III KK 512/25

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego uniewinniający lekarzy (M.W., O.A., T.D.) od zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 160 § 2 k.k. w zb. z art. 155 k.k. (narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia poprzez błędne zdiagnozowanie nowotworu, co skutkowało śmiercią pacjentki K.G.). Kasacja podnosiła szereg zarzutów, w tym bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (nienależyta obsada sądu ze względu na sposób powołania sędziów) oraz rażące naruszenia przepisów prawa procesowego, takie jak art. 7 k.p.k. (zasada swobodnej oceny dowodów), art. 193 § 1 k.p.k. (nieprawidłowa ocena opinii biegłych), art. 458 k.p.k. (kontrola apelacyjna), art. 167 k.p.k. (niepodjęcie inicjatywy dowodowej) i art. 410 k.p.k. (zasada uwzględniania całokształtu materiału dowodowego). Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. W uzasadnieniu podkreślono, że kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Postępowanie kasacyjne nie jest zwykłą kontrolą odwoławczą ani nie służy ponownej ocenie dowodów i ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy szczegółowo odniósł się do zarzutu nienależytej obsady sądu, wskazując, że kwestie związane z powołaniem sędziów na podstawie nowelizacji ustawy o KRS nie stanowią bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a obowiązujące przepisy (art. 42a Prawa o ustroju sądów powszechnych) regulują odrębną procedurę badania niezawisłości i bezstronności sędziego. Sąd Najwyższy uznał również pozostałe zarzuty za chybione, wskazując, że w przeważającej części stanowiły one powielenie zarzutów z apelacji i zmierzały do ponownej kontroli instancyjnej, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Sąd odwoławczy prawidłowo ocenił materiał dowodowy, a opinie biegłych były jasne, pełne i nie zawierały sprzeczności. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd odwoławczy nie dokonywał nowych ustaleń faktycznych ani nie oceniał na nowo materiału dowodowego, a zatem nie naruszył art. 7 k.p.k. Zarzut naruszenia art. 167 k.p.k. uznano za niezasadny, gdyż materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia. Podobnie zarzut naruszenia art. 201 k.p.k. uznano za chybiony, gdyż dotychczasowe opinie biegłych były wystarczające. Zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. również uznano za bezzasadny, ponieważ sąd odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń faktycznych ani nie wydał orzeczenia reformatoryjnego. Ostatecznie, Sąd Najwyższy oddalił kasację i obciążył oskarżyciela subsydiarnego kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (5)

Skład orzekający