III KO 1/13

Sygn. akt III KO 1/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dorota Rysińska SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie D. M. skazanego za dwa przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005r. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 października 2013 r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 października 2012r. utrzymującym w mocy wobec tego oskarżonego wyrok skazujący Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 grudnia 2011r. w części dotyczącej skazania go za pierwsze z przypisanych mu przestępstw, wniosku nie uwzględnia , obciążając skazanego kosztami postępowania o wznowienie. UZASADNIENIE D. M. został prawomocnie skazany za dwa przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, pierwsze popełnione w okresie od sierpnia 2006 r. do września 2006 r., za co wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda oraz drugie, popełnione w dniu 5 lutego 2009 r., z orzeczeniem za nie kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia 2 wolności i 150 stawek dziennych grzywny, przy takiej samej wysokości stawki i wymierzenia, jako kar łącznych, kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 160 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. W grudniu 2012 r., skazany wystąpił z własnym wnioskiem o wznowienie postępowania w odniesieniu do pierwszego z przypisanych mu czynów (k. 4 akt SN), a następnie – po wezwaniu go do uzupełnienia braków pisma w zakresie przymusu adwokackiego – o powołanie mu obrońcy z urzędu (k. 19 akt SN), który, po ustanowieniu, złożył w czerwcu 2013 r. taki wniosek (k. 37-38 akt SN). We wniosku tym, ograniczonym do przypisania przestępstwa popełnionego w okresie od sierpnia do września 2006 r., a polegającego na nabyciu suszu ziela konopi o masie 300 gram od ustalonej osoby, przywołując jako podstawę wznowienia art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., powołano się na ujawnienie się po zakończeniu postępowania nowej okoliczności. Za takową autor wniosku uznał mianowicie, że najprawdopodobniej od dnia 21 czerwca 2006 r. S. N. i M. P. zostali aresztowani do innej sprawy prowadzonej przez Sąd Okręgowy, podczas gdy w przedmiotowej sprawie przyjęto odnośnie do wskazanego wyżej czynu, w oparciu o zeznania świadka D. S., iż uczestniczył on w przekazaniu wówczas D. M. środka odurzającego przez S. N., a więc przez osobę, która w czasie, w jakim miał być popełniony przypisany skazanemu czyn, przebywała w areszcie śledczym. Ujawnienie się tej okoliczności podważa zdaniem skarżącego pewność dokonanych ustaleń faktycznych i wskazuje na potrzebę wznowienia procesu. Wywodząc w ten sposób, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w tej sprawie wyroków w zakresie przypisania tego przestępstwa i dopuszczenie dowodu z akt sprawy, w której wskazani wyżej oskarżeni byli aresztowani. W odpowiedzi na ten wniosek, prokurator Prokuratury Generalnej wystąpił o jego oddalenie, podnosząc, że wniosek o wznowienie jest prostym powieleniem wniosku własnego skazanego, bez jakiejkolwiek próby weryfikacji, a z akt sprawy prawomocnie zakończonej wynika, że fakt tymczasowego aresztowania wskazanych we wniosku osób, był znany Sądom orzekającym i wypowiadały się one w tej materii (k. 50-53). Rozpoznając ten wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek ten jest rzeczywiście niezasadny. Podstawy wznowienia są, jak wiadomo, ograniczone i ściśle określone. Przywołany przez skarżącego art. 540 § 1 3 pkt 2 lit. a k.p.k. przewiduje, że podstawę do wznowienia mogą stanowić nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, a wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo jego czyn nie stanowi przestępstwa lub nie podlega karze. Jednakże, jak wyraźnie wynika z akt tej sprawy, fakt przywoływany we wniosku o wznowienie był znany Sądom obu instancji. Sąd Okręgowy bowiem wyraźnie już przyjął, że „w czerwcu 2006 r. zostali aresztowani M. P. i S. N.”, a nadto jeszcze jedna osoba, która po kilku godzinach została wówczas zwolniona i natychmiast o fakcie tego zatrzymania powiadomiła D. S., a obaj oni przekazali tę informację jeszcze M. P.-S. i następnie, wspólnie z dwiema jeszcze innymi osobami, ustalili, że zapewnią dalsze funkcjonowanie grupy trudniącej się obrotem środkami odurzającymi (k. 3803v). Wskazanie wyżej imiennie owej trzeciej osoby jest przy tym istotne, jako że Sąd meriti wyraźnie przyjął też, że D. S. rozprowadzał środki odurzające wśród poszczególnych odbiorców na polecenie S. N. i M. P., dostarczając marihuanę poszczególnym wskazywanym osobom oraz, że uczestniczył również w jednorazowym przekazaniu jej D. M. przez S. N. (k. 3801v-3802). Jednocześnie zaś, że właśnie w tymże „sierpniu lub wrześniu 2006 r. nastąpiło przekazanie D. M. przez niego i M. P. S. 300 gram marihuany”, po uprzednim umówieniu miejsca przekazania przez tego ostatniego (k. 3804v). Kwestia ta, jako rzekoma rozbieżność ustaleń, była podnoszona w apelacji obrońcy oskarżonego (k. 3876) i - jak zauważył Sąd Apelacyjny – szczegółowa analiza wywodów Sądu meriti wskazuje, że chodziło o to, iż po aresztowaniu S. N. i M. P., na polecenie tego pierwszego przekazano także określoną ilość środka odurzającego oskarżonemu, w którym to przekazaniu „fizycznie” uczestniczył D. S. i M. P.-S. (k. 4174v-4175). Nie chodzi zatem o obecność przy tej transakcji samego S. N. Pamiętać też należy, że – jak ustalił Sąd Okręgowy – sam D. M. w okresie od lutego 2006 r. do lutego 2007 r. odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, ale w okresie jej odbywania korzystał z przepustek, w tym w dniach: 3-6 sierpnia, 1-6 września i 14-19 września 2006 r. (k. 3804). I to wówczas, w nieustalonej dacie dziennej, doszło do owego przekazania narkotyków, o jakim mowa w pierwszym przypisanym oskarżonemu czynie. 4 Te wszystkie ustalenia dokonane przez Sądy pozostały niezauważone przez wnioskodawcę, w tym zarówno przez samego skazanego, w jego własnym „wniosku”, jak i obrońcę z urzędu, który wniosek ten powielił. W każdym zaś razie, przywoływany przez niego fakt aresztowania w czerwcu 2006 r. m.in. S. N., był doskonale znany już Sądowi pierwszej instancji, który wyraźnie wskazał zarówno na tę okoliczność, jak i na to, jakie osoby następnie zajmowały się rozprowadzaniem środków odurzających, działając także na polecenie aresztowanych i dokładnie też określając, kto uczestniczył w owym jednorazowym przekazaniu narkotyków D. M., których przyjęcie do dalszego obrotu zostało objęte pierwszym z przypisanych oskarżonemu czynów, kwestionowanym obecnie we wniosku o wznowienie. Tym samym wniosek ten jest całkowicie bezzasadny, jako że traktuje on jako nowy fakt okoliczność znaną obu Sądom w prawomocnie zakończonym postępowaniu, i to taką odnośnie której wyraźnie się one wypowiadały. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie, a oddalając ten wniosek, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 639 k.p.k. obciążył skazanego kosztami postępowania o wznowienie.