III KK 402/20

SN
Sygn. akt III KK 402/20
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 stycznia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski (przewodniczący)
‎
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
‎
SSN Kazimierz Klugiewicz
Protokolant Dorota Szczerbiak
w sprawie
K. R.
skazanego za czyn z art. 271§1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 stycznia 2021r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.
kasacji wniesionej – na korzyść – przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 20 lipca 2020r., sygn. akt II K (…)
1/ uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku karnym zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej (pkt II sentencji wyroku) i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w R. w tym zakresie do ponownego rozpoznania,
2/ obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 20 lipca 2020r., sygn. akt II K
(…)
, K. R. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 271§1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., polegającego na tym, że:
- w okresie od 1 stycznia 2008r. do 30 września 2008r., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo R.  K. R. i będąc uprawnionym z tego tytułu do wystawiania faktur
VAT,
działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w okresie czasu od 2 stycznia 2008r. do 24 września 2008r. wystawił 23 faktury
VAT,
w których poświadczył nieprawdę co do sprzedaży towarów i usług na rzecz firmy
B.
, które były podstawą do zaniżenia należnego od firmy R. podatku od towarów i usług i którymi następnie posłużył się podczas kontroli skarbowej, za który to czyn wymierzono mu karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 70,-zł. Ponadto, na podstawie art. 39 pkt 2 k.k. w zw. z art. 37a§1 k.k. w zw. z art. 41§2 k.k. orzeczono wobec skazanego środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu gospodarki odpadami, a na podstawie art. 624 k.p.k. zwolniono go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony postępowania i uprawomocnił się z dniem 28 lipca 2020r.
Obecnie kasację od powyższego orzeczenia, na korzyść skazanego, wywiódł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej i zarzucając w niej rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie
art.
43§1 k.k. w zw. z
art.
39
pkt
2 k.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego K. R. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej, tj. zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu gospodarki odpadami, bez wskazania okresu obowiązywania tego zakazu, podczas gdy przepis
art.
43§1 k.k. przewiduje, iż zakaz wymieniony w
art.
39
pkt
2 k.k. orzeka się w latach, od roku do 15 lat, co obliguje sąd do wskazania wymiaru tego zakazu przez określenie czasookresu obowiązywania orzeczonego środka karnego.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest oczywiście zasadna w stopniu wymaganym przez art. 535§5 k.p.k.
Art. 43§1 k.k. stanowi, że środki karne przewidziane w art. 39§2 – 3 k.k. orzeka się w latach, na określony czas trwania, zależny od rodzaju orzeczonego środka karnego. I tak, orzeczenie zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej (art. 39 pkt 2 k.k.) może nastąpić na okres od roku do lat 15.
Sąd Rejonowy w R. w pkt II sentencji wyroku orzekł tymczasem wobec K. R. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie gospodarki odpadami, nie określając czasu jego obowiązywania. Rozstrzygnięcie to zapadło zatem z rażącym naruszeniem art. 43§1 k.k., przewidującego obligatoryjny wymóg określenia czasu trwania środka karnego.
Z tych
też przyczyn konieczne stało się uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy
Sądowi Rejonowemu w R. w tym zakresie
do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy wyda rozstrzygnięcie w przedmiocie środka karnego z określeniem czasu jego trwania – stosownie do treści art. 43§1 k.k.
O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono na podstawie art. 638 k.p.k.