III Kp 1034/10

Sygn. akt. III Kp 1034/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2010 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział III Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Mariusz Wiązek Protokolant: Edyta Makowska Prokurator Prokuratury Okręgowej – nie stawił się zawiadomiony prawidłowo po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia –Psie Pole z dnia 8 października 2010 roku (data wpływu), sygn. akt 2 Ds. 41/10 o przedłużenie tymczasowego aresztowania wobec J. K. na podstawie art. 263 § 2 k.p.k. postanawia przedłużyć do dnia 20 grudnia 2010 roku , tj. na okres kolejnych dwóch miesięcy tymczasowe aresztowanie zastosowane postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt XII Kp 279/10 wobec J. K. , s. M. i M. z domu K. , urodzonego w dniu (...) we W. , podejrzanego o to, że: 1. w kwietniu 2010r. we W. działając w warunkach przestępstwa ciągłego wielokrotnie groził D. W. pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 2. w dniu 20 kwietnia 2010r. we W. , działając w zamiarze pozbawienia życia D. W. , grożąc jej pozbawieniem życia, kilkakrotnie usiłował ugodzić ja nożem w okolice szyi i klatki piersiowej, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczną obronę pokrzywdzonej, która zasłoniła się torebką i w związku z tym spowodował u niej uraz przedniej powierzchni szyi i głębokie otarcie naskórka, które to spowodowały u niej naruszenie czynności ciała oraz rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010r., sygn. akt XII Kp 279/10 Sąd Rejonowy dla Wrocławia –Fabrycznej zastosował wobec J. K. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania uznając, iż popełnienie przez podejrzanego zarzucanych mu przestępstw zostało z dużym prawdopodobieństwem potwierdzone zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Do chwili obecnej nie wystąpiły żadne okoliczności uzasadniające uchylenie bądź zmianę stosowanego wobec podejrzanego środka zapobiegawczego. Zebrany dotychczas w przedmiotowej sprawie w postępowaniu przygotowawczym materiał dowodowy, w szczególności w postaci zeznań pokrzywdzonej D. W. , świadków A. G. , A. B. , A. K. , M. F. , M. S. , R. S. , T. R. , G. G. , R. M. , M. C. , B. O. , Z. S. , W. D. , a nadto wyniki opinii z badań biologicznych, protokół oględzin rzeczy wraz z dokumentacją fotograficzną oraz opinia sądowo-lekarska, wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów. Wobec powyższego zachodzi ogólna podstawa stosowania środków zapobiegawczych opisana w art. 249 § 1 k.p.k. Nie ustała uprawniająca do stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania obawa matactwa procesowego ze strony podejrzanego oraz nakłaniania przez niego innych osób do złożenia fałszywych zeznań. Podkreślić należy, że pokrzywdzoną w niniejszej sprawie jest dawna konkubina podejrzanego, zatem osoba z którą łączą go więzy o charakterze towarzyskim i uczuciowym. Powyższe uzasadnia obawę, iż podejrzany przebywając na wolności mógłby utrudniać postępowanie poprzez nakłanianie pokrzywdzonej do składania korzystnych dla niego zeznań. Co więcej – nie przesądzając w żaden sposób o winie i sprawstwie podejrzanego – należy zważyć, iż prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego J. K. zarzucanych mu czynów, przy uwzględnieniu ich doniosłości, wszak podejrzany pozostaje pod zarzutem usiłowania zbrodni z art. 148 § 1 k.k. , uzasadnia twierdzenie o realności wymierzenia podejrzanemu surowej kary pozbawienia wolności o jakiej mowa w art. 258 § 2 k.p.k. Powyższe dodatkowo uzasadnia przekonanie, iż podejrzany przebywając na wolności może utrudniać prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne, w szczególności może ukrywać się przed wymiarem sprawiedliwości bądź w inny bezprawny sposób wpływać na toczące się postępowanie. Obawa ta jest realna, zważywszy na to, iż podejrzany faktycznie nie posiada stałego miejsca zamieszkania a przed osadzeniem przebywa w schronisku im. B. A. w S. . Nie bez znaczenia jest również dotychczasowy włóczęgowski tryb życia podejrzanego i nadużywanie alkoholu. Ponadto w sprawie zachodzi sytuacja opisana w art. 258 § 3 k.p.k. , która stanowi szczególną podstawę stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Zarówno z zeznań pokrzywdzonej S. M. , jak i zeznań świadków A. G. i A. B. , A. K. wynika, że podejrzany po zdarzeniu groził pokrzywdzonej pozbawieniem życia. W ocenie Sądu jedynie przedłużenie wobec wymienionego izolacyjnego środka zapobiegawczego, jakim jest tymczasowe aresztowanie, pozwoli zabezpieczyć prawidłowy tok prowadzonego postępowania karnego, a tym samym uniemożliwić podejrzanemu podjęcie jakikolwiek ewentualnych prób bezprawnych działań mogących je destabilizować. W toku śledztwa przeprowadzono liczne czynności procesowe, jednak w celu prawidłowego zakończenia postępowanie przygotowawczego należy je kontynuować. W okresie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego przesłuchano kolejnych świadków, zabezpieczono dalsze dowody rzeczowe, uzyskano opinię z badań biologicznych. Obecnie nadal oczekuje się w szczególności na opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej dotyczącą mechanizmu powstania doznanych przez pokrzywdzoną obrażeń ciała oraz opinię sądowo-psychiatryczną dotyczącą podejrzanego. Zważyć należy, iż w stosunku do podejrzanego nie zachodzą warunki uzasadniające odstąpienie od stosowania przedmiotowego środka zapobiegawczego, określone w art. 259 § 1 k.p.k. W toku postępowania nie podnoszono żadnych miarodajnych okoliczności przemawiających za odstąpieniem od stosowania tymczasowego aresztowania, co zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą obciąża stronę która domaga się zastosowania powyższego przepisu. por. postanowienie SA w Krakowie II AKz 144/06, KZS 2006/5/40, postanowienie SA w Lublinie II AKa 470/09). Mając zatem na uwadze, iż środki zapobiegawcze o mniej dolegliwym charakterze niż środek zastosowany, mógłby nie wypełnić swej roli, tj. nie zabezpieczyć w sposób prawidłowy toczącego się postępowania, Sąd – działając na podstawie powołanych przepisów – orzekł jak na wstępie.