V KK 428/11

Sygn. akt V KK 428/11  
 
 
P O S T A N O W I E N I E 
Dnia 19 stycznia 2012 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN  Tomasz Grzegorczyk 
 
w sprawie A. A. 
skazanego z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k.   
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. 
w dniu 19 stycznia 2012 r., 
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego 
od wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 16 czerwca 2011 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego  
z dnia 25 października 2010 r.,  
 
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego od 
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego 
 
 
Uzasadnienie 
A. A., odpowiadając wspólnie z dwiema innymi osobami, został 
wyrokiem Sądu Rejonowego, uznany winnym przestępstwa zakwalifikowanego 
z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. i skazany za to na karę 3 lat i 2 
miesięcy pozbawienia wolności; pozostała dwójka oskarżonych została uznana 
za winnych pomocnictwa do tego czynu i skazana odpowiednio na kary 2 oraz 1 

 
 
2
roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w tym jedna z warunkowym 
zawieszeniem orzeczonej kary; w wyroku tym zawarto również rozstrzygnięcia 
m.in. co do zaliczenia na poczet orzeczonych kar tymczasowego aresztowania, 
orzeczenia grzywny związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary i 
przepadku przedmiotów oraz zwrotu niektórych z nich. Po rozpoznaniu apelacji 
prokuratora na niekorzyść wszystkich oskarżonych z zarzutem rażącej 
niewspółmierności kar oraz obrońcy oskarżonego A. A., w której podniesiono 
zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy prawa materialnego, obrazy 
przepisów postępowania, a to art. 4, 5 § 2, art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k., a 
także rażącej niewspółmierności kary, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok 
jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o przepadku przedmiotów, a pozostałej 
części utrzymał go w mocy. Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego 
kasację wywiódł obrońca skazanego, zarzucając obrazę art. 433 § 2 w zw. z art. 
452 § 1 i art. 424 § 1 pkt 1 oraz art. 410 k.p.k., przez nierozważenie zarzutu 
apelacji odnośnie naruszenia przez Sąd meriti tych dwóch ostatnich przepisów, 
polegającego na niewskazaniu dlaczego nie uznano dowodów świadczących na 
korzyść skazanego. Wywodząc w ten sposób skarżący wnosił o uchylenie obu 
zapadłych w tej sprawie wyroków i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator 
Prokuratury Okręgowej, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.  
Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna w stopniu oczywistym., stąd jej 
rozpoznanie na posiedzeniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Podstawą 
kasacji mogą być bowiem jedynie realnie zaistniałe w danym postępowaniu 
uchybienia przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k. lub inne rażące naruszenia prawa, 
ale mające istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a chodzi przy tym o 
wyrok sądu odwoławczego, gdyż to ten skarżony jest owym środkiem. 
Tymczasem w kasacji i jej uzasadnieniu skarżący zarzuca Sądowi Okręgowemu, 
że doszło do obrazy art. 433 § 2 k.p.k., tj. nierozważenia w ogóle przez tenże 

 
 
3
Sąd zarzutu apelacji dotyczącego obrazy przez Sąd meriti przepisów art. 424 § 1 
pkt 1 w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie dowodu z zeznań świadka G. K. oraz 
opinii z badań genetycznych. Tego typu zarzut nie ma żadnego pokrycia w 
materiałach tej sprawy, gdyż Sąd odwoławczy obszernie wypowiedział się 
zarówno w kwestii oceny wskazanego wyżej świadka, jak i braku na 
przedmiocie poddanym badaniom DNA śladów pochodzących od oskarżonego. 
Dowody te były zaliczone przez Sąd meriti w poczet materiału sprawy, ale Sąd 
ten wprawdzie nie wypowiedział się szczegółowo w tej materii, jednak - jak 
wskazuje się w orzecznictwie - wymóg orzekania na podstawie całokształtu 
okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie oznacza bynajmniej, 
że na sądzie orzekającym ciąży bezwzględny obowiązek przywoływania i 
wypowiadania się odnośnie wszystkich bez wyjątku dowodów (tak już np. w 
wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1985 r., III KR 66/85, OSP 1986, 
z. 11, poz. 233, a podobnie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 
r., WA 21/08, OSNwSK 2008, poz. 1168, LEX nr 531302). Materiał dowodowy 
sprawy pozwolił Sądowi odwoławczemu na dokonanie kontroli prawidłowości 
ocen przeprowadzonych przez Sąd meriti w odniesieniu do tego materiału, w 
tym też owych dwóch dowodów, o których mowa była w apelacji. Wywody 
tego Sądu dotyczące owych dowodów odpowiadają przy tym wymogom art. 457 
§ 3 k.p.k., a sugerowanie w uzasadnieniu kasacji, że Sąd ten nie wskazał 
powodów, dla jakich Sąd Rejonowy nie wypowiedział się w tej materii i mógł 
on po prostu o nich zapomnieć, pomija dokonaną przez Sąd odwoławczy ich 
analizę w aspekcie pozostałego materiału dowodowego. W konsekwencji nie 
można tu w żadnej mierze uznać, że doszło do obrazy art. 433 § 2 k.p.k. Nie 
miało też miejsca, wiązane z tą obrazą, naruszenie art. 452 § 1 k.p.k., które 
skarżący upatruje w płynącym niego zakazie przeprowadzania postępowania 
dowodowego co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym wywodząc, że 
Sąd ten nie był w ogóle uprawniony do dokonywania oceny dowodów i zastąpił 
w tej materii Sąd Rejonowy. Sąd Okręgowy bowiem odniósł się do zarzutu 

 
 
4
podniesionego w apelacji i wykazał, że budowanej przez obronę na podstawie 
owych dwóch dowodów innej wersji zdarzenia, niż ustalona w sprawie, przeczą 
zasady wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Przeczą zarówno przy tym w 
aspekcie każdego z tych dowodów odrębnie, jak i gdy uwzględni się pozostały 
materiał dowodowy, i to tak odnośnie dowodów osobowych, jak i innych.  
Powyższe wskazuje, że skarga kasacyjna podnosi uchybienia, które w 
realiach tej sprawy w ogóle nie zaistniały, jest ona zatem oczywiście 
bezzasadna. Oddalając ją z tego powodu, Sąd Najwyższy zdecydował, z uwagi 
na istotę tych zarzutów, sporządzić z urzędu uzasadnienie niniejszego 
orzeczenia. Mając zaś na względzie, iż Sąd Okręgowy zwolnił skazanego od 
obowiązku uiszczenia opłaty od kasacji, zwolnił go także ostatecznie od 
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. 
Biorąc to wszystko pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.