III KK 597/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu w dniu 16 grudnia 2025 r. kwestię dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego M.W. od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 17 października 2024 r., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 15 maja 2024 r. Skazany został pierwotnie ukarany za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. karą 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, a także zobowiązany do łożenia na utrzymanie małoletniej. Obrońca skazanego wniósł kasację, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 7 § 2 k.p.k. oraz art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 523 § 2 k.p.k., uznał kasację za niedopuszczalną, ponieważ warunkiem wniesienia kasacji na korzyść skazanego jest skazanie na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że zarzuty dotyczą uchybień z art. 439 k.p.k., czego w tym przypadku nie stwierdzono. W związku z tym postanowiono pozostawić kasację bez rozpoznania i obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego, jednocześnie wyrażając zdziwienie złożeniem niedopuszczalnej kasacji przez profesjonalnego pełnomocnika oraz brakiem odpowiedniej reakcji formalnej.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający