III KK 435/14
Podsumowanie
Sąd Najwyższy uchylił postanowienie sądu niższej instancji odmawiające zamiany kary pozbawienia wolności na areszt, uznając, że czyn skazanego powinien być traktowany jako wykroczenie.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego dotyczącą odmowy zamiany kary 8 miesięcy pozbawienia wolności na 30 dni aresztu dla skazanego za kradzież. Sąd niższej instancji uznał, że czyn nadal stanowił przestępstwo. Sąd Najwyższy, powołując się na nowelizację Kodeksu wykroczeń, stwierdził, że wartość graniczna mienia powinna być ustalana na podstawie ¼ minimalnego wynagrodzenia z daty wejścia w życie noweli, co w tym przypadku czyniło czyn wykroczeniem. W związku z tym uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego S. H., który został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 października 2009 r. za kradzież kurtki skórzanej o wartości 349 zł, popełnioną w warunkach recydywy specjalnej (art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.). Sąd Rejonowy wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych po 10 zł. Następnie, postanowieniem z dnia 9 listopada 2013 r., Sąd Rejonowy odmówił zamiany tej kary na 30 dni aresztu, uznając, że czyn nadal stanowił przestępstwo. Kasacja zarzucała rażące naruszenie art. 50 ust. 1 ustawy nowelizującej, polegające na błędnej ocenie, że czyn ten nie stał się wykroczeniem po zmianach prawnych. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, wskazując, że zgodnie ze zmienionym art. 119 k.w., wartość graniczna mienia dla kontrawencjonalizacji powinna być odnoszona do ¼ minimalnego wynagrodzenia z daty wejścia w życie noweli. Ponieważ minimalne wynagrodzenie od 1 stycznia 2013 r. wynosiło 1600 zł, jego ¼ (400 zł) przekraczała wartość skradzionej kurtki (349 zł). W związku z tym czyn powinien zostać zakwalifikowany jako wykroczenie, a kara zmodyfikowana. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Wartość graniczna mienia powinna być odnoszona do ¼ minimalnego wynagrodzenia z daty wejścia w życie noweli, a nie z daty popełnienia czynu.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy oparł się na swojej wcześniejszej linii orzeczniczej, zgodnie z którą zmieniony art. 119 k.w. wymaga stosowania daty wejścia w życie noweli do ustalenia wartości granicznej, co ma na celu ułatwienie kontrawencjonalizacji czynów popełnionych przed zmianą przepisów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
skazany (pośrednio)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. H. | osoba_fizyczna | skazany |
| C & A P. sp. z o. o. | spółka | pokrzywdzony |
| Prokurator Generalny | organ_państwowy | wnioskodawca |
Przepisy (6)
Główne
ustawa nowelizująca art. 50 § ust. 1
Ustawa o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw
Przepis ten reguluje możliwość zamiany kary pozbawienia wolności na karę aresztu w przypadku kontrawencjonalizacji czynu.
k.w. art. 119
Kodeks wykroczeń
Określa wartość graniczną mienia dla kontrawencjonalizacji.
Pomocnicze
k.k. art. 278 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 64 § § 1
Kodeks karny
k.p.k. art. 521 § § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Czyn skazanego, ze względu na wartość skradzionego mienia i datę wejścia w życie nowelizacji, powinien być traktowany jako wykroczenie, a nie przestępstwo. Niewłaściwe zastosowanie art. 50 ust. 1 ustawy nowelizującej przez sąd niższej instancji.
Godne uwagi sformułowania
analizę wartości granicznej mienia stanowiącego przedmiot zaboru dla celów kontrawencjonalizacji trzeba odnosić, jak tego wymaga zmieniony art. 119 k.w., do ¼ minimalnego wynagrodzenia z daty wejścia w życie noweli. odmowa w niniejszej sprawie przekwalifikowania czynu z przestępstwa na wykroczenie i zmodyfikowania wymiaru kary stanowiła jaskrawe i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia naruszenie wskazanego w kasacji przepisu art. 50 ust. 1 ustawy nowelizującej.
Skład orzekający
Dorota Rysińska
przewodniczący
Rafał Malarski
sprawozdawca
Andrzej Stępka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących kontrawencjonalizacji czynów, zwłaszcza w kontekście zmian legislacyjnych i stosowania przepisów przejściowych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego typu przestępstwa (kradzież) i specyficznej sytuacji prawnej związanej z nowelizacją przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak zmiany w prawie mogą wpływać na kwalifikację czynów i kary, a także jak istotna jest precyzyjna interpretacja przepisów przejściowych. Jest to przykład praktycznego zastosowania prawa w kontekście zmian legislacyjnych.
“Czy kradzież kurtki za 349 zł to nadal przestępstwo? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt III KK 435/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący) SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) SSN Andrzej Stępka Protokolant Jolanta Włostowska w sprawie S. H. skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 19 lutego 2015 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 9 listopada 2013 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w G., prawomocnym wyrokiem z 13 października 2009 r., uznał S. H. za winnego dokonania w dniu 8 stycznia 2009 r. kradzieży kurtki skórzanej wartości 349 zł na szkodę C & A P. sp. z o. o. w warunkach recydywy specjalnej, to jest przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., i skazał go za to na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 40 stawek dziennych, każda w wysokości 10 zł. Tenże Sąd, postanowieniem z 9 listopada 2013 r., na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2013 r., poz. 1247 (dalej: ustawa nowelizująca), odmówił zamiany na karę 30 dni aresztu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, utrzymując, że czyn przypisany skazanemu stanowi nadal przestępstwo. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 12 grudnia 2013 r. Kasację od prawomocnego postanowienia z 9 listopada 2013 r. wniósł, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., na korzyść skazanego Prokurator Generalny. Domagając się wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym, podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść postanowienia naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy nowelizującej, polegającego na odmowie dokonania zamiany kary 8 miesięcy pozbawienia wolności na karę 30 dni aresztu, mimo że czyn objęty wyrokiem skazującym stanowił wykroczenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron, z racji swej oczywistej zasadności (art. 535 § 5 k.p.k.). Wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że „wysokość minimalnego wynagrodzenia, jako odnoszącą się do znamion czynu zabronionego, należy przyjmować na datę popełnienia czynu zabronionego”, Sąd Najwyższy, nawiązując do wcześniej już zaprezentowanego zapatrywania prawnego (zob. post. SN z 16 lipca 2014 r., sygn. akt III KK 211/14), jest zdania, że w przypadku kradzieży popełnionej przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej analizę wartości granicznej mienia stanowiącego przedmiot zaboru dla celów kontrawencjonalizacji trzeba odnosić, jak tego wymaga zmieniony art. 119 k.w., do ¼ minimalnego wynagrodzenia z daty wejścia w życie noweli. Skoro zgodnie z wydanym na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy nowelizującej rozporządzeniem Rady Ministrów z 14 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1026) minimalne wynagrodzenie od dnia 1 stycznia 2013 r. ustalone zostało na kwotę 1 600 zł, a więc jego ¼ części wynosiła 400 zł, to odmowa w niniejszej sprawie przekwalifikowania czynu z przestępstwa na wykroczenie i zmodyfikowania wymiaru kary stanowiła jaskrawe i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia naruszenie wskazanego w kasacji przepisu art. 50 ust. 1 ustawy nowelizującej. Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę