III KK 333/24

SN
III KK 333/24
POSTANOWIENIE
Dnia 22 sierpnia 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 sierpnia 2024 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
sprawy
M. D.
skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II AKa 155/23, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 24 marca 2023 r, sygn. akt III K 289/22,
p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację obrońcy jako oczywiście bezzasadną;
2)
zwalnia skazanego z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 24 marca 2023 r. (sygn. akt III K 289/22) M. D. został uznany winnym czynu z 148 § 1 k.k. w zw. z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 15 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2023 r. (sygn. akt II AKa 155/23) zmieniono opis przypisanego oskarżonemu czynu i jego kwalifikację na art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Obniżono także karę do 12 lat pozbawienia wolności. W pozostałej części utrzymano wyrok w mocy.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca oraz pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych.
Obrońca zarzucił wyrokowi
„rażące naruszenia  poniżej  wskazanych  przepisów  prawa,  które  miały  istotny  wpływ  na treść tego orzeczenia:
a.  w obrębie prawa procesowego przepisów art. 7 i 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457   §   3   k.p.k.,   w   wyniku   podzielenia   przez   sąd   odwoławczy,   pomimo podniesionych    zarzutów    apelacyjnych    -    wadliwej,    tj.    powierzchownej, jednostronnej   i   sprzecznej   z   zasadami   logiki   i   doświadczenia   życiowego oceny  dowodów  przeprowadzonej  przez  Sąd  Okręgowy,  co  -  mimo  zmian dokonanych    w    wyroku    -    implikowało    nieprawidłowe    ustalenie    stanu faktycznego,   na   jakim   Sąd   Apelacyjny   oparł   uznanie   winy   i   sprawstwa skazanego M. D. ,
b.  błędy  w  ustaleniach  faktycznych  przyjętych  za  podstawę  orzeczenia,  mające wpływ   na   treść   wyroku,   prowadzące   do   przyjęcia,   iż   skazany   dopuścił   się zarzucanych mu czynów.”
Skarżący wniósł o  uchylenie  zaskarżonego  wyroku w    odniesieniu    do    skazanego    M. D. w    całości    i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wyrokowi zarzucił
„rażące   i   mające   istotny   wpływ   na   treść   wyroku   naruszenia   przepisów   prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 7, 410, 424 § 1 pkt 1 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające    na    przeprowadzeniu    wadliwej    kontroli    odwoławczej    przez    dowolną i   wybiórczą   ocenę   dowodów,   zwłaszcza   błędną   ocenę   zeznań   A. W., z   pominięciem   istotnych   okoliczności   mogących   mieć   wpływ   na   rozstrzygniecie,   co w   konsekwencji   doprowadziło   do   zmiany   wyroku   Sądu   Okręgowego   w   Szczecinie z  dnia  24  marca  2023  r.,  sygn.  akt  III  K  289/22  poprzez  modyfikację  opisu  czynu przypisanego  skazanemu  i  zakwalifikowanie  go  z  art.  156  §  1  pkt  2  i  §  3  k.k.  w  zb. z  art.  207  §  1  k.k.  w  zw.  z  art.  11  §  2  k.k.  podczas  gdy  rozpoznanie  apelacji  winno prowadzić do pozostania przy kwalifikacji z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 207 § 1 k.k. 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k. z modyfikacją w zakresie zamiaru sprawcy co do popełnionego czynu.”
Wniósł następnie o uchylenie   zaskarżonego   wyroku   Sądu   Apelacyjnego   w   Szczecinie w  zakresie  pkt  I i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrony jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych jest niedopuszczalna z mocy prawa. Zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.
Kasacja obrony okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest niedopuszczalny na etapie kasacyjnym, co wynika wprost z art. 523 § 1 k.p.k.
W odniesieniu do zarzutu oznaczonego literą a), jego uzasadnienie sprowadza się do kilkustronnicowego przedstawienia własnych wątpliwości obrońcy co do ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez Sądy i preferowanej wersji wydarzeń. W żadnym miejscu uzasadnienia kasacji nie poświęca on nawet jednego zdania na wykazanie na czym miałoby się zasadzać rażące naruszenie standardu kontroli odwoławczej, mające nadto istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja jest skonstruowana w sposób kwalifikowanie wadliwy, gdyż sprowadza się właściwie do wyrażenia niezadowolenia z wyroku Sądu odwoławczego. Przedstawienie własnego poglądu i wątpliwości nie może być równoznaczne z dopełnieniem surowych wymogów przewidzianych dla kasacji.
Wobec braku możliwości merytorycznego odniesienia się do stawianych w petitum kasacji zarzutów, należało orzec jak w sentencji.
[J.J.]
[ał]
‎