III KO 15/21

Sąd Najwyższy2021-03-17
SNKarneprzestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnejWysokanajwyższy
sąd najwyższyprzekazanie sprawydobro wymiaru sprawiedliwościbezstronność sądukonflikt interesówadwokatsędziakodeks karny

Podsumowanie

Sąd Najwyższy przekazał sprawę karną o zniesławienie i znieważenie innemu sądowi rejonowemu ze względu na osobę oskarżonego (adwokata) i pokrzywdzonego (sędziego), aby zapewnić obiektywizm orzekania.

Sąd Rejonowy w T. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej przeciwko adwokatowi S.M. oskarżonemu o zniesławienie i znieważenie, ze względu na osobę oskarżonego oraz pokrzywdzonego, który jest sędzią tego sądu. Sąd Najwyższy uznał, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu orzekania w tej sytuacji i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w A., aby zapewnić dobro wymiaru sprawiedliwości.

Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Rejonowego w T. o przekazanie sprawy karnej dotyczącej oskarżonego S.M., któremu zarzucono popełnienie czynów z art. 216 § 1 k.k. (znieważenie) i art. 212 § 1 k.k. (zniesławienie). Powodem wniosku były bliskie relacje zawodowe i znajomość oskarżonego (wieloletniego adwokata) oraz pokrzywdzonego (sędziego Sądu Okręgowego w T., wcześniej Sądu Rejonowego w T.) wśród sędziów Sądu Rejonowego w T. Sąd Rejonowy wskazał, że może istnieć przekonanie o braku swobody orzekania i warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy, co mogłoby podważyć zaufanie do wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 37 k.p.k. i swoje orzecznictwo, uznał, że w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest sędzia orzekający w sądzie, a oskarżony jest osobą znaną w lokalnym środowisku prawniczym, zachodzi wysokie prawdopodobieństwo pojawienia się usprawiedliwionych wątpliwości co do bezstronności sądu. W związku z tym, dla dobra wymiaru sprawiedliwości, Sąd Najwyższy przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w A., który leży poza okręgiem Sądu Okręgowego w T.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, istnieją podstawy do przekazania sprawy.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że bliskie relacje zawodowe i znajomość oskarżonego (adwokata) oraz pokrzywdzonego (sędziego) wśród sędziów sądu miejscowo właściwego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności orzekania, co przemawia za przekazaniem sprawy innemu sądowi dla dobra wymiaru sprawiedliwości.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi

Strony

NazwaTypRola
S. M.osoba_fizycznaoskarżony
A. W.osoba_fizycznapokrzywdzony

Przepisy (4)

Główne

k.p.k. art. 37

Kodeks postępowania karnego

Przepis art. 37 k.p.k. dopuszcza możliwość odstąpienia od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo w wyjątkowych sytuacjach, gdy może to wywołać wątpliwości co do bezstronności sądu.

Pomocnicze

k.k. art. 216 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 212 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 11 § § 2

Kodeks karny

Argumenty

Skuteczne argumenty

Osoba oskarżonego (adwokat) i pokrzywdzonego (sędzia) mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sądu miejscowo właściwego. Dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy. Istnieje wysokie prawdopodobieństwo pojawienia się usprawiedliwionych wątpliwości co do obiektywnego rozpoznania sprawy.

Godne uwagi sformułowania

dobro wymiaru sprawiedliwości wyjątkowy charakter przepisu art. 37 k.p.k. wywołać w opinii publicznej, także u stron postępowania, choćby mylne, ale oparte na racjonalnych przesłankach wątpliwości co do tego, czy sąd właściwy miejscowo całkowicie bezstronnie i obiektywnie rozpozna zawisłą przed nim sprawę zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, wręcz pewność, pojawienia się usprawiedliwionych wątpliwości w tym względzie u oskarżonego, ale też u innych osób

Skład orzekający

Zbigniew Puszkarski

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Uzasadnienie przekazania sprawy karnej innemu sądowi ze względu na osobę oskarżonego i pokrzywdzonego, gdy istnieje ryzyko braku obiektywizmu."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji konfliktu interesów między adwokatem a sędzią w tej samej lokalnej społeczności prawniczej.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa ilustruje, jak nawet potencjalne wątpliwości co do bezstronności mogą prowadzić do przekazania sprawy, co jest istotne dla zaufania do wymiaru sprawiedliwości.

Czy adwokat i sędzia mogą być stronami w tej samej sprawie? Sąd Najwyższy decyduje o przekazaniu.

Sektor

praca

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
Sygn. akt III KO 15/21
POSTANOWIENIE
Dnia 17 marca 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Puszkarski
w sprawie
S. M.
oskarżonego o czyny z art. 216 § 1 k.k. i art. 212 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 17 marca 2021 r.
wniosku Sądu Rejonowego w T.
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w A..
UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w T. wniósł do Sądu Rejonowego w T. akt oskarżenia przeciwko S. M., któremu zarzucono popełnienie na szkodę A. W. czynów z art. 216 § 1 k.k. oraz z art. 212 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wymieniony Sąd postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 37 k.p.k. zwrócił się do Sądu Najwyższego o „rozważenie kwestii przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości”. W uzasadnieniu wskazano, że „oskarżony S. M. jest długoletnim adwokatem i na obszarze właściwości tutejszego sądu występował regularnie w charakterze obrońcy lub pełnomocnika. Pomimo statusu adwokata nie wykonującego zawodu nadal jest on znany w środowisku tutejszych sędziów. Pokrzywdzonym i potencjalnym oskarżycielem posiłkowym w tej sprawie jest Sędzia Sądu Okręgowego w T., wcześniej Sędzia Sądu Rejonowego w T. A. W., który jest również znany przez wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w T.”. Podkreślono, że „z uwagi na osobę oskarżonego i osobę pokrzywdzonego (…) może istnieć przekonanie o braku swobody orzekania i braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy”, a „zaangażowanie najwyższych władz Sądu Okręgowego w T. sprawujących również nadzór nad Sądem Rejonowym w T. na etapie postępowania przygotowawczego tylko wzmacnia te okoliczności”. Nadto powołano szereg orzeczeń Sądu Najwyższego mających wskazywać na zasadność przedmiotowego wystąpienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego w T. zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego niejednokrotnie wskazywano na wyjątkowy charakter przepisu art. 37 k.p.k., jako dopuszczającego możliwość odstąpienia od fundamentalnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo. Najczęściej powodem przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi jest dążenie do wyeliminowania sytuacji, kiedy to określone okoliczności mogą wywołać w opinii publicznej, także u stron postępowania, choćby mylne, ale oparte na racjonalnych przesłankach wątpliwości co do tego, czy sąd właściwy miejscowo całkowicie bezstronnie i obiektywnie rozpozna zawisłą przed nim sprawę.
Z pewnością do takich okoliczności należy zaliczyć przypadek, kiedy do sądu wpłynie sprawa, w której pokrzywdzonym i potencjalną stroną procesu jest sędzia wcześniej orzekający w tym sądzie, a obecnie pełniący służbę w sądzie nadrzędnym. Istotne znaczenie ma także fakt zaangażowania w przedmiotową sprawę wiceprezes owego sądu nadrzędnego (Sądu Okręgowego w T.), która złożyła do właściwego prokuratora zawiadomienie o przestępstwach, a następnie skuteczne zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia, co doprowadziło do wniesienia aktu oskarżenia przeciwko S. M.. W realiach tej sprawy mniejsze znaczenie w aspekcie zastosowania unormowania z art. 37 k.p.k. ma fakt, że wymieniony jest znanym w środowisku lokalnym adwokatem, zwłaszcza że zawodu nie wykonuje od ponad 9 lat (informacja dziekana ORA w […]. - k. 94a akt sprawy).
Nie podważając zdolności Sądu Rejonowego w T. do prawidłowego, w szczególności bezstronnego rozpoznania przedmiotowej sprawy, trzeba zatem przyjąć, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, wręcz pewność, pojawienia się usprawiedliwionych wątpliwości w tym względzie u oskarżonego, ale też u innych osób, które mogą powziąć wiedzę o tej sprawie.
Z tych względów uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Najwyższy przekazał ją nieodległemu od sądu miejscowo właściwego Sądowi Rejonowemu w
A.
, mając też na uwadze, że Sąd ten leży poza okręgiem Sądu Okręgowego w T..

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę