III KK 311/11

POSTANOWIENIE  Z  DNIA  18  KWIETNIA  2012  R. 
III  KK  311/11 
 
1. 
Poruszanie 
się 
na 
terytorium 
Rzeczypospolitej 
Polskiej 
samochodem zarejestrowanym w innym kraju i spełniającym obowiązujące 
w nim wymagania techniczne nie zwalnia kierowcy od zachowania 
standardów określonych przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – 
Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). 
2. Pojazd zarejestrowany za granicą, a znajdujący się na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej powinien odpowiadać warunkom technicznym 
określonym w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 
8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 41). 
 
Przewodniczący: sędzia SN K. Cesarz. 
Sędziowie: SN J. Steckiewicz, SA (del. do SN) P. Mirek 
(sprawozdawca). 
Prokurator Prokuratury Generalnej: B. Nowińska. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Marcina C., skazanego z art. 177 § 2 k.k. w 
zw. z art. 178 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 
18 kwietnia 2012 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od 
wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 9 listopada 2010 r., utrzymującego w 
mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 lipca 2010 r., 
 
o d d a l i ł  kasację (...). 

 
2
U Z A S A D N I E N I E  
 
Wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r., Sąd Rejonowy w K. uznał 
oskarżonego Marcina C. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 177 § 
2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 11 września 
2009 r. w R. nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu 
lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki Audi A4 
używał niewłaściwych świateł, przez co nienależycie obserwował drogę, 
wskutek czego potrącił pieszego Radosława M., a następnie zbiegł z 
miejsca zdarzenia bez udzielenia pomocy rannemu, zaś pokrzywdzony 
wskutek odniesionego urazu wielonarządowego po przewiezieniu do 
szpitala zmarł, i za to na mocy art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 177 § 2 k.k. 
skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres 
rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 września 2009 r. 
do dnia 13 września 2009 r. 
Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec 
oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów 
mechanicznych na okres 3 lat, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania 
prawa jazdy od dnia 11 września 2009 r. do dnia 29 lipca 2010 r. 
Wyrok ten został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonego. 
Sąd Okręgowy w Z. wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r., utrzymał w 
mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. 
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, zarzucając 
skarżonemu wyrokowi: 
1. rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 177 § 2 k.k. w zw. 
z art. 178 § 1 k.k. oraz art. 3 ust. 1 i art. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. 
– Prawo o ruchu drogowym przez błędne uznanie, że skazany swoim 
postępowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego określonego w art. 
177 § 2 k.k. i w konsekwencji również art. 178 § 1 k.k., gdy poruszał się on 

 
3
z bezpieczną prędkością, dostosowaną do panujących warunków 
drogowych i włączonych świateł mijania, a nie zaistniała żadna sytuacja 
drogowa, która powodowałaby, że od oskarżonego można było wymagać, 
aby przewidział, że na środku jezdni pojawi się nieoświetlona przeszkoda w 
postaci człowieka, co oznacza, że kierując się zasadą ograniczonego 
zaufania do innych uczestników ruchu drogowego (art. 3 ust. 1 i art. 4 
ustawy – Prawo o ruchu drogowym) mógł poruszać się przy włączonych 
światłach mijania i z tego tytułu nie można czynić mu zarzutu, 
2. 
rażącą 
niewspółmierność 
kary, 
poprzez 
orzeczenie 
kary 
pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, gdy 
stopień zawinienia i społeczna szkodliwość czynu, a także zachowanie 
skazanego i jego warunki osobiste dawały podstawy do warunkowego 
zawieszenia jej wykonania. 
Stawiając powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
Sądowi odwoławczemu. 
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Z. 
wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja obrońcy skazanego nie jest zasadna. 
Lektura treści zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego i jego 
uzasadnienia pozwala zauważyć, że wadliwości przeprowadzonej przez 
Sąd Okręgowy kontroli instancyjnej wyroku Sądu pierwszej instancji 
skarżący upatruje w błędnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 20 
czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. W ocenie skarżącego, 
pozbawiała ona skazanego, jako uczestnika ruchu możliwości stosowania 
się do określonej w art. 4 tej ustawy zasady ograniczonego zaufania i 
bezpodstawnie nakładała na niego, nieprzewidywany przez prawo o ruchu 
drogowym obowiązek używania świateł drogowych. 

 
4
Wbrew wywodom skarżącego, analiza treści uzasadnienia wyroku 
Sądu odwoławczego nie pozwala na formułowanie takich wniosków. 
Aprobata rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie wynikała z pominięcia 
w ocenie zachowania skazanego zasady ograniczonego zaufania i 
obarczania kierującego pojazdem w porze nocnej, bezwzględnym 
obowiązkiem 
przewidywania 
obecności 
na 
drodze 
nieoświetlonych 
przeszkód, lecz odczytywania jej łącznie z pozostałymi przepisami ustawy – 
Prawo o ruchu drogowym, określającymi obowiązki kierującego. 
Nie dostrzegając w zachowaniu skazanego naruszenia jakichkolwiek 
zasad ostrożności, skarżący pomija jednak to, że ustawodawca, dając 
kierującemu pojazdem możliwość liczenia na przestrzeganie przez innych 
uczestników 
ruchu 
przepisów 
ruchu 
drogowego, 
zobowiązał 
go 
jednocześnie do zachowania ostrożności i unikania wszelkiego działania, 
które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego 
lub ruch ten utrudniać (art. 3 ust. 1 prawa o ruchu drogowym), jechania z 
prędkością bezpieczną, zapewniającą panowanie nad pojazdem z 
uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w tym widoczności 
drogi (art. 19 ust. 1 prawa o ruchu drogowym), a także wyposażenia i 
utrzymania pojazdu w taki sposób, aby korzystanie z niego zapewniało 
dostateczne pole widzenia kierowcy (art. 66 ust. 1 pkt 5 prawa o ruchu 
drogowym). 
W tym kontekście Sąd Okręgowy, idąc za poglądem, wyrażonym w 
postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2008 r., IV KK 
309/08, niepubl., słusznie uznał, że choć przepis art. 51 ust. 3 prawa o 
ruchu drogowym nie nakłada na kierującego obowiązku używania świateł 
drogowych na nieoświetlonych drogach, to w określonych okolicznościach, 
wynikających z warunków ruchu drogowego stosowanie świateł drogowych 
staje się koniecznością dla zapewnienia bezpiecznego poruszania się po 
drodze. 

 
5
Jak wynika z treści kasacji, trafności tego poglądu nie kwestionuje i 
sam skarżący, podnosząc jednak brak okoliczności, aktualizujących go w 
sytuacji skazanego.  
Oceniając zasadność wywodów skarżącego, nie sposób nie 
zauważyć, że argumentacja skargi kasacyjnej nie przystaje do realiów 
niniejszej 
sprawy. 
Kwestionując 
prawidłowość 
oceny 
zachowania 
skazanego, dokonanej przez pryzmat zasad bezpieczeństwa w ruchu 
drogowym, obrońca skazanego posługuje się takim obrazem tego 
zachowania, który jest oderwany od rzeczywistości. Podejmując próbę 
wykazania, że skazany nie tylko nie był zobligowany przepisami prawa do 
używania świateł drogowych, ale i nie miał faktycznej potrzeby korzystania 
z nich, skarżący powołał się na bardzo dobrą widoczność, którą zapewniały 
kierującemu światłami mijania. Włączenie tych świateł było zdaniem 
skarżącego wystarczające dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu 
drogowym. Teza taka pozostaje jednak w sprzeczności z dokonanymi w 
sprawie ustaleniami faktycznymi. Co więcej, nie znajduje oparcia nawet w 
prezentowanej przez skazanego linii obrony. 
W złożonych przez siebie wyjaśnieniach Marcin C. przyznał przecież, 
że nie bez wpływu na zaistnienie wypadku, pozostawał fakt poruszania się 
przez niego samochodem przystosowanym do ruchu lewostronnego. Miał 
też świadomość tego, że układ świateł mijania w takim samochodzie 
zapewniał mu lepsze oświetlenie lewej strony pola widzenia i w dużym 
stopniu ograniczał możliwość dostrzeżenia pieszego poruszającego się 
prawym pasem jezdni. Potwierdza to opinia biegłego z zakresu techniki 
samochodowej i ruchu drogowego Marka S., z której wynika, że światła 
mijania samochodu przystosowanego do ruchu lewostronnego oświetlają 
bardziej tę stronę jezdni, po której poruszają się samochody jadące z 
przeciwka niż stronę, po której mogliby się poruszać piesi. Stąd też 

 
6
odległość zauważenia pieszego w tych światłach jest znacznie mniejsza niż 
w światłach mijania dostosowanych do ruchu prawostronnego. 
Nie ulega zatem jakiekolwiek wątpliwości, że w zakresie wymaganego 
oświetlenia, samochód, którym poruszał się skazany nie spełniał 
przewidzianych prawem warunków technicznych. W myśl wymogów 
określonych w przepisach § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 
dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz 
zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) 
oraz załączniku nr 6 do tego rozporządzenia, światła mijania powinny 
dostatecznie oświetlać drogę co najmniej 40 metrów przed pojazdem przy 
dobrej przejrzystości powietrza, powinny być asymetryczne i oświetlać 
drogę po stronie prawej na większą odległość niż po stronie lewej. To, że 
skazany poruszał się samochodem zarejestrowanym w innym kraju i 
spełniającym obowiązujące w nim wymagania techniczne, w najmniejszym 
nawet stopniu nie zwalniało go od zachowania standardów określonych 
przepisami prawa o ruchu drogowym. 
Zgodnie z przepisem § 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra 
Infrastruktury pojazd zarejestrowany za granicą, a znajdujący się na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien odpowiadać warunkom 
technicznym określonym w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w 
Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 41). 
Postanowienia tej Konwencji wymagają, aby światła mijania były zdolne do 
należytego oświetlenia drogi w nocy podczas dobrej pogody na odległość 
co najmniej 40 m przed pojazdem (ust. 22 załącznika nr 5) (...). 
W tym stanie rzeczy nieporozumieniem jest twierdzenie skarżącego, 
że w przypadku skazanego nie zachodziły żadne okoliczności obligujące go 
do użycia świateł drogowych. Odpowiedzialności skazanego nie przekreśla 
sam fakt poruszania się z prędkością dopuszczalną poza terenem 
zabudowanym. W realiach niniejszej sprawy wyznacznika prędkości, z jaką 

 
7
powinien poruszać się skazany nie stanowiła granica dopuszczalnej 
prędkości na danym odcinku drogi, ale ograniczenia wynikające z 
kierowania samochodem wyposażonym w światła mijania, niezapewniające 
dostatecznego oświetlenia pola widzenia. Jeżeli jednak przy tych 
ograniczeniach skazany decydował się na jazdę w porze nocnej z 
prędkością 80 – 90 km/h, a wiec oscylującą w granicach maksymalnej 
dopuszczalnej prędkości, to powinien używać świateł drogowych, gdyż tylko 
one gwarantowały mu dostateczne oświetlenie pola widzenia. Tym bardziej, 
że nie zachodziły żadne okoliczności zakazujące skazanemu używania tych 
świateł. 
Również drugi z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie mógł 
okazać się skuteczny, gdyż dotyczy on materii leżącej poza zakresem 
kontroli kasacyjnej. To, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 523 § 1 k.p.k. 
kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności 
kary, nie oznacza dopuszczalności podnoszenia zarzutu niewspółmierności 
kary w sytuacji, gdy nie jest to jedyny zarzut kasacji. W myśl utrwalonej w 
orzecznictwie Sądu Najwyższego wykładni przepisu art. 523 § 1 k.p.k. 
możliwym jest kwestionowanie w kasacji wymierzonej skazanemu kary, 
jedynie poprzez wykazanie, że zarzucana jej niewspółmierność jest 
wynikiem obrazy prawa materialnego lub procesowego, która mogła mieć 
wpływ na treść rozstrzygnięcia o karze (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: 
z dnia 3 listopada 1999 r. IV KKN 206/99, OSNKW 2000, z. 1-2, poz. 15, z 
dnia 31 maja 2001 r. IV KKN 67/01, LEX 51838). Sytuacja taka jednak w 
niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie podejmując nawet próby wykazania 
tego rodzaju obrazy przepisów prawa, skarżący ograniczył się wyłącznie do 
przedstawienia własnej oceny okoliczności, mogących rzutować na wymiar 
kary i eksponowania tych spośród nich, które zdaniem autora skargi 
kasacyjnej, dawały podstawy do wymierzenia skazanemu kary pozbawienia 
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. 

 
8
Z przedstawionych wyżej względów Sąd Najwyższy oddalił kasację.