 
Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, zgodnie z którym żadne z kryteriów przyjętych 
przez KRS przy ocenie kandydatów do pełnienia urzędu sędziego nie ma 
charakteru decydującego, ani też nie jest koniecznie wymagane uszeregowanie 
kandydatów w oparciu o każde z nich. Decyduje ocena całościowa wynikająca 
z łącznego zastosowania tych kryteriów. 
Zaskarżona przez odwołującą się uchwała KRS, w ocenie Sądu 
Najwyższego, respektuje tak rozumiane regulacje zawarte w obu omówionych 
przepisach, to jest w art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 ustawy o KRS. 
Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr […] 
wynika, że Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując i oceniając kandydatury 
zgłoszone na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P., 
dysponowała 
kompletną 
dokumentacją 
dotyczącą 
osób 
biorących 
udział 
w konkursie. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika tryb procedowania przez 
Radę oraz to, że Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując kandydatury na wolne 
stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P. wzięła pod uwagę wszystkie 
okoliczności dotyczące poszczególnych uczestników postępowania, rzutujące 

 
 
10
na ocenę ich predyspozycji do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego tego 
Sądu, a zwłaszcza te, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, 
tj. kwalifikacje, 
doświadczenie 
zawodowe 
kandydatów, 
opinie 
wizytatorów 
i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów sądu i samorządu 
sędziowskiego. Kryteria, którymi kierowała się Rada, podejmując decyzję 
o przedstawieniu Prezydentowi RP konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie 
do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, są określone w uzasadnieniu 
zaskarżonej uchwały i wynikają ze szczegółowego umotywowania przyczyn 
dokonanego 
wyboru. 
Są 
nimi 
między 
innymi: 
oceny 
kwalifikacyjne 
oraz doświadczenie zawodowe obydwu kandydatek; kwalifikacje, umiejętności, 
doświadczenie i wiedza w zakresie prawa cywilnego. 
Krajowa Rada Sądownictwa – po wszechstronnym rozważeniu całokształtu 
okoliczności sprawy – uznała, że w przedmiotowej procedurze konkursowej 
najlepszą kandydatką spośród dwóch kandydatek ubiegających się o wolne 
stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P. jest E. L. T.. W postępowaniu 
konkursowym zakończonym wydaniem zaskarżonej uchwały nr […], KRS oceniając 
kandydatury – rekomendowanej kandydatki oraz kandydaturę odwołującej się – 
uznała, że kryterium, które przeważyło na korzyść rekomendowanej kandydatki 
było większe doświadczenie w dziedzinie prawa cywilnego. Rada podkreśliła 
przy tym, że w swoim wyborze uwzględniła to, że wolny etat sędziowski w Sądzie 
Okręgowym w P. jest przewidziany do wydziału cywilnego tego sądu. 
Rekomendowana 
kandydatka 
dysponuje 
kilkunastoletnim 
doświadczeniem 
orzeczniczym w wydziale cywilnym – od 1999 r. orzeka w wydziale cywilnym 
zarówno w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej. Odwołująca się – 
jak to wskazała Rada w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały – ma zdecydowanie 
mniejsze doświadczenie orzecznicze w sprawach cywilnych – wprawdzie 
od 2007 r. orzekała w połowie wymiaru zadań w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich 
Sądu Rejonowego, a przez okres jednego roku (od lutego 2012 r. do lutego 
2013 r.) w Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego, jest to jednak zdecydowanie 
krótszy okres kontaktu ze sprawami cywilnymi, niż w przypadku rekomendowanej 
kandydatki. 

 
 
11
Nie miała miejsca – jak to twierdzi odwołanie – sytuacja, w której KRS 
pominęła w oceniła kandydatury odwołującej się pozytywne opinie Kolegium Sądu 
Okręgowego 
w 
P. 
i 
Zgromadzenia 
Ogólnego 
Sędziów 
tego 
sądu. 
Wypada przypomnieć, 
że 
okoliczność 
pominięcia 
w 
ocenie 
kandydatury 
odwołującej się opinii środowiska sędziowskiego była podstawą uznania 
sprzeczności z prawem uchwały KRS z dnia 8 stycznia 2013 r., nr […], 
i jej uchylenia przed Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., 
III KRS 203/13. Krajowa Rada Sądownictwa – ponownie rozpoznając sprawę 
po jej uchyleniu przez Sąd Najwyższy wyrokiem III KRS 203/13 – uwzględniła 
w ocenie kandydatury odwołującej się poparcie środowiska sędziowskiego. 
W szczególności wzięła pod uwagę głosowanie zarówno na posiedzeniu Kolegium, 
jak i podczas Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w P. i pomimo 
znacznie wyższego poparcia kandydatury M. K., która otrzymała podczas 
posiedzenia Kolegium Sądu Okręgowego w P. 6 głosów „za”, przy braku głosów 
„przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”, a Zgromadzenie Ogólne Sędziów 
Sądu Okręgowego w P. oddało 30 głosów „pozytywnych”, przy 2 głosach 
„negatywnych” i 5 głosach „wstrzymujących się”, (rekomendowana kandydatka 
uzyskała odpowiednio na Kolegium Sądu Okręgowego w P. 3 głosy „za”, 
2 głosy „przeciw” przy 1 głosie „wstrzymującym się”; Zgromadzenie Ogólne 
Sędziów Sądu Okręgowego w P. oddało 13 głosów „pozytywnych”, 16 głosów 
„negatywnych”, przy 8 głosach „wstrzymujących się”) zdecydowała przedstawić 
Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego Sądu 
Okręgowego w P. ponownie kandydaturę E. L. T.. KRS stwierdziła, że 
przy podejmowaniu swojej decyzji kierowała się przede wszystkim ocenami 
kwalifikacyjnymi 
oraz 
doświadczeniem 
zawodowym 
obydwu 
kandydatek; 
uwzględniła kwalifikacje, umiejętności, doświadczenie i wiedzę w zakresie prawa 
cywilnego, mniejsze znaczenie przypisując wynikom głosowania na Kolegium 
i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów. W ocenie KRS obydwa te ciała mają 
kompetencje wyłącznie opiniodawcze. Nie oceniają, a jedynie opiniują kandydatów. 
Ostateczna ocena należy do Krajowej Rady Sądownictwa. 
W zaskarżonej uchwale nr […], KRS wzięła pod uwagę w swojej ocenie 
poparcie 
środowiska 
sędziowskiego 
w 
odniesieniu 
do 
odwołującej 
się, 

 
 
12
jak i do rekomendowanej 
kandydatki; 
umotywowała 
przy 
tym, 
w 
ramach 
wszechstronnej oceny kandydatur, dlaczego wybrała kandydatkę, która uzyskała 
mniejsze poparcie środowiska sędziowskiego, wskazując przy tym, że kryterium, 
które zadecydowało o wskazaniu rekomendowanej kandydatki na stanowisko 
sędziowskie w wydziale cywilnym Sądu Okręgowego w P. było większe 
doświadczenie w zakresie prawa cywilnego. 
Krajowa Rada Sądownictwa uwzględniła w swojej ocenie odwołującej się 
ocenę jej kwalifikacji sporządzoną przez sędziego wizytatora. Ma rację odwołująca 
się, że w opinii o niej sporządzonej przez SSO A. L. nie znajduje się sformułowanie 
o tym, że „Występujące wyjątkowo uchybienia oraz niepoprawne sformułowania 
orzeczeń mogą budzić zastrzeżenia, lecz nie są rażące”. Okoliczność ta 
nie zmienia jednak trafności zaskarżonej uchwały w kontekście oceny kryterium 
doświadczenia orzeczniczego w zakresie prawa cywilnego obydwu kandydatek 
i ostatecznej oceny – po rozważeniu całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie -, 
że większe doświadczenie w dziedzinie prawa cywilnego ma rekomendowana 
kandydatka. 
Nie ma racji odwołująca się, że KRS w zaskarżonej uchwale przyjęła, że 
wolny etat sędziowski w Sądzie Okręgowym w P. jest przewidziany do II Wydziału 
Cywilnego – Odwoławczego tego sądu. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały 
wynika bowiem, że Rada oceniała – w przedmiotowej procedurze konkursowej –
„przydatność” kandydatek na stanowisko sędziego w wydziale cywilnym 
Sądu Okręgowego. 
Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur, 
wbrew 
odmiennemu 
stanowisku 
odwołującej 
się, 
jest 
więc 
wynikiem 
wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich 
aspektów sprawy 
i 
nie 
można przypisać 
jej 
sprzeczności z 
prawem, 
w tym zwłaszcza z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o KRS. 
Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia dotyczące dokonanego 
przez Radę wyboru innego kandydata świadczyły o tym, że o wyborze E. L. T. 
na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P. decydowała 
całościowa i wszechstronnie przeprowadzona ocena wynikająca z łącznego 
zastosowania właściwych kryteriów tej oceny. Z tych samych przyczyn nie może 

 
 
13
być uzasadniony również zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Nie jest zasadny 
także zarzut naruszenia art. 60 Konstytucji RP. Przedmiotem ochrony wynikającej 
z art. 60 Konstytucji RP jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do służby, 
a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur postępowania, 
a nie sama ocena kwalifikacji, czy też wiarygodności danej osoby z punktu 
widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. Z tego względu 
sądowa kontrola dokonywana przez pryzmat wymienionego przepisu nie stwarza 
podstaw do wkraczania w zakres kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, 
ponieważ 
mogłoby 
to 
oznaczać 
naruszenie 
konstytucyjnych 
uprawnień 
i kompetencji Rady wynikających z art. 179 Konstytucji RP. Ochrona sądowa 
udzielana kandydatowi na określone stanowisko sędziowskie, dokonywana 
przy uwzględnieniu art. 60 Konstytucji RP, powinna zatem obejmować kontrolę 
postępowania przed Radą pod względem jego zgodności z prawem, a więc musi 
być ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej in casu procedury 
oceny kandydatury bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia Prezydentowi RP 
wniosku o powołanie lub odmowy objęcia danego kandydata takim wnioskiem. 
Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP statuuje zasadę równości wszystkich wobec prawa 
i równości traktowania wszystkich przez władze publiczne oraz zakazuje 
dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek 
przyczyny. Z tego względu  kontrola sądowa postępowania przed Radą w zakresie 
jej zgodności z tym przepisem powinna sprowadzać się do oceny, czy wszyscy 
kandydaci uczestniczący w procedurze konkursowej byli traktowani jednakowo 
oraz czy żaden z nich nie był w jakikolwiek sposób dyskryminowany. 
Poddanie kontroli 
sądowej 
wyników 
postępowania 
przed 
KRS 
w 
takiej 
indywidualnej sprawie nie może natomiast oznaczać, że sąd uczestniczyłby 
w decydowaniu 
o 
obsadzie 
określonego 
stanowiska 
sędziowskiego. 
Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wyjaśnienia Rady nie zawierały 
niczego, co można by uznać za dyskryminację odwołującej się, świadczącą 
o naruszeniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. 
Sąd Najwyższy nie kwestionuje, że odwołująca się jest wartościowym 
kandydatem na stanowisko sędziego sądu okręgowego i spełniała warunki 
do objęcia tego stanowiska, jednak nie może to podważać trafności oceny 

 
 
14
dokonanej przez Radę, której zadaniem był wybór najlepszej kandydatury spośród 
2 zgłoszonych kandydatur na wolne stanowisko sędziego w Sądzie Okręgowym 
w P.. 
Krajowa Rada Sądownictwa, rozpatrując kandydatury na wolne stanowisko 
sędziowskie w Sądzie Okręgowym w P., wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności 
dotyczące poszczególnych uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich 
predyspozycji do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego tego Sądu, a zwłaszcza 
te, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, tj. kwalifikacje i doświadczenie 
zawodowe kandydatów, opinie wizytatorów i przełożonych, rekomendacje 
oraz wyniki głosowań organów sądu i samorządu sędziowskiego. Kryteria, którymi 
kierowała się Rada, podejmując decyzję o przedstawieniu Prezydentowi RP 
konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego, są określone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wynikają 
ze szczegółowego umotywowania przyczyn dokonanego wyboru. 
Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur 
jest wynikiem wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa 
wszystkich aspektów sprawy i nie można przypisać jej cech dowolności. 
Wyklucza to dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w dokonany przez Radę wybór 
kandydata na wolne stanowiska sędziowskie. 
 
Z powyższych przyczyn, wobec braku wykazania w odwołaniu naruszenia 
przez Krajową Radę Sądownictwa prawa, Sąd Najwyższy orzekł stosownie 
do przepisu art. 39814 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa.  
 
 
aw