III KO 145/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał wniosek Sądu Okręgowego w Rzeszowie o przekazanie sprawy dotyczącej emerytowanego adwokata J. R., oskarżonego o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Okręgowy uzasadnił wniosek tym, że oskarżony, posiadający kancelarię w Ł. i znany sędziom z wieloletniej praktyki adwokackiej, mógłby stwarzać realne niebezpieczeństwo postrzegania sprawy jako nierozpoznanej obiektywnie i bezstronnie. Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku, podkreślając, że instytucja przekazania sprawy jest wyjątkiem i wymaga wykazania konkretnych okoliczności wskazujących na uzasadnioną obawę co do bezstronności. Sąd Najwyższy powołał się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, zgodnie z którym samo wykonywanie zawodów prawniczych przez strony nie jest wystarczające do przekazania sprawy, jeśli nie udowodniono intensywnych relacji zawodowych lub towarzyskich z sędziami. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie wykazał takich relacji, a jedynie przekonanie o potencjalnym odbiorze społecznym, co uznał za niewystarczające.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUzasadnienie wniosków o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k., zwłaszcza w kontekście wykonywania zawodów prawniczych przez strony postępowania.
Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o przekazanie sprawy w postępowaniu karnym, gdzie kluczowe jest wykazanie konkretnych relacji wskazujących na brak bezstronności, a nie tylko ogólnych kontaktów zawodowych.
Zagadnienia prawne (1)
Czy wieloletnie kontakty zawodowe i towarzyskie emerytowanego adwokata z sędziami sądu właściwego do rozpoznania sprawy uzasadniają przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. z uwagi na obawę o brak bezstronności?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, samo wykonywanie zawodu prawniczego lub jego wcześniejsza praktyka nie są wystarczające do przekazania sprawy, jeśli nie wykazano konkretnych relacji i intensywności kontaktów wskazujących na uzasadnioną obawę co do bezstronności.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że instytucja przekazania sprawy jest wyjątkiem i wymaga wykazania konkretnych okoliczności wskazujących na uzasadnioną obawę co do bezstronności. Samo przekonanie o potencjalnym odbiorze społecznym lub fakt, że oskarżony jest emerytowanym adwokatem, nie są wystarczające, jeśli nie udowodniono intensywnych relacji zawodowych lub towarzyskich z sędziami.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. R. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (3)
Główne
k.p.k. art. 37
Kodeks postępowania karnego
Instytucja przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu ma charakter wyjątku i powinna mieć zastosowanie jedynie w uzasadnionych przypadkach, gdy dobro wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, a postronny obserwator mógłby powziąć uzasadnione wątpliwości co do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy przez sąd właściwy.
Pomocnicze
k.k. art. 177 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 178 § § 1
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wykazania konkretnych relacji i intensywności kontaktów między oskarżonym a sędziami, które uzasadniałyby obawę o bezstronność. • Samo wykonywanie zawodu prawniczego przez stronę nie jest wystarczającą przesłanką do przekazania sprawy. • Przekonanie o potencjalnym odbiorze społecznym nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku o przekazanie sprawy.
Odrzucone argumenty
Wieloletnie kontakty zawodowe i towarzyskie oskarżonego z sędziami sądu właściwego stwarzają realne niebezpieczeństwo postrzegania sprawy jako nierozpoznanej obiektywnie i bezstronnie.
Godne uwagi sformułowania
dobro wymiaru sprawiedliwości może być podstawą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu • postronny, obiektywnie oceniający okoliczności procesowe sprawy, obserwator postępowania (...) mógłby powziąć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy sąd właściwy jest w stanie sprawę taką w sposób obiektywny i bezstronny rozpoznać • samo zaistnienie takiej sytuacji nie uzasadnia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu • konieczne jest bowiem jeszcze wykazanie, że in concreto z uwagi na istniejące relacje i intensywność kontaktów na gruncie zawodowym lub towarzyskim z sędziami sądu właściwego zachodzi uzasadniona obawa co do ich bezstronności
Skład orzekający
Paweł Wiliński
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie wniosków o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k., zwłaszcza w kontekście wykonywania zawodów prawniczych przez strony postępowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o przekazanie sprawy w postępowaniu karnym, gdzie kluczowe jest wykazanie konkretnych relacji wskazujących na brak bezstronności, a nie tylko ogólnych kontaktów zawodowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu wymiaru sprawiedliwości – bezstronności sędziów i potencjalnych konfliktów interesów związanych z wykonywaniem zawodów prawniczych. Pokazuje, jak sąd najwyższej instancji interpretuje przesłanki do przekazania sprawy.
“Czy znajomość z sędzią dyskwalifikuje sąd? Sąd Najwyższy wyjaśnia, kiedy sprawę można przekazać.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.