III KK 477/19

SN
Sygn. akt III KK 477/19
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 lutego 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)
‎
SSN Małgorzata Gierszon
‎
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
Protokolant Marta Brylińska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 19 lutego 2020 r.
sprawy
K. K.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 61 § 1 k.k.s. i innych,
kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt V Ka (…),
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. ,
z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II K (…)
uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.  co do wymierzonej kary łącznej grzywny i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w G.  do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W.  z dnia 8 maja 2018 r., sygn. II K (…), K. K.  został uznany za winnego popełnienia dwóch przestępstw kwalifikowanych z art. 61 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. i innych, za które wymierzono mu kary jednostkowe grzywny:
1.
za czyn opisany w punkcie I aktu oskarżenia w wysokości 40 stawek dziennych, przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 80 zł,
2.
za czyn opisany w punkcie II aktu oskarżenia w wysokości 60 stawek dziennych, przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 80 zł.
Sąd wymierzył również oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając jedną stawkę na kwotę 80 zł.
Apelacje od tego orzeczenia wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator, który zaskarżając wyrok w zakresie orzeczenia o karze łącznej, na niekorzyść oskarżonego, zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 § 1 k.k.s. poprzez orzeczenie kary łącznej grzywny poniżej dolnej granicy wymiaru kary przewidzianej w tym przepisie.  Prokurator stawiając taki zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 złotych.
Sąd Okręgowy w G.  wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego, na niekorzyść K. K. ,
wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k., polegające na nierozpoznaniu apelacji prokuratora zawierającej zarzut rażącej obrazy art. 39 § 1 k.k.s., poprzez orzeczenie kary łącznej grzywny poniżej dolnej granicy wymiaru kary przewidzianej w tym przepisie, co skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy wyroku Sądu Rejonowego w W. , pomimo, że istotnie rozstrzygnięcie Sądu I instancji dotknięte było w tej części naruszeniem wskazanego przez prokuratora przepisu prawa materialnego”.
Podnosząc taki zarzut Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w G.  do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Skarżący słusznie podnosi, że w sprawie doszło, z uwagi na zaniechanie przez Sąd Okręgowy w G.  prawidłowej kontroli instancyjnej i naruszenia art. 433 § 1 k.p.k., do obrazy wskazanego również w kasacji przepisu prawa materialnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy wskazał, że w wyniku przeoczenia przy wydawaniu wyroku nie rozstrzygnął o apelacji prokuratora, przez co wydane orzeczenie utrzymujące w całości zaskarżony wyrok Sądu I instancji jest błędne, gdyż winno podlegać zmianie na niekorzyść oskarżonego w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej.
Sąd Rejonowy wymierzył K. K.  karę łączną faktycznie z rażącą obrazą art. 39 § 1 k.k.s. Zgodnie z tym przepisem karę łączną wymierza się w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa skarbowe do ich sumy. W realiach sprawy oznacza to, że Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę łączną grzywny w granicach od 60 do 100 stawek dziennych grzywny. Tymczasem oskarżonemu została wymierzona kara łączne grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, co wskutek przeoczenia przez Sąd odwoławczy nie zostało skorygowana.
Uchybienie to stanowi rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, gdyż jego konsekwencją było utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia w zakresie kary łącznej grzywny wymierzonej niezgodnie z art. 39 § 1 k.k.s. poniżej ustawowego zagrożenia.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.