III KP 1009/11

Skarga konstytucyjna została wniesiona przez R.B. w sprawie zgodności art. 306 § 1 oraz art. 330 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (k.p.k.) z art. 2, art. 45 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP. Skarżący zarzucił naruszenie zasady dwuinstancyjności i prawa do sądu, argumentując, że przepisy te pozwalają prokuratorowi na ponowne umorzenie postępowania w tej samej sprawie, nawet po uchyleniu przez sąd poprzedniego postanowienia o umorzeniu, bez możliwości skutecznego zaskarżenia tej ponownej decyzji. Zdaniem skarżącego, prowadzi to do iluzoryczności wytycznych sądu i narusza istotę zasady dwuinstancyjności oraz prawo do sądu. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając skargę, stwierdził, że jest ona oczywiście bezzasadna. Podkreślono, że przedmiotem oceny Trybunału jest zgodność aktu normatywnego z Konstytucją, a nie jego stosowanie. Trybunał wskazał, że art. 306 § 1 k.p.k. stanowi realizację praw konstytucyjnych, a zarzuty skarżącego dotyczą de facto sposobu stosowania prawa przez organy prokuratury, a nie jego treści. Zaznaczono, że art. 330 § 1 k.p.k. stanowi, iż wskazania sądu są dla prokuratora wiążące, a brak ponownej możliwości zaskarżenia nie zwalnia go z tego obowiązku. Trybunał przypomniał również, że pokrzywdzony nie ma konstytucyjnego prawa do zainicjowania procedury sądowej w sprawie karnej, a art. 330 § 2 k.p.k. służy realizacji prawa do sądu poprzez umożliwienie wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia. W konsekwencji, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający