III KRS 10/14

Sygn. akt III KRS 10/14 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 2 kwietnia 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Bogusław Cudowski 
SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca) 
 
w sprawie z odwołania R. B. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 6 listopada 2013 r. 
w przedmiocie przywrócenia sędziego w stanie spoczynku na poprzednio 
zajmowane stanowisko sędziowskie albo stanowisko równorzędne do poprzednio 
zajmowanego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 kwietnia 2014 r., 
 
 
oddala odwołanie.  
 
 
Uzasadnienie 
 
Uchwałą z dnia 6 listopada 2013 r., nr […], Krajowa Rada Sądownictwa – 
na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714) i art. 74 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – 
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) – 

 
 
2 
postanowiła nie uwzględnić wniosku R. B. – sędziego Sądu Rejonowego w D. 
w stanie spoczynku dotyczącego przywrócenia jej na poprzednio zajmowane 
stanowisko 
sędziowskie 
albo 
stanowisko 
równorzędne 
do 
poprzednio 
zajmowanego. 
W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, że R. B. – 
sędzia Sądu Rejonowego w D. uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 
20 maja 2004 r., została przeniesiona w stan spoczynku; podstawą do podjęcia 
uchwały był wniosek Kolegium Sądu Okręgowego w R. z dnia 21 kwietnia 2004 r. 
oraz wystawione przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 
Oddział w J. orzeczenie, stwierdzające, że R. B. jest trwale niezdolna do pełnienia 
obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił. 
W dniu 23 maja 2012 r. R. B. zwróciła się do Krajowej Rady Sądownictwa 
z wnioskiem o przywrócenie jej na poprzednio zajmowane stanowisko sędziego 
Sądu 
Rejonowego 
w 
D. 
albo 
stanowisko 
równorzędne 
do 
poprzednio 
zajmowanego. Do wniosku nie dołączyła oryginału orzeczenia lekarza orzecznika 
ZUS stwierdzającego, że jest zdolna, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia 
obowiązków sędziego. 
Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa na posiedzeniu w dniu 17 
lipca 2012 r. uznał, że zgromadzone materiały nie są wystarczające do zajęcia 
stanowiska w sprawie i postanowił wnioskować do KRS o powołanie zespołu dwóch 
biegłych 
lekarzy 
psychiatrów 
w 
celu 
oceny 
aktualnego 
stanu 
zdrowia 
wnioskodawczyni i jej zdolności do podjęcia obowiązków na stanowisku sędziego. 
W dniu 30 lipca 2012 r., zespół przeprowadził rozmowę z Prezesem Sądu 
Okręgowego w R. – sędzią T. W. oraz wysłuchał R. B., po czym postanowił 
ponownie wnioskować do Rady o powołanie zespołu dwóch biegłych lekarzy 
psychiatrów w celu oceny aktualnego stanu zdrowia R. B. i jej zdolności do podjęcia 
obowiązków na stanowisku sędziego. KRS – uwzględniając wniosek Zespołu – 
postanowiła odroczyć rozpoznanie sprawy do czasu wydania opinii przez zespół 
dwóch biegłych psychiatrów. Następnie KRS – z uwagi na informację otrzymaną 
od biegłych, z której wynikało, że nie wystąpią do właściwych placówek 
medycznych 
o 
przekazanie 
dokumentacji 
medycznej 
dotyczącej 
R. 
B. 
bez upoważnienia sądu – dokonała reasumpcji powyższej uchwały z 18 lipca 

 
 
3 
2012 r. i upoważniła Przewodniczącego KRS do wezwania wnioskodawczyni 
do złożenia, w terminie miesiąca od otrzymania wezwania, orzeczenia lekarza 
orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzającego jej zdolność 
do wykonywania obowiązków sędziego. Pismem z dnia 8 października 2012 r. 
(doręczonym w dniu 10 października 2012 r.) Przewodniczący KRS wezwał 
wnioskodawczynię do złożenia, w terminie miesiąca, orzeczenia lekarza orzecznika 
ZUS stwierdzającego jej zdolność do wykonywania obowiązków sędziego. 
W dniu 6 sierpnia 2013 r. R. B. skierowała do Rady pismo, do którego 
załączyła: - kserokopię pisma ZUS Oddział w K. Wydział Orzecznictwa Lekarskiego 
i Prewencji z dnia 17 maja 2013 r., w którym stwierdzono, że lekarz orzecznik 
ZUS Oddział w K. uznał R. B. za zdolną do wykonywania obowiązków sędziego 
ze względu na stan zdrowia; - kserokopię pisma ZUS z 18 czerwca 2013 r., 
w którym stwierdzono, że orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 10 stycznia 2013 r. 
uznające R. B. za zdolną do wykonywania obowiązków sędziego ze względu 
na stan zdrowia nie budzi wątpliwości co do zgodności z zasadami orzecznictwa 
lekarskiego. 
W dniu 10 września 2013 r. zespół odbył kolejne posiedzenie 
w przedmiotowej sprawie, podczas którego ponownie uznał zgromadzone 
w sprawie materiały za niewystarczające do zajęcia stanowiska i postanowił 
wnioskować do Rady o to, aby: 1) wezwać R. B. do przedłożenia Radzie oryginałów 
orzeczeń lekarza orzecznika ZUS w miejsce przedstawionych kserokopii; 
2) zwrócić się do Dyrektora Oddziału ZUS w K. o nadesłanie akt sprawy 
dotyczących R. B. (znak sprawy: […]) oraz o wyjaśnienie, czy lekarz orzecznik ZUS 
wydał orzeczenie z 17 maja 2013 r. o zdolności R. B. do zajmowania stanowiska 
sędziego. 
Pismem z dnia 15 października 2013 r. Zastępca Dyrektora ZUS Oddział 
w K. poinformował Radę, że: 1) Wydział Orzecznictwa Lekarskiego i Prewencji 
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. nie wydawał w dniu 17 maja 
2013 r. zaświadczenia stwierdzającego zdolność R. B. do wykonywania 
obowiązków sędziego; 2) po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu 
14 stycznia 2013 r. lekarz orzecznik ZUS wydał zaświadczenie stwierdzające, że 
R. B. nie jest zdolna – ze względu na stan zdrowia – do pełnienia obowiązków 

 
 
4 
sędziego. Zastępca Dyrektora Oddziału ZUS – odnosząc się do przesłanych 
kserokopii dokumentów przedstawionych przez wnioskodawczynię – wyraził 
pogląd, że zachodzi uzasadnione podejrzenie sfałszowania zaświadczenia 
Oddziału ZUS, o czym została powiadomiona Prokuratura Okręgowa w K.. 
W dniu 5 listopada 2013 r. wnioskodawczyni po raz kolejny przedłożyła do 
akt sprawy kserokopie zaświadczeń dotyczących jej stanu zdrowia, zamiast – 
pomimo wyraźnego wezwania przez Radę – oryginałów tych dokumentów. Nie ma 
wśród nich oryginalnego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS stwierdzającego 
zdolność do wykonywania obowiązków sędziego. W związku z tym, że 
wnioskodawczyni nie przedstawiła oryginału orzeczenia lekarza orzecznika ZUS 
stwierdzającego, że jest zdolna – ze względu na stan zdrowia – do pełnienia 
obowiązków sędziego, zespół przyjął stanowisko z 5 listopada 2013 r., że R. B. 
nie spełnia warunków określonych w art. 74 § 1a usp. W konsekwencji zespół 
zawnioskował do KRS o podjęcie uchwały odmawiającej przywrócenia R. B. 
na poprzednio 
zajmowane 
stanowisko 
sędziowskie 
albo 
na 
stanowisko 
równorzędne do poprzednio zajmowanego. 
Wobec nieprzedstawienia przez wnioskodawczynię oryginału zaświadczenia 
lekarskiego – orzeczenia lekarza orzecznika ZUS stwierdzającego, że jest ona 
zdolna – ze względu na stan zdrowia – do pełnienia obowiązków sędziego, do 
czego była zobowiązana na podstawie art. 74 § 1a usp, Krajowa Rada 
Sądownictwa – podzielając stanowisko zespołu – postanowiła nie uwzględniać 
przedmiotowego wniosku. Uchwała została przyjęta jednogłośnie, w obecności 
16 członków Krajowej Rady Sądownictwa. 
Powyższą uchwałę KRS, nr […], R. B. zaskarżyła odwołaniem do Sądu 
Najwyższego domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały i przekazania sprawy 
KRS do ponownego rozpoznania.  
Odwołująca się zarzuciła nieuwzględnienie przez KRS przedstawionych 
przez odwołującą dokumentów stwierdzających jej zdolność do wykonywania 
zawodu 
sędziego. 
Ponadto 
skarżąca 
zakwestionowała 
istnienie 
podpisu 
przewodniczącego KRS sędziego Sądu Najwyższego A. G. na zaskarżonej 
uchwale. Według twierdzeń skarżącej Przewodniczący KRS zmarł przed dniem 
6 listopada, a co za tym idzie nie mógł podpisać uchwały z dnia 6 listopada 2013 r. 

 
 
5 
W uzasadnieniu odwołania wskazano, że z zaskarżonej uchwały wynika, że 
motywem nie uwzględnienia wniosku był brak oryginałów dokumentów dotyczących 
stanu zdrowia sędziego, stwierdzających zdolność do wykonywania obowiązków 
sędziego. Wobec uzyskania zaświadczenia z dnia 14 stycznia 2013 r. w formie 
wydruku komputerowego negatywnie określającego zdolność odwołującej do 
wykonywania czynności sędziowskich, złożyła ona środek odwoławczy w 
zakreślonym ustawowo terminie, na skutek czego w dniu 17 maja 2013 r. ZUS 
Oddział w K. zmienił dotychczasowe orzeczenie, uznając podniesione argumenty 
merytoryczne dotyczące stanu jej zdrowia za słuszne i uzasadniające ustalenie 
stanu zdrowia w granicach normy, zaznaczając przy tym możliwość podjęcia 
obowiązków sędziowskich. Podobnie zaświadczeniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. 
stwierdzono zdolność odwołującej się do wykonywania obowiązków sędziowskich. 
Zaświadczenie to nie zostało wzięte pod uwagę w uchwale KRS z dnia 6 listopada 
2013 r. W uchwale tej podniesiono natomiast, że ZUS Oddział w K. nie wydawał, 
bo nie odnotowano tego, aby w dniu 17 maja 2013 r. wystawione było 
zaświadczenie 
stwierdzające 
zdolność 
odwołującej 
się 
do 
wykonywania 
obowiązków sędziego. Brak jest jednak informacji, że rozpatrywano środek 
odwoławczy od poprzedniego orzeczenia. W ocenie odwołującej się dane te mogły 
nie zostać odnotowane w wykazach, bądź rejestrach ZUS lub nie dołączono ich 
do akt sprawy przekazanych do rozpatrzenia dokumentów; nie dołączono 
w szczególności sprzeciwu wnioskodawczyni złożonego na podstawie art. 70 
ust. 3 usp. W ocenie odwołującej się nie powinna ona ponosić ujemnych skutków 
takich niedopatrzeń lub przeoczeń pracowników ZUS. 
Jeżeli chodzi o kwestię ważności dokumentów odwołująca się wskazała, że 
strona, której sprawa jest rozpoznawana przez ZUS nie ma wpływu na to, jakiego 
rodzaju dokument pod względem technicznym otrzyma ani też, jakie wymogi 
formalne ten dokument powinien spełniać. Dokumenty wielu instytucji państwowych 
wydawane są w formie wydruków komputerowych bez wymogu zaopatrywania ich 
w dodatkowe adnotacje, czy oznaczanie pieczęciami i podpisami. Wydruki takie 
traktowane są jako oryginały dokumentów bez potrzeby potwierdzania tego. 
Oryginał, jak i kopia mają takie same cechy formalne. Nie ma potrzeby odnoszenia 
się do nazwy takiego wydruku i oznaczania zgodności tych dokumentów ze sobą. 

 
 
6 
W ocenie odwołującej się dopełniono wszelkich formalności dotyczących 
przedstawienia wymaganych dokumentów, natomiast dokumenty te nie zostały 
należycie ocenione pod względem merytorycznym pomimo tego, że z dwóch 
dokumentów: z dnia 17 maja 2013 r. i z 6 sierpnia 2013 r. wynika, że nie ma 
powodów do uznania, że stan zdrowia odwołującej się stanowił przeszkodę w 
podjęciu obowiązków sędziowskich.  
Odwołująca się podkreśliła, że dane jej było „być w przeszłości sędzią Sądu 
Najwyższego, jak i innych sądów powszechnych różnych szczebli i każdorazowo 
podmioty podejmujące uchwały o charakterze kolegialnym podpisywały się 
enumeratywnie z imienia i nazwiska według listy obecności przy głosowaniu. 
Gdyby przyjąć za wiarygodne enuncjacje internetowe i telewizyjne począwszy 
od dnia 
16 
stycznia 
2013 
do 
kwietnia 
2013 
roku 
wynikało 
z 
nich, 
pan Przewodniczący KRS A. G. po przewlekłej chorobie wynikającej z wieku zmarł, 
dlatego duże wrażenie wywarł na…” odwołującej się „...fakt podpisania przez niego 
analizowanej uchwały KRS z dnia 6 listopada 2013 r.”. 
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o 
oddalenie odwołania w całości. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. 
Kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa – konstytucyjnego organu 
stojącego na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 oraz art. 
187 Konstytucji RP) – zostały określone w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 12 
maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 tej 
ustawy do kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie wystąpienia 
sędziów w stanie spoczynku o powrót na stanowisko sędziowskie. W świetle art. 44 
ust. 1 ustawy o KRS kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady 
Sądownictwa obejmuje badanie, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z 
prawem. Weryfikacja rozstrzygnięć Rady przez Sąd Najwyższy polega zasadniczo 
na kontroli zachowania przewidzianej procedury (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 
dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane, oraz z dnia 20 

 
 
7 
października 
2009 
r., 
III 
KRS 
13/09, 
Zeszyty 
Naukowe 
Sądownictwa 
Administracyjnego 2011 nr 11, poz. 93).  
Analiza tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, dotyczy 
również przestrzegania przez Radę ustawowych warunków rozpatrywania wniosku 
sędziego pozostającego w stanie spoczynku o przywrócenie go na poprzednio 
zajmowane stanowisko sędziego, określonych w ustawie – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych oraz reguł proceduralnych obowiązujących w postępowaniu przed 
tym organem, określonych zwłaszcza w rozdziale 3 ustawy o KRS, w szczególności 
zaś w art. 33 powołanej ustawy. 
Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa uczestnik postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa może 
odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z 
prawem. Rozpoznanie odwołania następuje przy zastosowaniu przepisów Kodeksu 
postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 44 ust. 3 tej ustawy). Określenie 
sprzeczności uchwały Rady z prawem, która może stanowić podstawę jej 
weryfikacji przez Sąd Najwyższy powinno – najogólniej rzecz biorąc – uwzględniać 
dwa aspekty. Pierwszy dotyczy konstytucyjnie (art. 186 i 187 Konstytucji RP) i 
ustawowo (por. w szczególności art. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa) 
określonej kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa. Jest to kompetencja należąca 
wyłącznie do Krajowej Rady Sądownictwa, której Rada nie traci ze względu na 
przewidziany tryb odwoławczy od jej uchwał, a z kolei rozpatrując odwołanie Sąd 
Najwyższy nie przejmuje kompetencji i związanej z nią odpowiedzialności za 
przedstawienie Prezydentowi RP wniosków o powołanie sędziów lub podjęcie 
decyzji o powrocie sędziego w stanie spoczynku na poprzednio zajmowane 
stanowisko. O osadzonym w Konstytucji prawie sędziego rozstrzyga zatem także 
przez Konstytucję ustanowiony organ, którego zadaniem jest strzeżenie 
niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Zarzucona w sposób pośredni w 
odwołaniu sprzeczność z prawem odnosi się – jak wynika to wprost z art. 44 ust. 1 
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa – do uchwały Rady. Ponieważ chodzi o 
sprzeczność z prawem uchwały Rady, to jeżeli zarzucona sprzeczność odnosiłaby 
się do przepisów postępowania (por. druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983 
§ 1 pkt 2 k.p.c.), to powinna wskazać tylko takie uchybienia, które mogły mieć 

 
 
8 
istotny wpływ na zawarte w uchwale Rady rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś chodzi o 
sprzeczność z prawem materialnym, polegającą – jak to wynika z art. 3983 § 1 pkt 1 
k.p.c. – na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, to odwołanie powinno 
wskazywać przepis (przepisy), który rozstrzygnięcie uchwały Rady narusza.  
W tym kontekście należy wskazać, że odwołująca się nie wskazała 
przepisów, które zostały naruszone przez Radę, a zwłaszcza art. 74 § 1a ustawy z 
dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 
1070 ze zm.), zgodnie z którym sędzia przeniesiony w stan spoczynku z przyczyn, 
o których mowa w art. 70 § 1 i art. 71 § 1, ma prawo powrotu na stanowisko 
zajmowane poprzednio albo stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu, 
jeżeli przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan 
zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, wydane przez lekarza orzecznika 
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Określoną w powyższym przepisie możliwość 
powrotu na stanowisko sędziego przeniesionego w stan spoczynku, który z powodu 
choroby lub utraty sił został uznany przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń 
Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego (art. 70 § 1 
u.s.p.) wprowadziła ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz.U. Nr 203, poz. 1192). 
Rozpatrzenie według powyższych założeń wszystkich zarzutów odwołania 
R. B. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 6 listopada 2013 r., 
nie ujawniło sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały Rady. W szczególności 
nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie przedstawiła oryginału zaświadczenia 
lekarskiego stwierdzającego, że jest zdolna do wykonywania obowiązków sędziego. 
Złożyła jedynie kserokopię takiego zaświadczenia, która nie mogła być 
uwzględniona, gdyż pismem z dnia 15 października 2013 r. ZUS Oddział w K. 
poinformował Radę, że: 1) Wydział Orzecznictwa Lekarskiego i Prewencji Zakładu 
Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. nie wydawał w dniu 17 maja 2013 r. 
zaświadczenia stwierdzającego zdolność R. B. do wykonywania obowiązków 
sędziego; 2) po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu 14 stycznia 2013 r. 
lekarz orzecznik ZUS wydał zaświadczenie stwierdzające, że R. B. nie jest zdolna – 
ze 
względu 
na 
stan 
zdrowia 
– 
do 
pełnienia 
obowiązków 
sędziego. 
Zastępca Dyrektora Oddziału ZUS – odnosząc się do przesłanych kserokopii 
dokumentów przedstawionych przez wnioskodawczynię – wyraził pogląd, że 

 
 
9 
zachodzi uzasadnione podejrzenie sfałszowania zaświadczenia Oddziału ZUS, 
o czym została powiadomiona Prokuratura Okręgowa w K..  
Zwrócić też należy uwagę, że odwołania od opinii lekarza orzecznika ZUS 
rozpatruje komisja lekarska ZUS (w składzie trzyosobowym), a nie lekarz orzecznik 
ZUS; kserokopia przedstawiona przez wnioskodawczynię również w tym aspekcie 
nasuwa wątpliwości. 
Niepokój budzą też konstatacje odwołującej się zawarte w odwołaniu i 
życiorysie, do którego odsyła, a z których wynika, że R. B. w wieku 6 lat została 
sędzią Sądu Najwyższego, a następnie studiowała na uniwersytecie, łącząc studia 
i pracę naukową ze stacjonarną nauką w szkole podstawowej. Równie zaskakujące 
są opisy licznych prac naukowych na uniwersytetach świata i orzekania 
w Trybunale Międzynarodowym w Hadze w sytuacji, gdy skarżąca otrzymała 
jedynie ocenę dostateczną z egzaminu prokuratorskiego. Nie ma też żadnej 
rzeczywistej podstawy posługiwanie się (również w podpisanym odwołaniu) tytułem 
profesorskim. Ponadto całkowicie nieuzasadnione są insynuacje skarżącej, 
kwestionującej 
istnienie 
podpisu 
przewodniczącego 
KRS 
sędziego 
Sądu 
Najwyższego A. G. na zaskarżonej uchwale oraz sugestie skarżącej, iż 
przewodniczący KRS zmarł. 
Art. 33 ust. 1 ustawy o KRS zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby 
przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej 
kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej 
dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeśli 
zostały złożone. Z treści tego przepisu, przy uwzględnieniu zasad ogólnie 
przyjętych w działaniu organów państwa w demokratycznym państwie prawnym 
(art. 2 Konstytucji RP) wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia i 
oceny przez Radę kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich, 
a jego naruszenie może polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy 
okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu 
ustaleń sprzecznych z tymże materiałem. W ocenie Sądu Najwyższego nie doszło 
również do naruszenia tego przepisu, gdyż Rada w sposób prawidłowy rozważyła 
wszystkie okoliczności sprawy. 

 
 
10
Z powyższych przyczyn, wobec braku wykazania w odwołaniu naruszenia 
przez Krajową Radę Sądownictwa prawa, Sąd Najwyższy orzekł stosownie do 
przepisu art. 39814 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa.   
 
 
aw