Pełny tekst orzeczenia

III Kp 294/13

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

Sygn. akt III Kp 294/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział III Karny w składzie : Przewodniczący : SSO Artur Szymański Protokolant : prot. Anna Stopa Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Podgórze: Krystyny Nowak- Imielskiej po rozpoznaniu zażalenia skarżącego Stowarzyszenia (...) w K. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - P. z dnia 31 stycznia 2013r. sygn. akt 5 Ds 15/13 o odmowie wszczęcia śledztwa na podstawie art. 329 § 1 i 2 kpk , art. 437 § 1 kpk i art. 465 § 1 i 2 kpk postanawia zażalenia skarżącego Stowarzyszenia (...) w K. nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Prokuratura Rejonowa K. otrzymała zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z „ art. 258 kk , art. 284 kk , art.286 kk ” przez firmę (...) na szkodę Poczty Polskiej. Zawiadomienie to zostało sporządzone przez Stowarzyszenie (...) w K. (zwanego dalej Stowarzyszeniem). Przestępstwo to miało polegać na uzyskaniu przez (...) dostępu do rynku w Polsce usług pocztowych w zakresie zastrzeżonym dla Poczty Polskiej SA, czyli przyjmowanie, przemieszczanie i doręczanie przesyłek listowych o wadze poniżej 50 g. w obrocie krajowym. Firma (...) miała bowiem sztucznie dociążać korespondencję. W wyniku takiego działania, zdaniem Stowarzyszenia doszło do „przywłaszczenia obrotu finansowego” na szkodę Poczty Polskiej SA w wysokości 945500000 zł., a także doprowadziło do likwidacji w 2013r. 1000 miejsc pracy. Zawiadamiający uznał więc, iż przedmiotowa działalność wyczerpuje nadto znamiona przestępczej działalności grupowej ( art. 258 kk ), nielegalne przywłaszczenie obrotu finansowego ( art. 284 kk ) i oszustwa ( art. 286 kk ). W dniu 31 stycznia 2013r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków – P. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przywłaszczenia w okresie od 15 listopada 2006r. do dnia 20 grudnia 2012r. kwoty 945500000 zł. na szkodę Poczty Polskiej SA, tj. o przestępstwo z art. 284 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk – wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Na przedmiotowe postanowienie zażalenie w ustawowym terminie złożyło Stowarzyszenie, które stwierdziło że doszło do faktycznego wyrządzenia szkody przez firmę (...) , oraz zwolnienia 1000 pracowników Poczty Polskiej, a winę za to ponosi wskazana firma, która należy do obcego kapitału. Skarżący dodał także, że jest to zmowa obcego kapitału, który chce zniszczenia gospodarczego Polski. Prokurator Rejonowy K. , jako organ nadrzędny nad Prokuratorem, który wydał przedmiotowe postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, nie przychylił się do niniejszego zażalenia i skierował je do Sądu Okręgowego w Krakowie celem jego rozpoznania. Prokurator nadrzędny wniósł o nieuwzględnienie tegoż zażalenia. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Przedmiotowe zażalenia nie jest zasadne, a podniesione w nim zarzuty są chybione. Prokurator podjął słuszną decyzję i prawidłowo ją uzasadnił. Sąd w pełni podzielił stanowisko Prokuratora i nie dopatrzył się w nim żadnego błędu. Przede wszystkim należy zauważyć, iż art. 43Ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe gwarantuje operatorowi publicznemu uprzywilejowaną pozycję na rynku krajowym w zakresie usług pocztowych dotyczących przesyłek o wadze poniżej 50 gramów. Obejście tego przepisu, czyli sztuczne dociążanie przesyłek, nie jest z pewnością czynem realizującym wszystkie znamiona przestępstwa z art. 284 § 1 kk , czy też art. 286 § 1 kk , a tylko wtedy można postawić konkretnej osób zarzut popełnienia owego przestępstwa. Słusznie Prokurator zauważył, iż przedmiotem tych czynów nie jest przywłaszczenie, czy też wyłudzenie „obrotu finansowego”. Nie mamy tu sytuacji związanej z przywłaszczeniem cudzej rzeczy ruchomej, czy też prawa majątkowego, a tym bardziej z oszustwem, czyli doprowadzeniem - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej – innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd, albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Nie doszło do przywłaszczenia czyjegokolwiek majątku – czy to w postaci określonej rzeczy, pieniędzy, czy też prawa, nikogo nie wprowadzono w błąd, tj. ani Poczty Polskiej, ani klientów korzystających z usług firmy (...) . Nie możliwym jest wykazanie z całą stanowczością, że dochody osiągane przez firmę (...) , były by osiągnięte przez Pocztę Polską. Wskazuje na to ogólnie znana sytuacja na rynku doręczeń pocztowych, gdzie również w innym asortymencie przesyłek, Poczta Polska ma poważną konkurencję w postaci firm prywatnych, które konkurują z nią nie tylko niższą ceną, ale również jakością usług. Nie można więc w żądnej mierze przyjąć, iż dochód uzyskany przez (...) , byłby również uzyskany przez Pocztę Polską – nie ma bowiem pewności, iż klienci (...) , byliby klientami Poczty. Ponadto kwoty przeznaczone przez potencjalnych klientów Poczty, na opłacenie usług (...) , nigdy nie były własnością i nigdy nie były w posiadaniu Poczty, a więc nie ma mowy o realizacji znamion przestępstwa z art. 284 § 1 kk . Klienci nie zostali wprowadzeniu w żadnej mierze w błąd, nie mamy więc również do czynienia z oszustwem. Słusznie Prokurator zauważył, iż ewentualne uznanie takiego działania (...) , jako próba obejścia przepisów ustawy, należy do kompetencji Prezesa Urzędu (...) i ewentualne postępowanie jest prowadzone na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – nie jest to więc postępowanie karne, a właściwym organem nie jest z pewnością Prokuratura. Zważywszy na powyższe, prawidłowo Prokurator przyjął, iż skoro opisane formy działalności (...) nie stanowią przestępstwa, to również podmiot je stosujący, nie może być uznany za strukturę przestępczą, a więc nie są zrealizowane znamiona z art. 258 kk . Składający zażalenie w żaden sposób nie podważył ustaleń i ocen dokonanych przez Prokuratora w postanowieniu o odmowie wszczęcia śledztwa. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.