III KK 326/12

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę M. J. od wyroku Sądu Okręgowego w G., który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego skazujący M. J. za czyn z art. 278 § 1 k.k. (kradzież). Jedynym zarzutem kasacyjnym było rzekome rażące naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej kwalifikacji czynu jako kradzieży, podczas gdy powinien być on zakwalifikowany jako wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną i oddalił ją. Wskazano, że zarzut skierowany był do sądu pierwszej instancji, a nie sądu odwoławczego, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Ponadto, kwestionowanie ustaleń faktycznych dotyczących wartości przedmiotu zaboru jest niedopuszczalne na etapie kasacji (art. 523 § 1 k.p.k.). Sąd Najwyższy podkreślił, że zarzut naruszenia prawa materialnego mógłby być zasadny jedynie w sytuacji, gdyby sąd przyjął, że wartość skradzionego mienia nie przekroczyła 250 zł, a mimo to zakwalifikował czyn jako występek. W tej sprawie przypisano M. J. kradzież mienia o wartości 269,93 zł. Sąd odrzucił również argumentację skarżącego dotyczącą pomniejszania wartości przedmiotu kradzieży o marżę detaliczną oraz twierdzenie o kradzieży "jeszcze przed kasami", które było sprzeczne z ustaleniami faktycznymi.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający