III KO 61/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy stwierdził brak możliwości wznowienia z urzędu postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem, mimo podniesionych przez obrońcę zarzutów dotyczących wadliwego powołania sędziów.
Obrońca skazanego D.T. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania z urzędu, wskazując na bezwzględną przyczynę odwoławczą w postaci niewłaściwej obsady składu Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, wynikającą z wadliwego powołania sędziów. Sąd Najwyższy uznał, że pismo obrońcy jest jedynie sygnalizacją, a nie wnioskiem o wznowienie, które może nastąpić tylko z urzędu. Ponadto, sąd odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który wykluczył możliwość podważania orzeczeń z powodu okoliczności powołania sędziów, oraz do nowelizacji Prawa o ustroju sądów powszechnych, która stanowi, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia.
Sąd Najwyższy rozpoznał pismo obrońcy skazanego D.T., który sygnalizował konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie. Obrońca powoływał się na bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wskazując na niewłaściwą obsadę składu orzekającego w Sądzie Apelacyjnym, która miała wynikać z wadliwego powołania sędziów na urząd. Sąd Najwyższy podkreślił, że wznowienie postępowania z powodu ujawnienia się przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. może nastąpić wyłącznie z urzędu, a pismo obrońcy ma jedynie charakter sygnalizacyjny i nie może być rozpoznane merytorycznie jako wniosek. Sąd odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. (sygn. akt U 2/20), który uznał uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. za niezgodną z Konstytucją RP, wykluczając tym samym możliwość podważania orzeczeń z powodu okoliczności towarzyszących powołaniu sędziów. Ponadto, Sąd Najwyższy wskazał na nowelizację Prawa o ustroju sądów powszechnych, która wprost stanowi, że okoliczności powołania sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia, a ich badanie jest dopuszczalne jedynie w określonym trybie. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy stwierdził brak możliwości wznowienia postępowania z urzędu, uznając, że podniesione okoliczności nie uprawniają do kwestionowania niezawisłości i bezstronności sędziów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego na urząd nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego ani kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności, a ich badanie jest dopuszczalne jedynie w ściśle określonym trybie przewidzianym w Prawie o ustroju sądów powszechnych.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który wykluczył możliwość podważania orzeczeń z powodu wadliwego powołania sędziów, oraz do nowelizacji Prawa o ustroju sądów powszechnych, która ogranicza możliwość kwestionowania statusu sędziego do specyficznej procedury. Pismo obrońcy zostało uznane za sygnalizację, a nie wniosek o wznowienie, które może nastąpić tylko z urzędu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdza brak możliwości wznowienia postępowania z urzędu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. T. | osoba_fizyczna | skazany |
| obrońca D. T. | inne | obrońca |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 439 § § 1 pkt 2
Kodeks postępowania karnego
Nienależyta obsada sądu nie może być podstawą do wznowienia postępowania z urzędu na podstawie pisma sygnalizacyjnego strony, a jedynie w ściśle określonych przypadkach i trybie.
k.p.k. art. 542 § § 3
Kodeks postępowania karnego
Wznowienie postępowania z urzędu na podstawie art. 439 § 1 k.p.k. jest możliwe, ale pismo strony w tym zakresie ma charakter sygnalizacyjny.
p.u.s.p. art. 42a § § 3 - § 14
Prawo o ustroju sądów powszechnych
Określa procedurę badania niezawisłości i bezstronności sędziego, która jest jedynym trybem badania okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego.
p.u.s.p. art. 55 § § 5
Prawo o ustroju sądów powszechnych
Stanowi, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia.
Pomocnicze
Konstytucja RP art. 178 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Podkreśla niezawisłość sędziowską.
Konstytucja RP art. 190 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Określa moc prawną orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pismo obrońcy jest jedynie sygnalizacją, a nie wnioskiem o wznowienie postępowania, które może nastąpić tylko z urzędu. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. (U 2/20) wykluczył możliwość podważania orzeczeń z powodu okoliczności powołania sędziów. Nowelizacja Prawa o ustroju sądów powszechnych (art. 55 § 5) stanowi, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia. Badanie niezawisłości i bezstronności sędziego z powodu okoliczności powołania jest dopuszczalne jedynie w trybie określonym w Prawie o ustroju sądów powszechnych.
Odrzucone argumenty
Niewłaściwa obsada Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z powodu wadliwego powołania sędziów stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
pismo obrońcy skazanego ... jest jedynie sygnalizacją możliwości zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej stanowiącej podstawę do wznowienia z urzędu prawomocnie już zakończonego postępowania uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. ... nie ma już mocy zasady prawnej Okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności żaden przepis w prawie konwencyjnym, ani prawie krajowym takiej normy dotychczas nie przewidywał i nie przewiduje.
Skład orzekający
Ryszard Witkowski
sędzia SN
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ugruntowanie stanowiska Sądu Najwyższego w kwestii wznowienia postępowania z powodu wadliwej obsady sądu, w świetle orzecznictwa TK i nowelizacji Prawa o ustroju sądów powszechnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 439 k.p.k. w kontekście tzw. wad praworządnościowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy fundamentalnych kwestii praworządności, niezależności sądownictwa i sposobu powoływania sędziów, co jest tematem budzącym duże zainteresowanie w środowisku prawniczym i społecznym.
“Czy wadliwie powołany sędzia może unieważnić wyrok? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN III KO 61/24 ZARZĄDZENIE Dnia 1 lipca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski Sędzia SN Ryszard Witkowski – w odpowiedzi na pismo obrońcy D. T. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i inne, sygnalizujące konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 24 listopada 2022 r. sygn. akt II AKa 111/21, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z 7 września 2021 r. sygn. akt II K 8/21, na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. stwierdza brak możliwości wznowienia wskazanego wyżej postępowania z urzędu. UZASADNIENIE Pismem z 16 kwietnia 2023 r. obrońca skazanego D. T. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 24 listopada 2022 r. sygn. akt II AKa 111/21 . Obrońca wskazał na zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), a to niewłaściwej obsady składu Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, mającej wynikać z udziału w składzie orzekającym SSA X. Y. oraz SSA X.1 Y.1 , powołanych na urząd sędziów sądu powszechnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2018 poz. 3) , ponieważ w opinii wnioskodawcy ich awans nie był wynikiem pozytywnej oceny ich kompetencji i doświadczenia, lecz nagrodą za wsparcie dla „reform" w wymiarze sprawiedliwości i związki z władzą wykonawczą, przejawiającą się w konsekwentnym wspieraniu kandydatur do niekonstytucyjnego organu jakim jest od 2018 r. Krajowa Rada Sądownictwa, czego konsekwencją winno być uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi okręgowemu. Zdaniem jego autora wskazane w piśmie okoliczności stanowią bezwzględną przyczynę odwoławczą przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu. W pierwszej kolejności zaznaczyć wypada, iż pismo obrońcy skazanego z 16 kwietnia 2023 r. jest jedynie sygnalizacją możliwości zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej stanowiącej podstawę do wznowienia z urzędu prawomocnie już zakończonego postępowania ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt V KZ 39/21 ). To, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w związku z ujawnieniem się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. może nastąpić tylko z urzędu, nie zaś na wniosek strony, zgodnie wskazuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie ( zob. np. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2005 r. sygn. akt I KZP 5/05 ). Z tego względu pismo z 16 kwietnia 2023 r. obrońcy skazanego zatytułowane „wniosek o wznowienie postępowania sądowego” sygnalizujące istnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 24 listopada 2022 r. sygn. akt II AKa 111/21 , nie może być rozpoznane merytorycznie. Pismo sygnalizacyjne złożone w trybie art. 9 § 2 k.p.k. nie implikuje bowiem po stronie sądu, do którego skierowano ów wniosek, ani prawa, ani obowiązku takiego rozpoznania ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt IV KZ 55/21 ). Jednocześnie brak jest możliwości postąpienia z pismem sygnalizacyjnym tak, jakby stanowiło ono wniosek o wznowienie postępowania ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt V KZ 39/21 ). Przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja jasno i dobitnie wskazuje, że jego osnowę stanowią wyłącznie okoliczności towarzyszące powołaniu osoby X. Y. oraz X.1 Y.1 na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie oraz okoliczności dotyczące ich aktywności po akcie powołania, które to względy – w ocenie wnioskodawcy – pozbawiły sąd odwoławczy (orzekający w składzie z udziałem wymienionych sędziów) przymiotów niezależności i bezstronności przynależnych „sądowi ustanowionemu ustawą” . Z uzasadnienia pisma sygnalizacyjnego wynika wprost, iż żądanie jego autora oparte jest przede wszystkim na wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r. wydanym w połączonych sprawach C-585/18, C-624/18 i C-625/18 (jak też wskazanych w tym uzasadnieniu orzeczeniach i uchwałach Sądu Najwyższego), który to wyrok TSUE dał asumpt dla wydania uchwały połączonych Izb: Cywilnej, Karnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA-I-4110-1/20). W związku z powyższym w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 20 kwietnia 2020 r. w sprawie U 2/20, uznając uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r. w sprawie BSA I-4110-1/20, za niezgodną z Konstytucją RP z uwagi na jej prawotwórczy charakter, jednoznacznie i generalnie wykluczył dopuszczalność objęcia zakresem art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. okoliczności związanych z powołaniem na urząd sędziego (OTK ZU A/2020, poz. 61). Przedstawiona w derogowanej uchwale interpretacja przepisów, nadająca interpretowanej normom art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 379 pkt 4 k.p.c. nową treść, stanowiła bowiem w rzeczywistości próbę wykreowania uprawnienia po stronie każdego sędziego do recenzowania prawidłowości wykonywania przez prezydenta RP jego osobistej prerogatywy, zatem stworzenia narzędzia służącego do kontroli sposobu wykonywania uprawnienia wynikającego wprost z Konstytucji, gdyż ż aden przepis w prawie konwencyjnym, ani prawie krajowym takiej normy dotychczas nie przewidywał i nie przewiduje. Od tego momentu, mianowicie z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. sygn. akt U 2/20, to jest z dniem 21 kwietnia 2020 r. (Dz. U. z dnia 21 kwietnia 2020 r., poz. 376), uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt BSA I – 4110 – 1/20) nie ma już mocy zasady prawnej, a więc charakteru wiążącego sędziów Sądu Najwyższego ( por. szerzej uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt IV KK 86/21 ). Treść derogującego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r. sygn. akt U2/20 powoduje, iż zawarte w niej myśli mogą być wykorzystywane w praktyce orzeczniczej w granicach normalnych sposobów wykładni prawa. Można ją traktować jako jeden z wyrażanych przez judykaturę poglądów prawnych, co też w rzeczywistości ma miejsce, przy czym Sąd Najwyższy orzekający w tym składzie stanowiska w niej wyrażonego nie podziela ( por. argumentację zawartą w postanowieniach SN: z 24 stycznia 2025 r. sygn. akt III KS 87/22; z 24 stycznia 2025 r. sygn. akt IV KK 302/20; z 22 stycznia 2025 r. sygn. akt I Zo 189/24; z 20 grudnia 2024 r. sygn. akt II KO 106/24; z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt I KK 385/23; z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II Zo 111/24; z 3 grudnia 2024 r. sygn. akt III KO 164/24; z 28 listopada 2024 r. sygn. akt II KO 115/24; z 28 listopada 2024 r. sygn. akt V KK 282/24; z 26 listopada 2024 r. sygn. akt II KK 330/23; z 20 listopada 2024 r. sygn. akt I Zo 131/24; z 19 listopada 2024 r. sygn. akt II Zo 100/24; z 13 listopada 2024 r. sygn. akt I KK 321/24; z 8 listopada 2024 r. sygn. akt V KK 431/24; z 29 października 2024 r. sygn. akt II USK 352/23; z 24 października 2024 r. sygn. akt II Zo 80/24; z 22 października 2024 r. sygn. akt I Zo 161/24; z 18 października 2024 r. sygn. akt II NSNk 27/23; z 15 października 2024 r. sygn. akt II Zo 72/24; z 15 października 2024 r. sygn. akt II Zo 58/24; z 14 października 2024 r. sygn. akt I KS 16/24; z 9 października 2024 r. sygn. akt I Zo 165/24 i wielu wcześniejszych). Trybunał Konstytucyjny stanowisko takie konsekwentnie powtarzał w kolejnych wyrokach: z 4 marca 2020 r. oraz z 2 czerwca 2020 r., w których stwierdził, że niedopuszczalne jest składanie wniosków o wyłączenie sędziego z uwagi na wyłonienie go przez KRS w obecnym składzie w sprawach - odpowiednio - karnych (sygn. akt P 22/19) i cywilnych (sygn. akt P 13/19), a w wyroku z 23 lutego 2022 r. wprost zakazał podważania statusu sędziów z powodu okoliczności, w jakich zostali powołani (sygn. akt P 10/19). Natomiast w wyrokach z 21 listopada 2021 r. w sprawie K 6/21 i z 10 marca 2022 r. w sprawie K 7/21 zakwestionował dopuszczalność wykorzystywania art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności ( EKPCz) do kontroli prawidłowości przebiegu procedury nominacyjnej i jej wpływu na skuteczność powołania, a zatem do oceny wykonywania przez prezydenta RP prerogatywy konstytucyjnej z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji RP. Abstrahując od powyższego przypomnieć należy również, iż wspomniany wyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., jak również późniejszy wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 2 marca 2021 r. (C-824/18), zostały wykonane w omawianym zakresie przez Rzeczpospolitą Polskę poprzez uchwalenie i wejście w życie ustawy nowelizacyjnej z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1259). W konsekwencji uchwała połączonych Izb: Cywilnej, Karnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. pozbawiona została jakichkolwiek podstaw normatywnych nie tylko ze względu na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r. (sygn. U 2/20, OTK-A 2020 poz. 61), ale również z uwagi na wejście w życie w dniu 15 lipca 2024 r. ustawy nowelizacyjnej z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, wykonującej przywołane wyżej wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Na mocy wymienionej wyżej ustawy nowelizacyjnej do art. 55 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej: p.u.s.p.) dodany został § 5, stanowiący wprost o tym, że: „Okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności” . Jednocześnie, ustawodawca rzeczoną nowelizacją wprowadził tryb tzw. testu niezawisłości i bezstronności, w którym – zgodnie z art. 42a § 3 p.u.s.p. – dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Od tego momentu okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego na urząd nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności, a ich badanie może nastąpić wyłącznie w trybie procedury przewidzianej w ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych, która to procedura w sprawie karnej może zostać zainicjowana wyłącznie przez strony (art. 42a 3 p.u.s.p. w zw. z art. 42a § 6 pkt 6 p.u.s.p.) . W świetle powyższego, zważywszy na treść art. 178 ust. 1 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, wskazać należy, iż wskazany powyżej tryb, jest jedynym, w którym okoliczności powołania na urząd mogą być przedmiotem badania, a każda inna próba ich badania, zwłaszcza w oparciu o nieaktualną i niestanowiącą źródła prawa uchwałę połączonych Izb: Cywilnej, Karnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA-I-4110-1/20) oraz w nieznanej ustawie procedurze o charakterze inkwizycyjnym, stanowi oczywiste i rażące naruszenie in concreto art. 42a § 3 - § 14 p.u.s.p. i art. 7 w zw. z art. 87 Konstytucji RP ( zob. postanowienie SN z 7 sierpnia 2024 r. sygn. akt I KZ 34/24 ). W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż w przypadku uznania przez organ procesowy, że sygnalizowane przez stronę uchybienie w sposób oczywisty nie wystąpiło, jak również w sytuacji, gdy wznowienie takie nie jest prawnie dopuszczalne, wystarczy poinformować podmiot sygnalizujący o braku możliwości wznowienia postępowania z urzędu, względnie wydać w tym przedmiocie niezaskarżalne zarządzenie. Ponieważ Sąd Najwyższy nie stwierdził, a wnioskujący nie wykazał, aby okoliczności kwestionowanych powołań na urząd sędziego, w szczególności aby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miały osoby trzecie, podniesione okoliczności w żaden sposób nie uprawniają do kwestionowania w tej sprawie niezawisłości i bezstronności żadnego sędziego. Jeżeli bowiem po mianowaniu zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach wykonywania swoich obowiązków, s am fakt, iż władze wykonawcze lub ustawodawcze uczestniczą w procesie mianowania sędziego, nie może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz, ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności ( zob. wyrok TSUE z 9 lipca 2020 r., C - 272/19, VQ przeciwko Land Hessen, w pkt 54 ). Nadmienić należy, iż w realiach sprawy, adekwatnie do poczynionych na wstępie stwierdzeń dotyczących charakteru postępowania zainicjowanego sygnalizacją zawartą w piśmie z 16 kwietnia 2023 r. obrońcy skazanego D. T. o zaistnieniu uchybienia o charakterze bezwzględnej przeszkody procesowej, cofnięcie wniosku o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 24 listopada 2022 r. sygn. akt II AKa 111/21 ,jest prawnie irrelewantne. W tym stanie rzeczy, rozstrzygnięto jak na wstępie. [J.J.] [r.g.]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI