III KK 573/22

SN
Sygn. akt III KK 573/22
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Siwek
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 grudnia 2022 r.,
sprawy
W. W.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw.
z art. 12 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionych przez obrońców,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II AKa 14/20
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt II K 22/18
p o s t a n o w i ł
I.
oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;
II.
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z 4 listopada 2019 r., sygn. akt II K 22/18, uznał W. W.:
1.
za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z
art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. popełnionych w sposób opisany w pkt. I i II po przyjęciu, że czynów tych oskarżony dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych ustalając na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł;
2.
na podstawie art. 41 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego W.W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i handlu wyrobami metalowymi wszelkiego rodzaju, a także zakaz zajmowania stanowisk prezesa i członka zarządu oraz prokurenta w spółkach prawa handlowego na okres 4 lat - odnośnie czynu przypisanego w pkt. I;
3.
za winnego zarzucanych mu czynów z art. 297 § 1 k.k. popełnionych w sposób opisany w pkt. III i IV po przyjęciu, że czynów tych dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
4.
za winnego zarzucanego mu czynu z art. 273 k.k. popełnionego w sposób opisany w pkt. V, za który wymierzył mu na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
5.
za winnego zarzucanego mu czynu z art. 297 § 1 k.k. popełnionego w sposób opisany w pkt. VI, za który wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
6.
za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt. VII i XVIII po przyjęciu, że czyny te stanowią przestępstwa z art. 300 § 1 i § 3 k.k., a nadto przyjął, że przypisane oskarżonemu przestępstwa z art. 300 § 1 i § 3 k.k. zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
7.
na podstawie art. 41 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego W.W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i handlu wyrobami metalowymi wszelkiego rodzaju, a także zakazu zajmowania stanowisk prezesa i członka zarządu i prokurenta w spółkach prawa handlowego na okres 4 lat - odnośnie czynu przypisanego w pkt. VI;
8.
za winnego zarzucanego mu czynu z art. 586 k.s.h. popełnionego w sposób opisany w pkt. VIII, za który wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
9.
na podstawie art. 41 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego W.W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i handlu wyrobami metalowymi wszelkiego rodzaju, a także zakazu zajmowania stanowisk prezesa i członka zarządu i prokurenta w spółkach prawa handlowego na okres 4 lat - odnośnie czynu przypisanego w pkt. VIII;
10.
za winnego zarzucanego mu czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. popełnionego w sposób opisany w pkt. IX, za który wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych ustalając na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł;
11.
na podstawie art. 41 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego W.W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i handlu wyrobami metalowymi wszelkiego rodzaju, a także zakazu zajmowania stanowisk prezesa i członka zarządu i prokurenta w spółkach prawa handlowego na okres 4 lat - odnośnie czynu przypisanego w pkt. X;
12.
za winnego zarzucanych mu czynów z art. 218 § 1a i 3 k.k. popełnionych w sposób w opisany w pkt. X- XVII po przyjęciu, że czynów tych dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
13.
na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone wobec oskarżonego W.W. kary pozbawienia wolności i kary grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu:
1.
karę łączną 4 lat pozbawienia wolności,
2.
karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł;
1.
na podstawie art. 91 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego W.W. łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i handlu wyrobami metalowymi wszelkiego rodzaju, a także zakazu zajmowania stanowisk prezesa i członka zarządu i prokurenta w spółkach prawa handlowego na okres 8 lat;
2.
na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłacenie wskazanych w tym wyroku kwot na rzecz poszczególnych pokrzywdzonych;
3.
zasadził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego Stalowo Sp. z o.o. w likwidacji kwotę 2.520 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego;
4.
rozstrzygnął w przedmiocie kosztów sądowych.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu apelacji wniesionych prze prokuratora, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. Sp. z o.o. w likwidacji oraz obrońców oskarżonego, wyrokiem z 7 października 2021 r., sygn. akt II AKa 14/20, zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymał w mocy (pkt I), w pkt II – V rozstrzygając o kosztach zastępstwa procesowego oraz kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze.
Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obaj obrońcy skazanego, przy czym adw. K. B. zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucił:
1.
rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:
1.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez nierozważenie oraz niepełne rozważenie zarzutów odwoławczych podnoszących dokonanie ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków (J. B., Z. J., R. W.) z pominięciem istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy, a w szczególności nie dając wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów, co skutkowało powieleniem błędów Sądu I instancji;
2.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej przez dowolną i wybiórczą ocenę zarzutu odwoławczego w zakresie oceny materiału dowodowego w postaci opinii biegłego powielającą błędy Sądu I instancji;
3.
art. 201 k.p.k., polegające na oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy skazanego z opinii biegłego rewidenta do spraw wyceny przedsiębiorstw na okoliczność ustalenia wartości przedsiębiorstwa oskarżonego na dzień 31 października 2012 r., na skutek uznania przez Sąd, iż wnioskowane opinie dotyczą kwestii, które były już poddane ocenie biegłych w postępowaniu przed Sądem I instancji, zaś autorzy wniosków dowodowych nie wykazali aby wydane wówczas opinie (w szczególności opinia biegłego A. W.) były niekompletne, niezrozumiałe bądź ustalenia lub wnioski były wzajemnie sprzeczne, w sytuacji gdy okoliczność ta ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, a wskazywane przez Sąd opinie, wykonane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego obejmowały swym zakresem ocenę wartości majątku obliczoną na podstawie metody księgowej a nie rynkowej, co prowadzi do błędnego określenia wartości majątku oskarżonego w dacie 31 października 2012 r., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż skutkowało uznaniem ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy za
prawidłowy, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż oskarżony od początku informował kontrahentów o słabej kondycji finansowej i to właśnie stanowiło podstawę zawarcia umowy spółki, polegającą na przejęciu zobowiązań S. w zamian za wniesienie przez oskarżonego wkładu materialnego, oraz ustaleniu przez Sąd, w oparciu o opinię biegłego, że majątek oskarżonego w chwili zawarcia umowy był równy zeru, podczas gdy wartość majątku została obliczona na podstawie metody księgowej a nie rynkowej, co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów;
4.
art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 450 § 3 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. - rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego polegające na uniemożliwieniu mu wzięcia udziału w rozprawie poprzez nieodroczenie terminu rozprawy mimo złożenia przez obrońcę oskarżonego wniosku o zmianę terminu z uwagi na pobyt oskarżonego w szpitalu i przeprowadzenie postępowania pod jego nieobecność, szczególnie w sytuacji, gdy dotychczas oskarżony osobiście brał udział w każdej rozprawie;
5.
naruszenie art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 ust. 3 lit.b) Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych., art. 14 ust. 3 lit.c) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 6 k.p.k., poprzez naruszenie prawa do obrony oskarżonego w zakresie, w którym oskarżony nie mógł na etapie postępowania odwoławczego realizować prawa do obrony materialnej poprzez osobiste uczestnictwo w rozprawie przed sądem odwoławczym z przyczyn od siebie niezależnych, albowiem w dniu rozprawy, w czasie gdy sąd odwoławczy rozpoznawał apelacje, oskarżony był hospitalizowany i mimo zawiadomienia o powyższym fakcie Sąd II instancji odmówił zmiany terminu rozprawy, czym uniemożliwił oskarżonemu przedstawienie jego własnych argumentów, co w efekcie skutkowało tym, iż w odniesieniu do oskarżonego nie została spełniona zasada rzetelnego procesu;
6.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez naruszenie prawa oskarżonego do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd;
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, jeżeli natomiast Sąd Najwyższy już na etapie rozpoznawania skargi podzieli stanowisko obrony, iż skazanie jest oczywiście niesłuszne - wniósł o uniewinnienie skazanego.
Prokurator Okręgowy w Tarnobrzegu jak i pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych: S. Sp. z o.o. w likwidacji oraz W. Sp. z o.o., w nadesłanych odpowiedziach m. in. na kasację tego obrońcy, wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest oczywiście bezzasadna.
Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że w tej sprawie kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wywiedli obaj obrońcy W.W., niemniej wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2022 r., wniósł jedynie adw. K. B., dlatego niniejsze uzasadnienie zostanie ograniczone do wskazania najważniejszych powodów oddalenia kasacji tego obrońcy.
Przede wszystkim jako bezpodstawne należało ocenić te zarzuty, w których próbowano wykazać, że postępowanie przed Sądem odwoławczym nie spełniało standardów wyznaczonych przepisami art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Zgodnie z tymi przepisami, na sądzie odwoławczym ciąży obowiązek rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, zaś powody podjętej w tym przedmiocie decyzji (uwzględnienia lub odrzucenia zarzutów), powinny znaleźć wyraz w treści sporządzonego uzasadnienia. Analiza pisemnych motywów orzeczenia Sądu Apelacyjnego prowadzi natomiast do kategorycznego wniosku, że Sąd ten spełnił te wszystkie wymogi, gdyż w sposób wszechstronny skontrolował, a następnie także rzeczowo i przekonywająco umontował przyczyny odrzucenia wszystkich zarzutów apelacyjnych tego obrońcy.
Zastrzeżeń Sądu II instancji, nie budziła w szczególności dokonana ocena poszczególnych dowodów, w tym poddawanych krytyce apelacyjnej zeznań świadków J. B., Z. J. i R. W., przede wszystkim jednak opinii biegłego z zakresu rozliczeń finansowo – księgowych A. W.. Uznane za w pełni wiarygodne, wskazane wyżej dowody pozwoliły bowiem na ustalenie, że wartość księgowa firmy S.- W. W. na dzień 31 grudnia 2012 r. była zerowa, oskarżony był już w tym czasie niewypłacalny, był „bankrutem”, jak również zerowa była wartość księgowa wnoszonego przez niego aportu do nowo utworzonej spółki S. Sp. z o.o.
Znamienna jest w tym aspekcie treść opinii wspomnianego biegłego, który - jak akcentował Sąd odwoławczy - dokonał obszernej i wyczerpującej analizy całościowej kondycji finansowej firmy oskarżonego. W szczególności biegły wyjaśnił z jakiego konkretnie powodu wyjściową wyceną majątku oskarżonego, powinna być wycena księgowa zwarta w bilansie, natomiast dopiero faktyczny przychód z tytułu sprzedaży majątku może być ustalony według cen rynkowych. W ocenie tego specjalisty, szacunkowa wycena nieruchomości nie powinna mieć wpływu na wycenę firmy metodą księgową. Zwłaszcza, że w bilansie firmy prowadzonej przez oskarżonego przybrane dane były zupełnie abstrakcyjne, na co wskazywała w swych relacjach przede wszystkim księgowa M. C.. Jak zauważono, spółka Stalowo nie mogła mieć jednocześnie wyniesionego aportem majątku, a tym samym czerpać korzyści ze sprzedaży aportowanego majątku, co tym bardziej uzasadnia przyjętą przez biegłego metodę wyceny, czyniąc argumenty obrońcy bezzasadnymi.
Sąd Apelacyjny wspomnianą opinię biegłego A. W. uznał za pełną, konsekwentną, w pełni przekonującą a przez to stanowiącą dowód, który w tej sprawie odegrał kluczowe znaczenie w procesie realizacji zasady prawdy materialnej, a więc dokonywania prawdziwych ustaleń faktycznych. Nie było zatem potrzeby korzystania z art. 201 k.p.k. tylko dlatego, że oczekiwał tego obrońca, który bezpodstawnie utrzymywał, iż wspomniana opinia nie uwzględnia rzeczywistej wartości majątku oskarżonego. Słusznie zauważył bowiem Sąd odwoławczy, że wycena aportu S.- W. W. do nowo utworzonej spółki, dokonywana była na datę jego wniesienia, nie sposób było zatem założyć, aby kwota pochodząca z przyszłej, czysto hipotetycznej przecież sprzedaży aportowanego majątku, miała jakikolwiek wpływ na jego wartość w dacie zawierania umowy notarialnej. W tej sytuacji, nie było również potrzeby dodatkowego poszerzania materiału o kolejne dowody, zwłaszcza o dopuszczenie dowodu z opinii specjalistycznej na okoliczność ustalenia wartości rynnowej majątku S.- W. W., chociaż rzecz oczywista dostrzeżono, że nierozpoznanie wniosku dowodowego obrońcy z 7 sierpnia 2018 r. było uchybieniem Sądu I instancji, lecz pozostającym bez jakiekolwiek znaczenia, a tym samym wpływu na treść zaskarżonego wyroku.
Słusznie więc nie zaistniały w sprawie wątpliwości co do tego, że oskarżony przedstawiając sytuację finansową swojej firmy oraz wartość posiadanych składników majątku, wprowadził w błąd W. Sp. z o.o., gdyż zataił rzeczywistą sytuację tych aktywów, zwłaszcza zaś to, że obciążały je już wówczas inne wierzytelności, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek, nieuregulowane płatności wobec rozmaitych dostawców.
Nawiązać w tym miejscu należy do argumentacji Sądu I instancji, który wskazał przecież szczegółowo, że majątek aportowany przez S.- W. W. do nowoutworzonej spółki według stanu na 31 października 2012 r., czyli ostatniego miesiąca przed podpisaniem aktu notarialnego, nie miał żadnej wartości, o czym nie wiedzieli wspólnicy spółki S. Sp. z o.o., gdyż tego nie sprawdzali. Bazując na zaufaniu do wygenerowanej przez oskarżonego i przedstawionej im dokumentacji, nie mieli świadomości, że S. pomimo wykazywania dodatniego wyniku finansowego, w rzeczywistości miała straty w wysokości 700.221,67 zł. Oskarżony, jak wykazano, dopuścił się w tym zakresie szeregu manipulacji, celowo zawyżył także wartość aportu wniesionego do nowoutworzonej spółki. Przedstawiony W. bilans nie był bowiem zgodny ze stanem rzeczywistym. Majątek oskarżonego rzekomo miał mieć wartość przeszło 970.000 zł, podczas gdy prezentował zerową wartość, zaś same długi wobec W. sięgały 954.030,71 zł. Spółka S., chcąc nie dopuścić do windykacji majątku, spłaciła w rzeczywistości uprzednie zobowiązania i wierzytelności wobec S.- W. W., na rzecz szczegółowo przytoczonych przez Sąd Okręgowy podmiotów, w związku z czym oskarżony osiągnął korzyść majątkową kwocie 1.076.948,87 zł. W. utraciła natomiast wierzytelność wobec firmy oskarżonego w kwocie 954.030,71 zł.
Nie wytrzymuje zatem konfrontacji z materiałem dowodowym twierdzenie obrońcy, jakoby oskarżony informował partnerów biznesowych o słabej kondycji finansowej swojej firmy. Czym innym były długi wobec W. , które były w tej sytuacji oczywiste, a zupełnie czyn innym zobowiązania wobec innych podmiotów gospodarczych, co zerowało majątek oskarżonego, o czym skazany nie tylko nie poinformował, ale wręcz fakt ukrył ten.
Eksponowana przez obrońcę okoliczność sądowego stwierdzenia nieważności umowy notarialnej z 15 listopada 2012 r. rep. A nr
[…]
, nie uwalnia ani nie umniejsza odpowiedzialności skazanego. Jak podkreślano wyraźnie w uzasadnieniach Sądów obu instancji, w tej sprawie W. W. w czasookresie popełniania przestępstw działał, podejmował czynności kierując się przeświadczeniem, że wspominany akt notarialny ma pełną moc prawną, o czym przekonuje również dokonany przez niego akt darowizny udziałów w nowej spółce na rzecz syna. To, że oskarżony został wprowadzony w błąd przy dokonywaniu zmian restrukturyzacyjnych, nie umniejsza jego przestępczego zachowania oraz skutków tego zachowania wobec pracowników, kontrahentów, podmiotów, u których zaciągał kredyty. Jak wynikało z materiału dowodowego, zadłużenie oskarżonego na koniec 2012 r. sięgało prawie 4 mln zł, a mimo tego W. W. aż do przekształcenia zaciągał nadal nierealne do zaspokojenia zobowiązania, dokonywał zakupów towarów i usług.
Sąd odwoławczy trafnie zatem skonstatował, że oskarżony zachowaniem swoim – niezależnie od twierdzeń obrońcy - wyczerpał wszystkie konieczne znamiona przepisanych mu czynów, a na takie wnioski pozwalały nie tylko kompleksowo zebrane i poprawie ocenione dowody, ale równie właściwie poczynione ustalenia faktyczne. Wszystkie zaś próby ich poważania mogły zostać ocenione wyłącznie jako polemiczne i przez to nieskuteczne.
Powyższa argumentacja, przytoczona jedynie fragmentarycznie, wyklucza zatem, aby może było uznać, że kontrola instancyjna Sądu Apelacyjnego, przebiegła w tej sprawie – jak sugerował w kasacji obrońca – wadliwie, nie spełniając tym samym warunków sumienności.
Równie bezzasadne okazały się zarzuty z pkt. II d, e i f, w których podnoszono, iż poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy o odroczenie terminu rozprawy apelacyjnej, w związku z hospitalizacją W.W., doszło do naruszenia jego podstawowych, konstytucyjnie i międzynarodowo, gwarantowanych praw i wolności. Jak wynika bowiem z akt sprawy, oskarżony został prawidłowo poinformowany o terminie rozprawy apelacyjnej, na której termin się nie stawił. Udział tego oskarżonego w rozprawie nie był zaś obowiązkowy. Nie istnieje żaden przepis, który obligowałby oskarżonego do obecności na rozprawie apelacyjnej.
Dając nawet wiarę argumentacji, iż oskarżony był w dniu rozprawy odwoławczej hospitalizowany, to i tak stwierdzić należy, że pozostaje to bez jakiekolwiek wpływu na ocenę prawidłowości procedowania w tej sprawie.
Niestawiennictwo oskarżonego, niezależnie od jego przyczyny, nie stanowiło w tym wypadku przeszkody w rozpoznaniu sprawy zważywszy, że interesy W.W. zostały właściwie zabezpieczone przez jego dwóch obrońców, obecnych w tym dniu na terminie rozprawy. Sąd II instancji był więc uprawniony, powołując się na treści art. 117 § 3a k.p.k., do nieuwzględniania wniosku obrońcy o odroczenie tej rozprawy (postanowienie z 23 września 2021 r.); nie doszło zatem do naruszenia wskazanego w kasacji przepisu procesowego.
Reasumując, skarżący poza przywołaniem tożsamych co w apelacji argumentów, nie wykazał, aby przed Sądem Apelacyjnym rzeczywiście doszło do sugerowanych w kasacji uchybień. Taki sposób redagowania zarzutów zmierza w sposób oczywisty do obejścia właściwych podstaw wniesienia kasacji przewidzianych w art. 523 § 1 k.p.k. i w rzeczywistości ma doprowadzić do przeprowadzenia w postępowaniu kasacyjnym, niedopuszczalnej przed Sądem Najwyższym, ponownej kontroli orzeczenia pierszoinstancyjnego.
Nie znajdując zatem postaw do uwzględniania kasacji orzeczono jak w pkt I postanawiania, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. rozstrzygając w przedmiocie kosztów za postępowanie kasacyjne.
[as]
l.n