III KK 454/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy zastosował tymczasowe aresztowanie wobec oskarżonego A.R. na okres dwóch miesięcy, uznając istnienie realnej obawy utrudniania postępowania karnego w związku z możliwością podwyższenia orzeczonej kary.
Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę dotyczącą zastosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego A.R., skazanego w pierwszej instancji na 13 lat pozbawienia wolności. Po uchyleniu wyroku sądu odwoławczego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, Sąd Najwyższy ocenił celowość stosowania środków zapobiegawczych. Stwierdzono istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia zarzucanego czynu oraz realną obawę utrudniania postępowania, zwłaszcza w kontekście możliwości podwyższenia kary w ponownym postępowaniu odwoławczym. W związku z tym, zastosowano tymczasowe aresztowanie na okres dwóch miesięcy.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej, rozpoznając sprawę A. R. oskarżonego z art. 148 § 1 k.k., postanowił zastosować wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. Uzasadnienie wskazuje, że uchylenie wyroku sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wymagało oceny celowości stosowania środków zapobiegawczych, szczególnie że orzeczona kara pozbawienia wolności nie była jeszcze wykonywana. Sąd Najwyższy uznał, że materiał dowodowy potwierdza duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, co potwierdza wyrok pierwszej instancji skazujący go na 13 lat pozbawienia wolności. Fakt zaskarżenia tego wyroku zarówno przez obronę, jak i przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na niekorzyść oskarżonego, podnoszących zarzuty rażącej niewspółmierności kary, wskazuje na realną obawę utrudniania postępowania karnego, w tym ewentualnego wykonania kary, która może zostać podwyższona. W tej sytuacji, tylko tymczasowe aresztowanie zapewniało należytą gwarancję realizacji celu postępowania. Sąd Najwyższy stwierdził również, że nie zachodzą przesłanki z art. 259 k.p.k. uzasadniające odstąpienie od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, zasadne jest stosowanie tymczasowego aresztowania, jeśli istnieje realna obawa utrudniania postępowania karnego, a tylko ten środek zapobiegawczy daje należytą gwarancję realizacji celu postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w kontekście możliwości podwyższenia kary, rodzi realną obawę utrudniania postępowania. Tylko tymczasowe aresztowanie zapewnia realizację celu postępowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zastosowanie tymczasowego aresztowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A. R. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (6)
Główne
k.p.k. art. 249 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Określa ogólną przesłankę stosowania środków zapobiegawczych.
k.p.k. art. 258 § § 2
Kodeks postępowania karnego
Określa podstawę stosowania tymczasowego aresztowania w przypadku obawy utrudniania postępowania.
Pomocnicze
k.p.k. art. 538 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 257 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Wskazuje, że inny środek zapobiegawczy niż tymczasowe aresztowanie może być niewystarczający.
k.p.k. art. 259
Kodeks postępowania karnego
Określa przesłanki odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
k.k. art. 148 § § 1
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Istnienie realnej obawy utrudniania postępowania karnego w związku z możliwością podwyższenia orzeczonej kary. Tylko tymczasowe aresztowanie daje należytą gwarancję realizacji celu z art. 249 § 1 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
uchylenie wyroku sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wymagało dokonania przez Sąd Najwyższy oceny celowości stosowania wobec oskarżonego środków zapobiegawczych nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez A. R. zarzucanego mu czynu w takiej zaś sytuacji bezsporne jest, że istnieje realna obawa utrudniania postępowania karnego na tym etapie postępowania tylko ten środek zapobiegawczy daje należytą gwarancję realizacji celu z art. 249 § 1 k.p.k. nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego
Skład orzekający
Waldemar Płóciennik
przewodniczący
Jarosław Matras
sprawozdawca
Barbara Skoczkowska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie stosowania tymczasowego aresztowania w sytuacji uchylenia wyroku i możliwości podwyższenia kary."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej po uchyleniu wyroku przez sąd odwoławczy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Jest to typowe postanowienie dotyczące stosowania środków zapobiegawczych w postępowaniu karnym, oparte na standardowych przesłankach prawnych.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt III KK 454/21 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący) SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 marca 2022 r. sprawy A. R. oskarżonego z art. 148 § 1 k.k. z urzędu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zastosować wobec oskarżonego A. R. s. J. i J. z d. P. ur. 31 maja 1963 r., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 2 (dwóch) miesięcy, tj. od dnia 3 marca 2022 r. godz. 11.30 do dnia 02 maja 2022 r. godz. 11.30. UZASADNIENIE Uchylenie wyroku sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wymagało dokonania przez Sąd Najwyższy oceny celowości stosowania wobec oskarżonego środków zapobiegawczych, skoro nie jest wykonywana orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności. W ocenie Sądu Najwyższego nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez A. R. zarzucanego mu czynu, skoro został on skazany wyrokiem pierwszej instancji na karę 13 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został zaskarżony przez obrońcę, ale także przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, którzy wnieśli apelacje na niekorzyść oskarżonego podnosząc zarzuty rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności. Uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku skutkuje tym, że w toku ponownego postępowania odwoławczego przedmiotem rozważań tego sądu będą także apelacje kwestionujące – jako zbyt łagodną – karę 13 lat orzeczoną wobec oskarżonego w pierwszej instancji. W takiej zaś sytuacji bezsporne jest, że istnieje realna obawa utrudniania postępowania karnego na tym etapie postępowania (włącznie z ewentualnym jej wykonaniem), skoro kara pozbawienia wolności orzeczona wobec A. R. może zostać jeszcze podwyższona. Spełniona jest więc podstawa do stosowania tymczasowego aresztowania wskazana w art. 258 § 2 k.p.k., a zważywszy na charakter możliwej do wymierzenia kary (jak i obecnie wymierzonej w pierwszej instancji), tylko ten środek zapobiegawczy daje należytą gwarancję realizacji celu z art. 249 § 1 k.p.k. Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające (art. 257 § 1 k.p.k.). Mając zaś na względzie konieczność przekazania sprawy do sądu odwoławczego Sąd Najwyższy uznał, że wystarczające będzie stosowanie tego środka zapobiegawczego na okres dwóch miesięcy. W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI