III KK 591/23

Sąd Najwyższy w składzie orzekającym rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść skazanego J.W. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 3 stycznia 2023 r. (sygn. akt II K 546/22). Sąd Rejonowy uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200a § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., wymierzając karę grzywny oraz środek karny w postaci świadczenia pieniężnego. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa materialnego polegające na zaniechaniu orzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, zgodnie z art. 41 § 1a k.k. Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska Prokuratora Generalnego, podkreślając, że przepis ten nakłada na sąd obowiązek orzeczenia takiego zakazu w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, niezależnie od innych okoliczności. Brak takiego rozstrzygnięcia w wyroku Sądu Rejonowego został uznany za rażące naruszenie prawa materialnego. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia o środku karnym i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Limanowej do ponownego rozpoznania w tym zakresie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający