III KK 449/11

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  16  LUTEGO  2012  R. 
III  KK  449/11 
 
Cofnąć 
można 
wyłącznie 
środek 
zaskarżenia, 
który 
jest 
dopuszczalny. 
 
Przewodniczący: sędzia SN T. Artymiuk. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Henryka G., skazanego z art. 178a § 1 k.k., 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2012 r. z 
urzędu kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez Prokuratora 
Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w E. z 
dnia 4 lipca 2011 r., na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 529 k.p.k., 
 
postanowił 
p o z o s t a w i ć  
kasację 
Prokuratora 
Generalnego 
bez 
rozpoznania (...). 
 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
W dniu 25 listopada 2011 r. Prokurator Generalny wniósł kasację od 
wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 4 lipca 2011 r., zaskarżając 
orzeczenie powyższe w całości na niekorzyść skazanego Henryka G. i 
zarzucając naruszenie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. 
polegające na skazaniu wyżej wymienionego, w uwzględnieniu wniosku 
prokuratora, za czyn z art. 178a § 1 k.k. z naruszeniem art. 49 § 2 k.k., 

 
2 
przez orzeczenie środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w 
kwocie 300 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy 
Postpenitencjarnej w sytuacji, gdy wskazany wniosek jako podmiot 
powyższego świadczenia wskazywał instytucję, stowarzyszenie, fundację 
lub organizację społeczną wpisaną do wykazu prowadzonego przez 
Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem 
statutowym jest spełnianie świadczeń na cele bezpośrednio związane z 
udzielaniem 
pomocy 
osobom 
poszkodowanym 
w 
wypadkach 
komunikacyjnych, z przeznaczeniem na ten cel. 
Pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. Prokurator Generalny cofnął 
przedmiotową kasację, co uprawniało do pozostawienia jej bez rozpoznania 
w oparciu o przepis art. 432 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., rzecz jednak w 
tym, że Sąd Najwyższy z urzędu dostrzegł inną przesłankę obligującą do 
podjęcia tego rodzaju decyzji procesowej, związaną z niedopuszczalnością 
kasacji, tego zaś rodzaju okoliczności – jako podstawy pozostawienia 
kasacji bez rozpoznania – przyznać należy pierwszeństwo, bowiem cofnąć 
można wyłącznie środek zaskarżenia, który jest dopuszczalny. Wskazuje 
na to nie tylko systematyka przepisów rozdziału 48 Kodeksu postępowania 
karnego (art. 430 § 1 k.p.k. i art. 432 k.p.k.), ale także art. 531 k.p.k. (§ 1 i 
3). 
O niedopuszczalności kasacji w niniejszej sprawie decyduje 
natomiast treść przepisu art. 529 k.p.k., zgodnie z którym wniesieniu i 
rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie 
wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność 
wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania. A 
contrario, wystąpienie którejkolwiek w wymienionych wyżej przesłanek nie 
tylko uniemożliwia rozpoznanie, lecz nawet wniesienie kasacji na 
niekorzyść, chyba że – w uwzględnieniu przepisu art. 434 § 2 k.p.k. 

 
3 
stosowanego odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.) – 
wchodziłoby w grę orzeczenie na korzyść skazanego.  
Tego rodzaju sytuacja (odwrócenie kierunku zaskarżenia i w efekcie 
tego orzeczenie na korzyść skazanego) w niniejszej sprawie nie wystąpiła, 
natomiast bezspornie ujawniła się okoliczność wyłączająca ściganie, o 
której mowa w art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. Przesłany do Sądu Najwyższego w 
dniu 9 stycznia 2012 r. akt zgonu wskazuje, że Henryk G. zmarł w dniu 14 
lipca 2011 r., zaś fakt ten – z czego podmiot wnoszący w dniu 25 listopada 
2011 r. kasację powinien zdawać sobie sprawę – wynikał m.in. z adnotacji 
poczty znajdującej się na k. (…) akt sprawy. W tym stanie rzeczy samo 
wniesienie kasacji na niekorzyść skazanego było niedopuszczalne. 
Rozstrzygając jak w części dyspozytywnej postanowienia, Sąd Najwyższy 
w tym składzie podzielił przy tym pogląd wyrażony wcześniej w 
postanowieniu z dnia 28 marca 2008 r., IV KK 434/06, R-OSNKW 2008, 
poz. 740, że warunkiem umorzenia postępowania kasacyjnego, jest 
wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej już po wniesieniu kasacji, 
natomiast jeżeli okoliczność skutkująca ujemną przesłanką zaistniała 
wcześniej, jej niedopuszczalność skutkować musi odmową jej przyjęcia. 
Natomiast w wypadku, gdy kasację wywiódł podmiot wymieniony w art. 521 
k.p.k., który wnosi ją bezpośrednio do Sądu Najwyższego (art. 525 § 2 
k.p.k.), konieczne jest wydanie orzeczenia po myśli art. 531 § 1 k.p.k. 
Z tych względów postanowiono jak na wstępie.