III KK 445/12

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanych J. M., S. B., S. K. i A. K., którzy zostali uznani za winnych popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. i skazani na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Kasacja dotyczyła wyroku Sądu Okręgowego w Ł., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. Sąd Najwyższy stwierdził, że kasacja jest oczywiście zasadna, ponieważ doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa procesowego, tj. art. 117 § 2 k.p.k., co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku. Naruszenie to polegało na pozbawieniu oskarżonych prawa do korzystania z pomocy ustanowionego w sprawie obrońcy (art. 6 k.p.k.). Obrońca nie stawił się na rozprawie apelacyjnej z powodu nagłego pobytu w szpitalu, co udokumentował zaświadczeniem i złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy, jednocześnie oświadczając, że nie był w stanie zapewnić zastępstwa. Sąd Okręgowy nie uwzględnił tego wniosku, powołując się na art. 37a Prawa o adwokaturze, uznając, że obrońca nie wywiązał się z obowiązku zapewnienia zastępstwa. Sąd Najwyższy uznał to stanowisko za błędne, wskazując, że obrońca wykazał, iż z przyczyn od siebie niezależnych nie mógł się wywiązać z obowiązku zastępstwa. Podkreślono, że prawo do obrony jest zasadą konstytucyjną i nie może być ograniczane w sposób przyjęty przez Sąd Okręgowy. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający