III KO 52/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy przekazał sprawę dotyczącą podejrzenia popełnienia przestępstw w związku z zamówieniem publicznym innemu sądowi okręgowemu, aby zapewnić obiektywne rozpoznanie zażalenia pokrzywdzonego sądu.
Sąd Okręgowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wskazując na podejrzenie popełnienia przestępstw przez osoby związane z remontem budynku sądu. Po umorzeniu śledztwa przez prokuratora, Sąd Okręgowy w R. (jako pokrzywdzony) złożył zażalenie. Sąd Najwyższy uznał wniosek za zasadny, powołując się na potrzebę zapewnienia obiektywnego orzekania i uniknięcia sytuacji, w której sąd sam występuje w charakterze pokrzywdzonego.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał wniosek Sądu Okręgowego w R. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Wniosek wynikał z faktu, że Centralne Biuro Antykorupcyjne zawiadomiło prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez kierownika oddziału inwestycji i remontów Sądu Okręgowego w R., inspektora nadzoru oraz przedstawicieli firmy wykonującej remonty. Po umorzeniu śledztwa przez Prokuraturę Okręgową w L., Sąd Okręgowy w R., reprezentowany przez dyrektora, złożył zażalenie na to postanowienie. Sąd Okręgowy w R. uznał, że w tej sytuacji zachodzą podstawy do zastosowania art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy przychylił się do wniosku, podkreślając, że rozpoznanie zażalenia przez sędziów tego samego sądu, który występuje w charakterze pokrzywdzonego, mogłoby budzić wątpliwości co do obiektywizmu orzekania w odbiorze społecznym. Powołując się na ugruntowane orzecznictwo, Sąd Najwyższy uznał, że pożądana jest praktyka, aby sąd miejscowo właściwy nie rozpoznawał sprawy, w której sam jest pokrzywdzonym, i dlatego przekazał sprawę innemu sądowi równorzędnemu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, rozpoznanie sprawy przez sędziów sądu, który sam występuje w charakterze pokrzywdzonego, może w odbiorze społecznym wywołać przekonanie o braku warunków do obiektywnego orzekania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na ugruntowane orzecznictwo, zgodnie z którym pojęcie 'dobra wymiaru sprawiedliwości' obejmuje również zapewnienie obiektywnego postrzegania procesu sądowego. W sytuacji, gdy sąd jest pokrzywdzonym, jego rozpoznawanie sprawy może naruszać to zaufanie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| E. P. i inni | inne | oskarżeni/podejrzani |
| Sąd Okręgowy w R. | instytucja | pokrzywdzony |
| Centralne Biuro Antykorupcyjne | organ_państwowy | organ prowadzący postępowanie przygotowawcze |
| Prokuratura Apelacyjna w [...] | organ_państwowy | organ prowadzący postępowanie przygotowawcze |
| Prokuratura Okręgowa w L. Ośrodek Zamiejscowy w C. | organ_państwowy | organ prowadzący postępowanie przygotowawcze |
| K. G. | inne | podejrzany |
| M. Ż. | inne | podejrzany |
| Z. W. | inne | podejrzany |
| Przedsiębiorstwo Wielobranżowe „[…]” | spółka | podmiot gospodarczy |
| J. K. | inne | reprezentant pokrzywdzonego |
Przepisy (1)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Przepis ten umożliwia przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, gdy rozpoznanie jej przez sąd miejscowo właściwy mogłoby budzić wątpliwości co do obiektywizmu orzekania lub gdy wymaga tego inne dobro wymiaru sprawiedliwości.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd Okręgowy w R. jako pokrzywdzony w sprawie nie powinien rozpoznawać zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego, aby zapewnić obiektywizm. Zastosowanie art. 37 k.p.k. jest uzasadnione w celu ochrony 'dobra wymiaru sprawiedliwości'.
Godne uwagi sformułowania
w odbiorze społecznym wywołać przekonanie o braku warunków do obiektywnego orzekania dobro wymiaru sprawiedliwości Sąd miejscowo właściwy nie rozpoznawał sprawy, w której on sam występuje w charakterze pokrzywdzonego
Skład orzekający
Dariusz Świecki
przewodniczący-sprawozdawca
Józef Szewczyk
członek
Eugeniusz Wildowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie wniosków o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi, gdy sąd jest pokrzywdzonym lub gdy mogą istnieć wątpliwości co do obiektywizmu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy sąd jest stroną postępowania karnego jako pokrzywdzony.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak sądy dbają o pozory bezstronności i zaufanie społeczne, nawet w sytuacjach, gdy same są stroną postępowania. Jest to ciekawy przykład mechanizmów proceduralnych zapewniających sprawiedliwość.
“Czy sąd może być sędzią we własnej sprawie? Sąd Najwyższy odpowiada.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III KO 52/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Józef Szewczyk SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie E. P. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lipca 2013 r. wniosku Sądu Okręgowego w R. w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanawia przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w R. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o rozważenie możliwości przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Sąd ten wskazał, że w dniu 27 października 2011 r. Centralne Biuro Antykorupcyjne, w oparciu o wyniki kontroli w przedmiocie legalności udzielenia zamówienia publicznego i jego realizacji na wykonanie robót remontowych i konserwatorskich w budynku Sądu Okręgowego w R., dokonało do Prokuratury Apelacyjnej w […] zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia szeregu przestępstw przez E. P. - kierownika oddziału inwestycji i remontów Sąd Okręgowego w R., K. G. - inspektora nadzoru inwestorskiego, M. Ż. - przedstawiciela Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „ […] ” i Z. W. - właściciela w/w firmy. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w L. Ośrodka Zamiejscowego w C. umorzył śledztwo w tej sprawie. W dniu 11 marca 2013 r. pokrzywdzony - Sąd Okręgowy w R. reprezentowany przez jego dyrektora J. K., złożył zażalenie na to postanowienie. W ocenie Sądu Okręgowego w R. - w tych okolicznościach - zaistniały podstawy do zastosowania art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Okręgowego w R. jest zasadny. Trafnie przywołano w nim ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego odnoszące się do rozumienia pojęcia „dobro wymiaru sprawiedliwości”. Rzeczywiście w niniejszej sprawie, gdy zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego pochodzi od pokrzywdzonego – Sądu Okręgowego w R. – to jego rozpoznanie przez sędziów tego Sądu mogłoby zasadnie w odbiorze społecznym wywołać przekonanie o braku warunków do obiektywnego orzekania. W realiach tej sprawy podzielić należy zatem przywołany przez Sąd Okręgowy w R. pogląd Sądu Najwyższego, że w procesie karnym pożądana byłaby taka praktyka, aby Sąd miejscowo właściwy nie rozpoznawał sprawy, w której on sam występuje w charakterze pokrzywdzonego (por. postanowienie SN z 29 października 1991 r., III KO 109/91, Lex nr 21034). Z tych też względów Sąd Najwyższy przekazał sprawę innemu sądowi równorzędnemu. aw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI