III KK 473/22

Sprawa dotyczyła odszkodowania za szkodę wynikłą z decyzji o internowaniu, wydanej wobec wnioskodawcy J. C. na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził kwotę 221.887,06 zł tytułem odszkodowania za utracone wynagrodzenie, wraz z odsetkami, oddalając wniosek w pozostałym zakresie. Sąd Apelacyjny w Krakowie utrzymał ten wyrok w mocy. Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł kasację, zarzucając rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 361 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy represyjnej. Zarzut dotyczył niewłaściwego zastosowania przepisów poprzez odliczenie 22% wartości należnego odszkodowania, które obejmowało utracone zwaloryzowane wynagrodzenie, jako „kosztów utrzymania wnioskodawcy” w okresie ukrywania się przed zatrzymaniem. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, stwierdzając, że sposób ustalenia wysokości odszkodowania, który opiera się na kryterium oszczędności i pomniejsza utracone zarobki o koszty utrzymania, jest niesprawiedliwy. Sąd Najwyższy podkreślił, że odszkodowanie powinno odpowiadać wysokości doznanej szkody, rozumianej jako strata dochodów, bez umniejszania jej o hipotetyczne koszty utrzymania. Wskazał na potrzebę uwzględnienia wytycznych Sądu Najwyższego z przywołanych orzeczeń (IV KK 75/20 i II KK 295/19) i uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej odszkodowania ponad zasądzoną kwotę, przekazując sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający