III KO 98/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał sprawę karną dotyczącą napaści na sędziego innemu sądowi rejonowemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Rejonowy w B. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej dotyczącej oskarżonego M. P. oskarżonego m.in. o czynną napaść na sędziego. Sąd Najwyższy uznał wniosek za zasadny, wskazując, że pokrzywdzonymi są sędzia i prokuratorzy miejscowej prokuratury, a zarzucane czyny dotyczą napaści na sędziego podczas czynności służbowych. Rozstrzyganie sprawy przez sąd miejscowo właściwy mogłoby budzić wątpliwości co do bezstronności.
Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w B. o przekazanie sprawy karnej dotyczącej oskarżonego M. P. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Oskarżony jest m.in. o przestępstwo z art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., polegające na czynnej napaści na sędziego sądu właściwego do rozpoznania sprawy oraz znieważaniu i kierowaniu gróźb pod adresem prokuratorów. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 37 k.p.k., uznał wniosek za zasadny, kierując się dobrem wymiaru sprawiedliwości. Podkreślono, że okoliczności sprawy, w tym fakt, że pokrzywdzonymi są sędzia i prokuratorzy miejscowej prokuratury, a zarzucane czyny dotyczą napaści na sędziego podczas pełnienia obowiązków, mogą budzić wątpliwości co do istnienia warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy. W związku z tym, Sąd Najwyższy postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, istnieją podstawy do przekazania sprawy.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że okoliczności sprawy, w tym pokrzywdzenie sędziego i prokuratorów oraz zarzucane czyny napaści na sędziego, mogą wywoływać wątpliwości co do możliwości bezstronnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy, co jest sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. P. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Przepis statuuje wyjątek od zasady orzekania przez sąd miejscowo właściwy, mając na względzie sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy.
Pomocnicze
k.k. art. 223 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 64 § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 343
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pokrzywdzenie sędziego i prokuratorów miejscowej prokuratury. Zarzucane czyny dotyczą napaści na sędziego podczas pełnienia czynności służbowych. Potencjalne wątpliwości co do bezstronności sądu miejscowo właściwego.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości swoboda orzekania przekonanie – chociażby mylne – o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny wątpliwości co do istnienia warunków do bezstronnego jej rozpoznania
Skład orzekający
Tomasz Grzegorczyk
przewodniczący
Roman Sądej
członek
Eugeniusz Wildowicz
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy karnej innemu sądowi ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, gdy występują okoliczności mogące budzić wątpliwości co do bezstronności sądu miejscowo właściwego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji konfliktu interesów lub potencjalnego braku zaufania do sądu miejscowo właściwego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważna jest percepcja bezstronności sądu i jak Sąd Najwyższy dba o dobro wymiaru sprawiedliwości, nawet w sprawach, gdzie pokrzywdzonymi są przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości.
“Napaść na sędziego. Dlaczego sprawa trafiła do innego sądu?”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III KO 98/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący) SSN Roman Sądej SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) w sprawie M. P. oskarżonego z art. 223 §1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 lutego 2014 r. wniosku Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt III K […] o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w B., postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie – na podstawie art. 37 k.p.k. – innemu sądowi równorzędnemu sprawy M. P. – oskarżonego m.in. o przestępstwo z art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione na szkodę sędziego sądu właściwego do rozpoznania sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego o przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, jest zasadny. Przepis art. 37 k.p.k. statuując wyjątek od zasady orzekania przez sąd miejscowo właściwy ma na względzie takie sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie – chociażby mylne – o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny. Stwierdzenie ich wystąpienia pozwala wnioskować o tym, że pozostawienie takiej sprawy do rozpoznania sądowi miejscowo właściwemu, byłoby sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Takie okoliczności zaistniały w niniejszej sprawie, jako że pokrzywdzonymi są w niej m.in. sędzia sądu miejscowo właściwego do jej rozpoznania oraz prokuratorzy miejscowej prokuratury. Ponadto, zarzucane oskarżonemu przestępstwa polegają na dokonaniu czynnej napaści na sędziego podczas pełnienia przez niego czynności służbowych (w trakcie posiedzenia) oraz znieważaniu dwojga prokuratorów i kierowania pod ich adresem gróźb karalnych. Rozstrzyganie tej sprawy przez sąd miejscowo właściwy (nawet na posiedzeniu w trybie art. 343 k.p.k.) mogłoby wywołać zarówno w odczuciu stron postępowania, jak i w opinii społecznej wątpliwości co do istnienia warunków do bezstronnego jej rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. aw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI