III KO 191/24

Sąd Najwyższy rozpoznał pismo sygnalizujące konieczność wznowienia postępowania z urzędu, zainicjowane przez oskarżoną A. W. w związku z postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2024 r. (sygn. akt II AKz 206/24), które zmieniało postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 17 maja 2024 r. (sygn. akt II K 42/24) w przedmiocie uchylenia tymczasowego aresztowania i zastosowania wolnościowych środków zapobiegawczych. Obrońca oskarżonej podniósł, że w wydaniu zaskarżonych postanowień brali udział sędziowie powołani na wniosek KRS ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy, traktując pismo jako sygnalizację możliwości zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, stanowiącej podstawę do wznowienia z urzędu prawomocnie zakończonego postępowania, odwołał się do ugruntowanego orzecznictwa, zgodnie z którym wznowienie postępowania na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w związku z ujawnieniem się jednej z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. może nastąpić tylko z urzędu, nie zaś na wniosek strony. Pismo sygnalizacyjne złożone w trybie art. 9 § 2 k.p.k. nie implikuje po stronie sądu obowiązku jego rozpoznania. Sąd Najwyższy podkreślił, że instytucja wznowienia postępowania dotyczy jedynie postępowania w jego głównym nurcie, rozstrzygającego o odpowiedzialności karnej oskarżonego, a nie kwestii incydentalnych. Orzeczenie z dnia 10 czerwca 2024 r., dotyczące stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, nie kończy postępowania sądowego i nie jest autonomiczne, a jedynie stanowi fragment postępowania w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonej. W związku z tym, wznowienie postępowania w przedmiocie stosowania środka zapobiegawczego jest niedopuszczalne. Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający