III KK 368/21

SN
Sygn. akt III KK 368/21
POSTANOWIENIE
Dnia 15 października 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 15 października 2021 r.
sprawy
M.N.,
‎
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 202 § 4a k.k. i z art. 202 § 3 k.k.
‎
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w T.,
z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt IX Ka (…)
‎
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T.,
z dnia 7 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…),
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego M.N. kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2020 r., wydanym w sprawie II K (…), skazał M.N. za popełnienie:

przestępstwa z art. 202
§ 4a k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (zarzut I aktu oskarżenia),

trzech przestępstw z art. 202 § 3 k.k., w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., na karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (zarzuty II, III i IV aktu oskarżenia),
a na podstawie art. 85
§ 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w T., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem z dnia 26 marca 2021 r., sygn. IX Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

uznając, że czyny zarzucane oskarżonemu w punktach I i IV aktu oskarżenia stanowią jedno przestępstwo i po dokonaniu stosownych zmian w ich opisie, skazał M.N. na podstawie art. 202
§ 4a k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

uznając, że czyny, po dokonaniu stosownych zmian w ich opisie, zarzucane oskarżonemu w punktach II i III aktu oskarżenia zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw
z art. 91 § 1 k.k.,
skazał oskarżonego na podstawie art. 202
§ 3 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności,
a na podstawie art.
86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 orzekł karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając:

„rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.
polegające na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacyjnych obrońcy oskarżonego dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k. w zw. z art. 200 k.p.k.,
o czym świadczy treść uzasadnienia wyroku sadu odwoławczego, a co doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia o materiał niepełny i niemiarodajny dla przypisania oskarżonemu zawinionego sprawstwa,
ewentualnie wyrokowi temu zarzucił:

rażące naruszenie prawa, tj. art. 202
§ 4a k.k. i art. 202 § 3 k.k., które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na błędnej wykładni znamion tam zawartych, a w efekcie i bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił normy tam zawarte, co prowadziło do jego bezpodstawnego skazania”.
W konkluzji skarżący
wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T.  do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Rejonowej w T. wniósł w pisemnej odpowiedzi na kasację o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego M.N. jest oczywiście bezzasadna, a zatem należało oddalić złożony w sprawie nadzwyczajny środek zaskarżenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd odwoławczy, w uzasadnieniu swojego orzeczenia nienależycie rozważył podniesionego w apelacji obrońcy w punkcie 4) zarzutu.  Z uwagi na to, że obrońca ani w treści zarzutu kasacyjnego, ani też w uzasadnieniu tego środka zaskarżenia nie wskazał jednoznacznie, który z zarzutów apelacyjnych został nienależycie rozpoznany i w istocie na czym miało polegać naruszenie prawa przez Sąd odwoławczy, to należy wnioskować, że obrońcy chodziło o zarzut 4) apelacji, gdyż tylko w nim zostało podniesione naruszenie przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k. w zw. z art. 200 k.p.k.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom autora kasacji, Sąd odwoławczy odniósł się do tego zarzutu i podał czym kierował się wydając wyrok.  Wskazał też, że jeżeli chodzi, o kwestionowane w apelacji, stwierdzenie zawarte na str. 9 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, iż wedle biegłych za pomocą programu […] można rozpowszechniać treści, które nie są zapisane na dysku twardym komputera, to taki stan rzeczy wypływał z ustnej opinii uzupełniającej biegłego D.Ł. złożonej na rozprawie w dniu 2 marca 2020 r.  Sąd ten również zauważył, że Sąd Rejonowy w swoim uzasadnianiu odnosił się do zgodnych w swej treści opinii biegłych, których wartości dowodowej obrońca nie kwestionował w trakcie procesu.  Biegli natomiast w sposób szczegółowy odnieśli się do funkcjonowania programu […] oraz wykazali, że M.N. posiadał na swoim komputerze treści pornograficzne z udziałem małoletnich poniżej 15 lat, w tym związane z posługiwaniem się zwierzętami i za pośrednictwem sieci […] przy wykorzystaniu aplikacji […] treści te rozpowszechniał. Trudno bardziej szczegółowo odnieść się do tego zarzutu kasacyjnego, skoro obrońca, prócz kilku ogólnych zdań w uzasadnieniu kasacji, nie podał w czym upatruje naruszenie prawa przez Sąd odwoławczy.
Jeszcze jaskrawiej nieprawidłowości w sformułowaniu kasacji ujawniają się przy analizie drugiego zarzutu, a to naruszenia art. art. 202
§ 4a k.k. i art. 202 § 3 k.k., a więc prawa materialnego.  W uzasadnieniu kasacji brak jest jakichkolwiek rozważań dotyczących tego zarzutu, nie poświęcono w nim ani jednego zdania wskazującego przynajmniej, które ze znamion tych dwóch przepisów obrońca miał na myśli, twierdząc w zarzucie, że została błędnie przeprowadzona ich wykładnia.  W takiej sytuacji należy stwierdzić, że ten zarzut jest również oczywiście bezzasadny.  Na marginesie należy jedynie wskazać, że oba Sądy rozpoznające sprawę w sposób prawidłowy zinterpretowały znamiona „posiadania” jak i „rozpowszechniania” oraz prawidłowo wskazały z jakim zamiarem mogą być popełnianie poszczególne przestępstwa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego M.N.  kosztami postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k.