III KK 92/19

Sąd Najwyższy rozpoznał kasacje wniesione przez obrońców skazanych S. A., T. G. i Z. G., którzy zostali uznani winnymi czynów z art. 258 § 2 k.k. i art. 165a § 1 k.k. przez Sąd Okręgowy w B., a następnie wyrok ten utrzymał w mocy Sąd Apelacyjny w (…). Kasacje zarzucały przede wszystkim rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońców. Zarzuty te dotyczyły błędów w ocenie dowodów i ustaleń faktycznych, wskazując na nieścisłości w rozumowaniu Sądu I instancji oraz na potrzebę uwzględnienia złożonego kontekstu geopolitycznego sytuacji na Kaukazie. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną w zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając, że Sąd Apelacyjny w sposób dalece niewystarczający poddał ocenie zarzuty apelacji dotyczące ustaleń faktycznych. Sąd odwoławczy poświęcił im jedynie ogólnikowe podsumowania, nie odnosząc się do konkretnych argumentów obrony, które kwestionowały powiązanie pomocy udzielanej przez oskarżonych z organizacją terrorystyczną E. czy też błędne rozumienie pojęcia „dżihad”. Sąd Najwyższy podkreślił, że w sprawach o przestępstwa terrorystyczne, zwłaszcza w kontekście złożonych realiów geopolitycznych, wymagana jest szczególna staranność. Z uwagi na zasadność jednego z zarzutów kasacyjnych, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, zobowiązując go do adekwatnego odniesienia się do zarzutów apelacji w przedmiocie błędu w ustaleniach faktycznych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający