III KOW 923/16

Sygn. akt III Kow 923/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2016 roku Sąd Okręgowy w Toruniu III Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodniczący: Sędzia S.O. Mirosław Maleszka po rozpoznaniu skargi P. S. , s. J. na decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w T. z 26 czerwca 2016 roku o ukaraniu karą dyscyplinarna nagany na podstawie art. 7 § 5 kkw postanawia I. Uchylić zaskarżoną decyzję; II. Zwolnić skazanego od zapłaty wydatków postępowania, którymi obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE W dniu 27 czerwca 2016 roku Dyrektor AŚ w T. wymierzył skazanemu P. S. karę dyscyplinarną w postaci nagany za „nieregulaminowe zachowanie w stosunku do personelu medycznego, ponadto kwestionowanie ilości i jakości dostarczonych leków”. Skazany, zresztą bezzwłocznie, zaskarżył ww decyzję. Skazany twierdził, że lek K. , którego rzeczywiście odmawiał przyjmowania, miał zapisany doraźnie. Tym samym miał prawo odmówić jego przyjmowania. Mając na uwadze treść art. 118§1 kpk w zw. z art. 1§2 kkw – należy sądzić, że skazany domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarga nie została pozytywnie rozpoznana przez Dyrektora Aresztu Śledczego w T. . Sąd Penitencjarny zważył co następuje: Skarga skazanego jest zasadna, chociaż nie z przyczyn , o których traktuje środek zaskarżenia. Instytucja skargi przewidziana w art. 7 § 1 kkw przysługuje tylko z powodu niezgodności skarżonej decyzji z prawem. Przedmiotowa decyzja wydana została zgodnie z przepisami, przez kompetentny organ, w ramach obowiązującej procedury. Skazany był pouczony o trybie i terminie zaskarżenia decyzji, z czego zresztą skorzystał, w toku postępowania dyscyplinarnego miał zapewnioną możliwość obrony - wypowiadał się na okoliczność zdarzenia. Wbrew twierdzeniom skazanego , w dniu 21 czerwca 2016 roku lekarz POZ specjalista chirurg zalecił skazanemu kontynuację leczenia farmakologicznego lekiem K. w dawce 100 mg , 2 razy dziennie 1 tabletka, przez 10 dni. Nie jest więc prawdą, że K. miał być przyjmowany doraźnie. Lansowanie tej wersji mija się z prawdą , jeśli zważyć , że do zdarzenia doszło 27 lipca 2016 roku, a zalecenie systematycznego przyjmowania leku miało miejsce 21 czerwca 2016 roku i odnosiło się do okresu 10 dni. Niewątpliwie , w przypadku kontroli jakiejkolwiek decyzji kwestionowanej przez skazanego, bądź z urzędu – na plan pierwszy wysuwa się jej uzasadnienie. Nie inaczej jest w niniejszej sprawie. O ile jednak ocena zachowania skazanego , zawarta w zwięzłym opisie przypisanego mu decyzją o ukaraniu czynie , może zawierać pewne ogólne sformułowania, o tyle jednak postępowanie weryfikujące zasadność kar nie może ograniczać się do konkluzji z pominięciem jej przesłanek. Sama pokrzywdzona w oświadczeniu podniosła, że skazany „stał się agresywny”, kwestionował dawki leku , „usiłował wymusić stwierdzenie że lek ma przyjmować doraźnie”. Z kolei w decyzji o ukaraniu czyn został opisany w sposób następujący: „Nie regulaminowe zachowanie w stosunku do personelu medycznego, ponadto kwestionuje ilość i jakość dostarczonych leków , zleconych przez lekarza” Oczywistym jest, że pacjent ma prawo zgłaszać wątpliwości co do ilości i jakości ordynowanych mu leków. Dlaczego to ma być zachowanie nielegalne, wymagające sankcji administracyjnej – trudno wręcz dociec. Dlatego przedmiotem szczególnego zainteresowania sądu był charakter nieregulaminowego zachowania skazanego. Stąd też , już po lekturze materiału dostarczonego przez Dyrektora, wystąpił o doprecyzowanie, na czym polegać miało przypisane skazanemu nieregulaminowe zachowanie. W odpowiedzi pozyskano informację, iż nieregulaminowe zachowanie sprowadzało się do „agresywnego zachowania w stosunku do pielęgniarki”, podważając jej kompetencje zawodowe w trakcie wykonywania przez nią obowiązków zawodowych . Tym samym nadal , pomimo klarownych oczekiwań sądu, przywołano oceny zachowania skazanego, pomijając całkowicie przesłanki takiej oceny. To z kolei uniemożliwia jakąkolwiek ocenę zasadności decyzji. Sąd nie będzie przedłużał tego postępowania, bo w sprawie uczynił już wszystko, co do niego należało – dał szansę wykazania swoich racji administracji aresztu. Sąd nie wie, czy skazany zachowywał się agresywnie i to pomimo wysiłku obliczonego na ustalenie tego. Zawsze ilekroć konkluzja odnośnie do zachowania skazanego nie będzie wsparta wskazaniem (ustaleniem) przesłanek natury faktycznej – zajdzie potrzeba uchylenia decyzji jako niezgodnej z prawem, bo pozbawionej ustaleń faktycznych, czy przypisane skazanemu zachowanie uzasadnia ocenę przyjętą w samej decyzji. (...) ZARZĄDZENIE .