III KK 48/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę E. R. od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie, które utrzymało w mocy postanowienie Sądu Rejonowego o umorzeniu postępowania karnego wobec E. R. oraz orzeczeniu wobec niej środka zabezpieczającego w postaci terapii. E. R. była podejrzana o uporczywe nękanie i uszkodzenie mienia. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie karne, uznając, że podejrzana działała z przyczyn chorobowych w warunkach zniesionej zdolności rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem (art. 31 § 1 k.k.). Sąd Okręgowy utrzymał to postanowienie w mocy. Kasacja zarzucała naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. (naruszenie zasady skargowości poprzez modyfikację ram czasowych czynu) oraz art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. (rażąca niesprawiedliwość postanowienia poprzez naruszenie prawa do obrony). Sąd Najwyższy uznał oba zarzuty za bezzasadne. W odniesieniu do pierwszego zarzutu, Sąd Najwyższy podkreślił, że przestępstwo uporczywego nękania ma charakter wieloczynowy i dopuszczalna jest modyfikacja ram czasowych czynu, o ile zachowana jest tożsamość czynu i materiał dowodowy na to pozwala. W tej sprawie sąd orzekający miał prawo przyjąć inną datę końcową czynu. Odnosząc się do drugiego zarzutu, Sąd Najwyższy stwierdził, że ewentualne uchybienie Sądu Rejonowego w zakresie niezawiadomienia o możliwości rozszerzenia opisu czynu zostało skonsolidowane w postępowaniu odwoławczym, gdyż podejrzana miała możliwość zakwestionowania tej kwestii w zażaleniu i przed Sądem Okręgowym, czego nie uczyniła. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, zasądzając od Skarbu Państwa koszty zastępstwa procesowego z urzędu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający