III KK 522/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok nakazowy Sądu Rejonowego i uniewinnił obwinionego od zarzutu nieprzestrzegania kwarantanny, wskazując na zbyt ogólny opis czynu.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku nakazowego, którym R. K. został uznany winnym nieprzestrzegania kwarantanny (art. 116 § 1 pkt 3 k.w.) i ukarany grzywną. Kasacja zarzucała rażące naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionego, obciążając kosztami Skarb Państwa.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść R. K., który został skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w G. za wykroczenie z art. 116 § 1 pkt 3 k.w., polegające na nieprzestrzeganiu nakazu odbycia kwarantanny. Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, wskazując, że czyn przypisany obwinionemu nie wyczerpywał znamion tego wykroczenia. Sąd Najwyższy przychylił się do argumentacji kasacji. Analizując przepis art. 116 § 1 k.w., który penalizuje umyślne nieprzestrzeganie nakazów lub zakazów związanych z zapobieganiem chorobom zakaźnym, Sąd Najwyższy podkreślił, że dla przypisania odpowiedzialności niezbędne jest precyzyjne sformułowanie opisu czynu, wskazujące na wszystkie znamiona ustawowe. W niniejszej sprawie opis czynu był zbyt ogólny i nie pozwalał na zidentyfikowanie, na czym polegało nieprzestrzeganie kwarantanny ani czy stanowiło to podstawę do zastosowania art. 116 § 1 k.w. Sąd Najwyższy stwierdził, że wobec wydania orzeczenia w trybie nakazowym nie było możliwe dokonanie wszelkich relewantnych ustaleń faktycznych. Z uwagi na zakaz reformationis in peius, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił R. K., obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, opis czynu jest zbyt ogólny i nie pozwala na zidentyfikowanie wszystkich znamion ustawowych wykroczenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że dla przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 3 k.w. niezbędne jest precyzyjne określenie czynu, wskazujące na wszystkie jego znamiona. W opisie czynu brakowało precyzji co do sposobu nieprzestrzegania kwarantanny oraz jej związku z przesłankami z art. 116 § 1 k.w.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie wyroku i uniewinnienie
Strona wygrywająca
R. K.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. K. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (4)
Główne
k.w. art. 116 § § 1 pkt 3
Kodeks wykroczeń
Przepis penalizuje umyślne nieprzestrzeganie nakazów lub zakazów zawartych w przepisach o zapobieganiu chorobom zakaźnym lub o ich zwalczaniu, a także wskazań lub zarządzeń leczniczych, przez osobę chorą, stykaną z chorym lub nosiciela zarazków. Dla przypisania odpowiedzialności niezbędne jest precyzyjne określenie czynu i jego znamion.
Pomocnicze
u.z.z.c. art. 2
Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Definicje pojęć używanych w przepisach o zapobieganiu chorobom zakaźnym.
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Tryb rozpoznawania kasacji na posiedzeniu.
k.p.w. art. 110 § § 1
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
Podstawa wniesienia kasacji przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Opis czynu przypisanego obwinionemu nie wyczerpuje znamion wykroczenia z art. 116 § 1 pkt 3 k.w. z powodu braku precyzji. W wyroku nakazowym nie dokonano wszystkich relewantnych ustaleń faktycznych.
Godne uwagi sformułowania
kasacja okazała się zasadna zasadniczo blankietowego charakteru normy zakodowanej w treści art. 116 § 1 pkt 3 k.w. niezbędne jest precyzyjne sformułowanie opisu czynu w treści wyroku, wskazującego na wszystkie desygnaty poszczególnych znamion ustawowych wykroczenia zasada nullum crimen sine lege nie jest możliwa także ocena, czy w istocie dokonano wszelkich relewantnych ustaleń faktycznych koniecznych dla przypisania sprawstwa zakaz reformationis in peius
Skład orzekający
Jarosław Matras
przewodniczący
Małgorzata Wąsek-Wiaderek
członek
Włodzimierz Wróbel
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "interpretację art. 116 § 1 k.w. w kontekście precyzji opisu czynu w wyroku nakazowym oraz zasady nullum crimen sine lege."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wykroczenia związanego z kwarantanną w okresie pandemii, ale zasady interpretacyjne są szersze.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest precyzyjne formułowanie zarzutów i opisów czynów w postępowaniu karnym, nawet w przypadku wykroczeń. Podkreśla znaczenie zasady nullum crimen sine lege.
“Czy ogólny opis czynu może prowadzić do uniewinnienia? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt III KK 522/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący) SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca) Protokolant Klaudia Binienda w sprawie R. K., uznanego winnym popełnienia wykroczenia z art. 116 § 1 pkt 3 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2022 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt II W […] , 1) uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia R. K. od zarzucanego czynu; 2) kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w G. z dnia 10 lipca 2020 r. (sygn. akt II W […] ) R. K. został uznany winnym tego, że w dniu 3 maja 2020 roku o godz. 15:45 w G. na ul. […] wbrew obowiązkowi nie przestrzegał nakazu odbycia kwarantanny, tj. wykroczenia z art. 116 § 1 pkt 3 k.w., za które wymierzono obwinionemu karę grzywny w wysokości 1.000 zł. Wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na podstawie art. 110 § 1 k.p.w. wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa materialnego, to jest art. 116 § 1 pkt 3 k.w., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy czyn przypisany ukaranemu nie wyczerpywał znamion tego wykroczenia. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w G. i uniewinnienie R. K. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się zasadna. W czasie czynu, przepis at. 116 § 1 k.w. penalizował umyślne nieprzestrzeganie nakazów lub zakazów zawartych w przepisach o zapobieganiu chorobom zakaźnym lub o ich zwalczaniu, a także wskazań lub zarządzeń leczniczych wydanych na podstawie stosownych przepisów przez organy służby zdrowia przez osobę: 1) chorą na gruźlicę, chorobę weneryczną lub inną chorobę zakaźną albo podejrzaną o tę chorobę, 2) stykającą się z chorym na chorobę określoną w punkcie 1 lub z podejrzaną o to, że jest chora na gruźlicę lub inną chorobę zakaźną, 3) będącą nosicielem zarazków choroby określonej w punkcie 1 lub podejrzaną o nosicielstwo. Wobec zasadniczo blankietowego charakteru normy zakodowanej w treści art. 116 § 1 pkt 3 k.w., dla możliwości przypisania odpowiedzialności, na podstawie wskazanego przepisu, niezbędne jest precyzyjne sformułowanie opisu czynu w treści wyroku, wskazującego na wszystkie desygnaty poszczególnych znamion ustawowych wykroczenia. Definicje poszczególnych pojęć jakimi operuje kodeks wykroczeń w tym przepisie są zawarte w art. 2 ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity Dz.U 2021, poz. 2026). Obowiązkiem sądu, wynikającym z zasady nullum crimen sine lege jest precyzyjne określenie znamion przypisanego typu i co oczywiste - udowodnienie ich realizacji. W niniejszej sprawie już sam opis czynu uniemożliwia zidentyfikowanie, na czym w przypadku R. K. miałoby polegać nieprzestrzeganie kwarantanny oraz czy owa kwarantanna stanowi jeden z desygnatów znamion art. 116 § 1 k.w. Konsekwentnie, z uwagi na wydanie orzeczenia w trybie nakazowym nie jest możliwa także ocena, czy w istocie dokonano wszelkich relewantnych ustaleń faktycznych koniecznych dla przypisania sprawstwa. Sytuacja ta nie może jednak zostać naprawiona w postępowaniu ponownym, z uwagi na zakaz reformationis in peius. Wobec czego należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI