III KK 377/21

SN
Sygn. akt III KK 377/21
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 listopada 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
‎
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
‎
SSN Marek Pietruszyński
Protokolant Katarzyna Gajewska
na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021r.
sprawy
R. P.
z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.  z dnia 30 listopada 2017r., sygn. akt II K (…)
uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części dotyczącej zawartego w pkt I rozstrzygnięcia o karze oraz co do pkt II i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona
na korzyść
skazanego
przez Prokuratora Generalnego
jest zasadna i to w stopniu oczywistym, co pozwala na jej rozpoznanie w trybie art. 535§5 k.p.k.
Prokurator Generalny w swej skardze podniósł zarzut:
-
rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie
art.
37a k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, polegającego na wymierzeniu wobec oskarżonego, uznanego za winnego popełnienia czynu z
art.
291§1 k.k. w zw. z
art.
12 k.k., na mocy
art.
291§1 k.k. w zw. z
art.
12 k.k. przy zastosowaniu
art.
37a k.k. kary 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy
na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł, podczas gdy zastosowanie art. 37a k.k. uniemożliwiało jednoczesne wymierzenie kary ograniczenia wolności i kary grzywny.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania
.
Jak wskazano na wstępie zarzut ten jest w pełni zasadny. Jak wynika z brzmienia dyspozycji art. 37a k.k. przepis ten od czasu jego wejścia w życie – z dniem 1 lipca 2015r. (
art.1 pkt 8
ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2015r., poz.396)
zawsze zakładał formę alternatywną wymierzenia wskazanych w tym przepisie kar – „jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec
grzywnę
albo
karę ograniczenia wolności
”. Przytoczona sankcja zawarta w tym przepisie została skonstruowany jako alternatywa rozłączna, co oznacza konieczność dokonania wyboru pomiędzy wykluczającymi się członami tej alternatywy. Tak więc, w zaistniałej w tym przepisie sytuacji, można zamiast kary pozbawienia wolności wymierzyć inną sankcję wskazaną w tym przepisie albo więc będzie to kara ograniczenia wolności albo grzywny. Przepis ten nie daje natomiast podstawy do wymierzenia koniunkcji tych kar – kary ograniczenia wolności
i
grzywny.
Tak natomiast postąpił Sąd w zaskarżonym wyroku nakazowym, co jest ewidentnym błędem słusznie dostrzeżonym przez skarżącego.
Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż skutkowały wymierzeniem niedopuszczalnej w oparciu o art. 37a k.k. konfiguracji kar. W konsekwencji też wadliwie stało się rozstrzygnięcie o zaliczeniu okresu zatrzymania, bowiem w chwili obecnej nie wiadomo jeszcze jaka kara zostanie oskarżonemu ostatecznie wymierzona, a zatem na poczet jakiej kary okres ten winien zostać zaliczony.
Mając na względzie powyższe, zaskarżony wyrok we wskazanej części należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania
Sądowi Rejonowemu w W.. Przy czym nie ma potrzeby uchylania tego orzeczenia w zakresie szerszym niż wskazany, żadne zarzuty wszak nie zostały skierowane przeciwko ustaleniom w zakresie faktów, ich subsumpcji, czy winy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten winien po raz kolejny rozstrzygnąć o wymiarze kary za przypisany czyn i dokonać prawidłowego zaliczenia na jej poczet okresu zatrzymania
.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.