III KO 17/12

Sygn. akt. III Ko 17/12/un Dnia 6 lutego 2013 roku POSTANOWIENIE Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Magdalena Jurkowicz Protokolant: Patryk Hołyński przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej : Tadeusza Kaczana po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy z wniosku B. G. z dnia 7 grudnia 2012 r.(data wpływu) dot. S. G. skazanej za przestępstwa z art. 14 §1 (...) o stwierdzenie nieważności wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 1952 r. sygn. akt Sr 277/52 postanowił: I. na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego / Dz. U nr 34, poz. 149 z późniejszymi zmianami/ stwierdzić nieważność wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 1952 r. sygn. akt Sr 277/52, którym skazano S. G. na karę 5 (pięciu) lat więzienia; II. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 1952 r. sygn. akt Sr 277/52, S. G. została uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 14 §1 (...) polegającego na tym, że od połowy października 1951r. do 23 lutego 1952r. w S. p. W. udzielała pomocy związkowi mającemu na celu gromadzenie broni palnej bez zezwolenia, przez przyjęcie do swego mieszkania członków w/w związku (...) , G. M. (1) i K. celem wyczyszczenia karabinów w liczbie 4 sztuk oraz przez umożliwienie korespondencji między ukrywającym się przed władzami G. M. (2) a innym członkiem związku (...) . Za ten czyn wymierzono S. G. karę 5 lat więzienia. Orzeczona kara na skutek amnestii została obniżona do 3 lat i 4 miesięcy i w takim wymiarze wykonana. Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2012 r. córka skazanej B. G. zwróciła się do tut. Sądu o stwierdzenie nieważności wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 1952 r. sygn. akt Sr 277/52. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jej ojciec M. G. również został skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 1952r. w sprawie SR 387/52. Toczyło się przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu postępowanie o unieważnienie wyroku zapadłego przeciwko M. G. pod sygn. akt III Ko-un 13/11, a wyrok skazujący został unieważniony. Zgodnie z przepisem art. 1 Ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego ( Dz. U. Nr 34, poz. 149 z późniejszymi zmianami), nieważne są orzeczenia wydane przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy pozasądowe w okresie od rozpoczęcia ich działalności na ziemiach polskich, począwszy od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1989r., jeżeli zarzucany lub przypisany czyn związany był z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego albo orzeczenie wydano z powodu takiej działalności, jak również orzeczenia wydane za opór przeciwko kolektywizacji wsi oraz obowiązkowym dostawom. Jak wynika z zebranego w sprawie III Ko-un 13/11 materiału dowodowego , a zwłaszcza opinii biegłego działalność M. G. w szczególności objęta sprawą i prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 1952 r. (sygn. akt Sr 387/52) była działalnością polityczną na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Czyny przypisane skazanemu prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt Sr 387/52 należy kwalifikować, jako działalność polityczną na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Jak stwierdził Sąd Okręgowy unieważniając wyrok zapadły przeciwko M. G. analiza protokołu przesłuchania M. G. , analiza treści składanych zeznań przez pozbawionych wolności w toku postępowania świadków jak również całokształt danych zawartych w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, iż w odniesieniu do osoby skazanego M. G. przywołany przez wnioskodawczynię skazujący wyrok karny jest orzeczeniem, w stosunku, do którego stwierdzenie jego nieważności jest w pełni zasadne. Wyrok skazujący S. G. należy, rozpatrywać łącznie z wyrokiem skazującym M. G. . S. G. została bowiem skazana za udzielanie pomocy członkom związku do jakiego należał m.in. M. G. . Mając powyższe na uwadze na postawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego /Dz. U nr 34, poz. 149 z późniejszymi zmianami/ orzeczono jak w pkt. I postanowienia. Orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach ustanowionego przez wnioskodawczynię pełnomocnika opiera się na przepisie art.13 ustawy z dnia 23 lutego 1991r. /Dz. U. nr 34, poz.149 z późniejszymi zmianami/, zgodnie, z którym koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.