III KK 6/15

Sygn. akt III KK 6/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 kwietnia 2015 r., sprawy R. K. skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb.z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 4 września 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 14 października 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego R. K. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w L., wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., w sprawie […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 14 października 2013 r., wydany w sprawie […], w ten sposób, że z czasokresu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował okres od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 31 maja 2003 r., utrzymując ten wyrok Sądu Rejonowego w mocy w pozostałej części, którym to wyrokiem R. K., za czyny zakwalifikowane z art. 207 § 1 kk w zb. z art. 157 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, na podstawie art. 207 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazany został na karę 2 lat i jeden miesiąc pozbawienia wolności. 2 Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego R. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 410 kpk przez przejście w toku kontroli instancyjnej do porządku dziennego nad wydaniem wyroku na podstawie niepełnego materiału dowodowego z pominięciem także przy ocenie materiału dowodowego istotnych dowodów w sprawie a mianowicie poprzez nie odniesienie się przez Sąd Okręgowy do faktu, iż w sprawie Sąd Rejonowy nie powołał biegłych psychiatrów celem ustalenia czy skazany w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w sytuacji gdy już na etapie postępowania Sądu I instancji istniały dowody znane sądowi z urzędu wskazujące na konieczność wywołania takiej opinii ta zaś mogła mieć istotny wpływ na treść wyroku”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L., w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego R. K. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast R. K., na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości uzyskania dochodu w okresie odbywania kary pozbawienia wolności. Zarzut kasacji obrońcy, w istocie, sprowadza się do nieprzeprowadzenia w tej sprawie dowodu z opinii biegłych psychiatrów i psychologa co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego w czasie popełniania przypisanego mu czynu. Zdaniem obrońcy, Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację powinien uznać, że Sąd Rejonowy bezzasadnie oddalił wniosek w tym przedmiocie złożony w toku rozprawy w Sądzie Rejonowym. Ze stanowiskiem obrońcy nie można się zgodzić. Trzeba też zwrócić uwagę na to, że obrońca, składając i podtrzymując taki wniosek (k-560 i k-914), nie wskazywał na wątpliwości co do poczytalności ówczesnego oskarżonego, dostrzegając jedynie konieczność ustalenia przez tych biegłych, czy oskarżony nie 3 jest uzależniony od alkoholu. Stanowisko Sądu Rejonowego, który oddalił ten wniosek dowodowy,(k-914 odwrót) i Sądu Okręgowego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, było w pełni trafne (s.6,7 uzasadnienia SO). Jest bowiem w tej sprawie tak, że ani w toku postępowania przygotowawczego, ani postępowania w Sądach obu instancji, nie ujawniły się wątpliwości co do poczytalności oskarżonego w czasie popełniania zarzuconych i przypisanych mu czynów. Sam fakt używania, nadużywania a nawet uzależnienia od alkoholu, nie świadczy o wystąpieniu tych wątpliwości. W takiej sytuacji nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii psychiatrów i psychologa co do stanu zdrowia psychicznego R. K. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.