III KK 298/06

WYROK  Z  DNIA  18  KWIETNIA  2007  R. 
III KK 298/06 
 
Ocena, czy dowód wnioskowany przez stronę do przeprowadzenia w 
postępowaniu odwoławczym stanowi dowód co do istoty sprawy (art. 452 § 
1 k.p.k.), pozostaje w nierozerwalnym związku z oceną tego wniosku prze-
de wszystkim na gruncie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., a gdy chodzi o przepro-
wadzenie dowodu z opinii biegłego, na płaszczyźnie art. 193 § 1 k.p.k. 
Wprawdzie nie każdy dowód stwierdzający okoliczność mającą znaczenie 
dla rozstrzygnięcia sprawy mieści się w kategorii dowodów co do jej istoty, 
ale z całą pewnością każdy dowód co do istoty sprawy nosi atrybut dowodu 
mającego znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, jak o tym mowa w wymienio-
nych przepisach. 
 
Przewodniczący: sędzia SN J. Żywolewska-Ławniczak. 
Sędziowie SN: M. Buliński, D. Rysińska (sprawozdawca). 
Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Grzeszczyk. 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Jerzego K., skazanego z art. 228 § 5 k.k. i 
innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 18 kwietnia 
2007 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w 
L. z dnia 3 lutego 2006 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z 
dnia 25 listopada 2004 r., 
 
u c h y l i ł   zaskarżony wyrok i   p r z e k a z a ł   sprawę Sądowi Okręgo-
wemu w L. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. 
 

 
2
Z   u z a s a d n i e n i a : 
 
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. Sąd Rejonowy w L. uznał 
oskarżonego Jerzego K. za winnego tego, że: 
I. pełniąc funkcję dyrektora Zarządu Inwestycji Szkół Wyższych w L., 
działając z powziętym z góry zamiarem, w nieustalonym dniu lipca 1993 r. 
w L., zażądał od Krzysztofa K. korzyści majątkowej w wysokości od 3 % do 
5 % wartości inwestycji – rozbudowy Zespołu Szkół Zawodowych w L., czy-
li w wysokości od 90 000 zł do 150 000 zł (po denominacji) w zamian za 
obietnicę wyboru oferty Przedsiębiorstwa Budowlanego „Z.” Spółka z o.o. w 
L. na generalne wykonawstwo w zakresie rozbudowy Zespołu Szkół Zawo-
dowych w L., a następnie w nieustalonym dniu, w okresie od dnia 15 do 
dnia 17 października 1993 r. w miejscowości M., przyjął od Krzysztofa K. 
korzyść majątkową znacznej wartości, w postaci samochodu osobowego 
marki Mercedes, o wartości 52 241 marek niemieckich, co odpowiada kwo-
cie 64 778,84 zł (po denominacji), i kwalifikując ten czyn z art. 228 § 1 k.k. i 
art. 228 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k., na podstawie art. 228 
§ 5 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 3 lat 
pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny po 100 zł każ-
da; na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzekł zakaz zajmowania kierowniczych 
stanowisk w instytucjach państwowych w okresie 5 lat od uprawomocnienia 
się wyroku; 
II. uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu 
kwalifikowanego z art. 270 § 1 k.k.; 
uznał Jerzego K. nadto za winnego tego, że: 
III. w nieustalonym dniu lipca 1999 r. w L., w związku z pełnioną 
funkcją dyrektora Zarządu Inwestycji Szkół Wyższych w L. zażądał od 
Krzysztofa K. korzyści majątkowej w kwocie 100 000 zł, w zamian za za-
pewnienie przychylności inwestora zastępczego wobec generalnego wyko-

 
3
nawcy Przedsiębiorstwa Budowlanego „Z.” Spółka z o.o. w L., w ramach 
zawartego wcześniej kontraktu o generalne wykonawstwo obiektu pod na-
zwą Instytut Ochrony Środowiska (...), i za ten czyn, na podstawie art. 228 
§ 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 
150 stawek grzywny po 100 zł każda; 
IV. umorzył wobec oskarżonego postępowanie karne o czyn kwalifi-
kowany z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. – na podstawie art. 1 § 2 k.k. 
w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.k.; 
ponadto uznał oskarżonego za winnego tego, że:  
V. dnia 15 grudnia 1999 r. w L. przywłaszczył sobie powierzony mu w 
dniu 16 czerwca 1993 r. przez Krzysztofa K. wkład we wspólne przedsię-
wzięcie gospodarcze wynoszący 75 000 marek niemieckich – odpowiada-
jący kwocie 161 851 zł, i za ten czyn,  na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. 
z art. 294 § 1 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 2 lat i 6 miesięcy 
pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 
100 zł każda. 
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. Sąd Rejonowy wymierzył 
Jerzemu K. karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając 
na jej poczet okres jego tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 23 
października 2000 r. do dnia 17 lipca 2001 r., oraz karę łączną grzywny w 
wysokości 360 stawek dziennych po 100 zł każda. Nadto, na podstawie art. 
415 § 1 k.p.k., Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Krzysztofa 
K. kwotę 161 851 zł z tytułu uwzględnienia powództwa cywilnego, z usta-
wowymi odsetkami od dnia 15 grudnia 1999 r. 
Powyższy wyrok zaskarżyli apelacjami obrońca oskarżonego, oskar-
żony oraz prokurator. (...) 
Po rozpoznaniu wniesionych apelacji Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z 
dnia 3 lutego 2006 r. orzekł następująco: zmienił zaskarżony wyrok w ten 
sposób, że: 

 
4
- przyjął, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt. I wyczerpuje dyspo-
zycję art. 228 § 5 k.k. i jako podstawę prawną wymiaru kary za ten czyn 
przyjął ten przepis; 
- przyjął, iż orzeczony za czyn z pkt. I zakaz zajmowania stanowisk 
kierowniczych dotyczy instytucji dysponujących środkami publicznymi; 
- orzekł wobec oskarżonego, na podstawie art. 41 § 1 k.k., za czyn 
przypisany mu w pkt. III, zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w in-
stytucjach dysponujących środkami publicznymi na okres 3 lat od uprawo-
mocnienia się wyroku; 
- połączył, na podstawie art. 90 § 2 k.k., art. 85 k.k. i art. 86 k.k., 
orzeczone wobec oskarżonego zakazy zajmowania stanowisk kierowni-
czych w instytucjach dysponujących środkami publicznymi i orzekł wobec 
niego opisany środek karny na okres 7 lat od uprawomocnienia się wyroku; 
w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok oraz orzekł o 
opłatach i kosztach procesu. 
Od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego kasację na korzyść 
skazanego Jerzego K. wniósł jego obrońca, który zaskarżając w całości 
powyższe orzeczenie, zarzucił mu rażącą obrazę przepisów postępowania 
i prawa materialnego, mającą wpływ na treść wyroku, tj. obrazę: 
1. art. 228 § 1 i § 5 k.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k., przez przyjęcie niewła-
ściwej interpretacji znamienia „w związku z pełnieniem funkcji publicznej”, a 
ponadto przez uznanie skazanego winnym popełnienia tych przestępstw, 
mimo iż w czynach przypisanych brak jest tych znamion; 
2. art. 452 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., przez: 
a. oddalenie wniosków skazanego na podstawie art. 452 § 1 k.p.k., 
mimo braku przesłanek określonych w art. 170 § 1 k.p.k. i art. 193 § 1 
k.p.k.; 
b. dokonanie samodzielnych ustaleń i ocen, po uzupełnieniu przewo-
du sądowego jednym dokumentem, zamiast przeprowadzenia kontroli in-

 
5
stancyjnej zaskarżonego wyroku i uchylenia zaskarżonego wyroku z prze-
kazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, co naruszyło zasadę praw-
dy materialnej i zasadę obiektywizmu; 
3. art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozważenie części 
zarzutów wskazanych w apelacjach skazanego i jego obrońcy oraz przez 
niepodanie, dlaczego zarzuty te zostały pominięte; 
4. art. 7 k.p.k., przez zaakceptowanie dowolnej oceny dokonanej 
przez Sąd Rejonowy zebranego materiału dowodowego, a ponadto przez 
dokonanie własnej oceny ustalonych samodzielnie okoliczności faktycz-
nych z naruszeniem zasad doświadczenie życiowego i prawidłowego ro-
zumowania. 
Podnosząc powyższe zarzuty kasacyjne, obrońca wniósł o uchylenie 
wyroku Sądu Okręgowego i objętego nim wyroku Sądu Rejonowego i o 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instan-
cji. 
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w L. wniósł 
o jej oddalenie jako bezzasadnej, a występujący na rozprawie kasacyjnej 
Prokurator Krajowy, o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Zarzuty kasacji są w znacznej mierze zasadne, dlatego też skarga ta 
zasługuje na uwzględnienie. 
Na wstępie należy stwierdzić, że w toku rozpoznania niniejszej spra-
wy zarysowały się dwa zasadnicze problemy, istotne z punktu widzenia 
konstrukcji wniesionej kasacji. Pierwszy z nich obejmował kwestię szeroko 
rozumianych ustaleń co do sprawstwa Jerzego K. w zakresie zachowań, 
jakie zarzucono mu w punktach I, III i V aktu oskarżenia, drugi zaś z nich 
dotyczył kwestii oceny, czy zachowania wskazane w punktach I i III wypeł-
niały dyspozycję norm opisujących tzw. łapownictwo bierne, których zna-
mieniem niezbędnym dla poniesienia odpowiedzialności karnej jest pełnie-

 
6
nie przez sprawcę funkcji publicznej, w związku z czym następuje przyjęcie 
przez niego korzyści. W tym świetle nie budzi zastrzeżeń fakt postawienia 
w kasacji – równolegle – zarówno zarzutu obrazy przepisów prawa proce-
sowego, jak i zarzutu obrazy prawa materialnego. Pierwszy, koncentruje 
się bowiem na nieprawidłowościach w postępowaniu Sądu odwoławczego 
prowadzących do błędów, bądź niedostatków w ocenie stanowiska Sądu 
pierwszej instancji w przedmiocie ustaleń faktycznych sprawy, stanowią-
cych podstawę skazania, gdy tymczasem drugi z nich – w sposób nieza-
leżny – kwestionuje dokonaną przez sąd wykładnię opisywanego wyżej 
znamienia przestępstwa w kontekście przyjętych, i w tym punkcie niekwe-
stionowanych ustaleń faktycznych sprawy, a jednocześnie podważa za-
sadność skazania oskarżonego na podstawie przyjętego w opisie czynów 
ujęcia wskazanego znamienia. (...) 
Również co do drugiego z aspektów zarzucanych kasacją naruszeń 
przepisów prawa – dotyczących postępowania sądu odwoławczego 
zwłaszcza w kwestii ustalenia, że będąca przedmiotem rozważań w spra-
wie funkcja, jaką pełnił Jerzy K., była funkcją publiczną – należy uznać, że 
postawione w skardze zarzuty (w pkt. 2 i 4) okazały się zasadne. 
Z przebiegu tego postępowania wynika, że Sąd Okręgowy uznał, iż 
we wskazanej wyżej kwestii postępowanie przed Sądem pierwszej instancji 
nie przyniosło wystarczających rezultatów i że przewód sądowy wymaga 
uzupełnienia. O powyższym świadczy fakt, że Sąd Okręgowy zarówno 
rozważał wnioski dowodowe oskarżonego, jak i z urzędu dostrzegał ko-
nieczność dopuszczenia dowodów, w szczególności na okoliczność usta-
lenia statusu prawnego Zarządu Inwestycji Szkół Wyższych w L., w którym 
Jerzy K. zajmował stanowisko dyrektora, jak i charakteru tej funkcji. Z tak 
(słusznie) wyznaczonego zadania Sąd Okręgowy nie wywiązał się jednak 
jak należy, czyniąc przy tym szereg rażących uchybień procesowych, któ-
rych zaistnienie mogło mieć istotny wpływ na dokonanie prawidłowych w 

 
7
tym zakresie ustaleń i ostatecznego stwierdzenia, czy czyny przypisane 
oskarżonemu w punktach I i III wypełniły dyspozycję art. 228 § 1 i 5 k.k. O 
powyższym przekonuje zestawienie następujących faktów procesowych. 
W toku postępowania apelacyjnego Jerzy K. trzykrotnie składał wnio-
ski o uzupełnienie przewodu sądowego. Jako pierwszy, w dniu 21 paź-
dziernika 2005 r., został przez niego złożony wniosek o dopuszczenie do-
wodu z pisma Departamentu Ekonomicznego Ministerstwa Edukacji Naro-
dowej, skierowanego do Zarządu Inwestycji Szkół Wyższych w L., po wej-
ściu w życie nowej ustawy o szkolnictwie wyższym (na okoliczność zmiany 
statusu prawnego tej placówki), nadto o dopuszczenie dowodu z operacji 
na rachunkach bankowych Krzysztofa K. i jego żony w okresie po dniu 28 
lipca 1993 r. (na okoliczność zwrotu gotówki opisanej w zarzucie z pkt. V) 
oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowo-
ści przeprowadzenia przetargu na budowę Zespołu Szkół w L. (co do czynu 
I). Co do tych wniosków Sąd Okręgowy rozstrzygnął w ten sposób, że do-
puścił dowód z żądanego pisma MEN – uznając jego przydatność dla me-
rytorycznego rozpoznania sprawy, natomiast pozostałe wnioski oddalił 
stwierdzając, że w związku z dyspozycją art. 452 § 1 k.p.k. nie może prze-
prowadzać postępowania co do istoty sprawy (postanowienie z dnia 27 
października 2005 r.). 
Opisywane stanowisko Sądu Okręgowego należy bez wątpienia 
uznać, z jednej strony, za niezrozumiałe, z drugiej zaś, za wewnętrznie 
sprzeczne. Zupełnie bowiem nie wiadomo, z jakich przyczyn Sąd odwoław-
czy potraktował część zawnioskowanych przez oskarżonego dowodów jako 
dowody co do istoty sprawy (niemożliwe do przeprowadzenia w postępo-
waniu odwoławczym), skoro jednocześnie uznał, że inny, dopuszczony 
dowód (dążący do ustalenia, czy oskarżony pełnił funkcję publiczną) nie 
nosi takiego charakteru. Bardziej istotne jest jednak to, że z faktu uznania 
przez sąd odwoławczy, iż omawiane dowody odnosiły się do istoty sprawy 

 
8
należałoby wnioskować, że sąd ten ocenił jednocześnie, iż dowody te mają 
znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Konsekwencją takiego stanowiska 
powinno być zatem – co oczywiste – uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu 
Rejonowego w celu ponowienia przewodu sądowego w pierwszej instancji i 
objęcia nim także tych istotnych dla wyrokowania, nieprzeprowadzonych 
dotąd i niemożliwych do przeprowadzenia w instancji odwoławczej, dowo-
dów. W sprawie niniejszej zapadło jednak odmienne, pozostające w 
sprzeczności z powyższym, orzeczenie końcowe, z treści którego wynika, 
że Sąd odwoławczy nie stwierdził potrzeby poszerzenia podstawy dowo-
dowej rozstrzygania w sprawie. 
Przyczyny takiego stanu rzeczy jawią się w sposób jednoznaczny. 
Wynikają one – co celnie podniesiono w kasacji – z rażącej obrazy przepi-
sów art. 452 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 170 § 1 i art. 193 § 1 k.p.k., do jakiej do-
szło w postępowaniu Sądu odwoławczego. Mianowicie, umknęło Sądowi 
Okręgowemu, że pierwszoplanową powinnością sądu ad quem odnoszącą 
się do wniosków dowodowych zgłaszanych na tym etapie postępowania, 
jest ich rozważenie z punktu widzenia wszystkich jednostek redakcyjnych 
art. 170 § 1 k.p.k. (odpowiednio w świetle art. 193 § 1 k.p.k.), tak jak czyni 
się to w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. W tej bowiem kwe-
stii – dotyczącej oceny dopuszczalności dowodu, jego przydatności dla 
stwierdzenia danej okoliczności, możliwości jego przeprowadzenia i intencji 
jego zgłoszenia, podobnie jak jego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – 
przepisy regulujące postępowanie apelacyjne (art. 458 k.p.k.) nie stanowią 
inaczej (zob. także wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 19 sierpnia 2004 r., II 
K 388/03, OSNKW 2004, z. 11-12, poz. 103 i z dnia 15 lutego 2005 r., III 
KK 166/04, Lex 146200). Sąd Okręgowy zupełnie przy tym pominął, że 
ocena, czy dowód wnioskowany przez stronę do przeprowadzenia w po-
stępowaniu odwoławczym stanowi dowód co do istoty sprawy (art. 452 § 1 
k.p.k.), pozostaje w nierozerwalnym związku z oceną tego wniosku przede 

 
9
wszystkim na gruncie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., a gdy chodzi o przeprowa-
dzenie dowodu z opinii biegłego, na płaszczyźnie art. 193 § 1 k.p.k. 
Wprawdzie nie każdy dowód stwierdzający okoliczność mającą znaczenie 
dla rozstrzygnięcia sprawy mieści się w kategorii dowodów co do jej istoty, 
ale z całą pewnością każdy dowód co do istoty sprawy nosi atrybut dowodu 
mającego znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, jak o tym mowa w wymienio-
nych przepisach. Oczywiste więc jest, że o ile oddalenie wniosku dowodo-
wego na podstawie art. 170 § 1 k.p.k. (art. 193 § 1 k.p.k.) czyni już bez-
przedmiotowym jego rozważanie na gruncie art. 452 § 1 k.p.k., to dostrze-
żenie potrzeby dopuszczenia dowodu otwiera dopiero drogę do rozważań 
na przytaczanym gruncie, jak również w kontekście unormowania art. 452 
§ 2 k.p.k., wyznaczającego warunki skorzystania z wyjątkowej możliwości 
uzupełnienia przewodu sądowego w instancji odwoławczej. Takiej oceny, 
warunkowanej przytaczanymi wyżej przepisami, Sąd Okręgowy nie prze-
prowadził w odniesieniu do omawianych wniosków dowodowych oskarżo-
nego, skutkiem czego do ich oddalenia doszło z rażącą obrazą tych prze-
pisów, mogącą mieć – z uwagi na treść wniosków i efekt sprzeczności ich 
rozstrzygnięcia – istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. 
Kolejne wnioski dowodowe oskarżony złożył w dniach 24 listopada 
2005r. i 22 grudnia 2005 r. Do pierwszego z pism procesowych dołączył 
dokument z dnia 22 czerwca 2004 r., skierowany do niego przez Departa-
ment Ekonomiczny Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu, dotyczący 
statusu Z.I.S.W. w L. Z kolei w drugim z nich – w czasie poprzedzającym 
ostatnią rozprawę odwoławczą – złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z 
dołączonych do tego pisma szeregu dokumentów, z których 16 (pochodzą-
cych głównie z MEN) miało wykazywać, że oskarżony wykonując obowiązki 
dyrektora Z.I.S.W. w L. nie pełnił funkcji publicznej, zaś dwa kolejne miały 
wykazywać niezasadność stanowiska Sądu Rejonowego co do powodów, 
dla których pomówienie Krzysztofa K. Sąd ten uznał za wiarygodne. Prze-

 
10 
prowadzając rozprawę w dniu 27 stycznia 2006 r., Sąd Okręgowy odebrał 
od oskarżonego oświadczenie co do znajdujących się w aktach sprawy 
pism MEN z dnia 15 grudnia 1992 r. i z dnia 25 lutego 1994 r. – z których 
dowód dopuścił opisywanym na wstępie postanowieniem – natomiast nie 
podjął żadnej decyzji co do opisanych wyżej pisemnych wniosków oskar-
żonego o zaliczenie do materiału dowodowego wymienionych dokumen-
tów. 
Już tylko dodatkowo należy w tym miejscu zauważyć, że temu sa-
memu celowi poszerzenia materiału dowodowego służył wniosek oskarżo-
nego o dopuszczenie dowodu z zeznań Jana G. – Dyrektora Administra-
cyjnego UMCS, likwidatora Z.I.S.W. (na okoliczność statusu prawnego tej 
jednostki i, co za tym idzie, pełnionej przez oskarżonego funkcji), którego 
niezasadne oddalenie oskarżony zarzucił Sądowi Rejonowemu w swej 
osobistej apelacji. Zarzutu tego, z obrazą art. 433 § 2 k.p.k., Sąd Okręgowy 
nie rozpoznał, ani też nie ustosunkował się do niego w żaden inny sposób, 
chociaż oskarżony ponowił tę kwestię w piśmie procesowym zatytułowa-
nym „uzupełnienie apelacji”, zaś Sąd, prowadząc korespondencję z różny-
mi instytucjami mogącymi dysponować informacjami co do kompetencji i 
sposobu działania Z.I.S.W., czynił też ustalenia co do osoby likwidatora te-
go podmiotu. 
Z kolei trzeba też uwzględnić, że Sąd Okręgowy sam zwracał się do 
różnych placówek o nadesłanie dokumentów opisujących status Z.I.S.W. w 
L. i charakter funkcji dyrektora tej jednostki, a nadto o dokumenty w postaci 
zawieranych umów. Z żadnego z protokołów przeprowadzonych rozpraw 
nie wynika jednak, by dokumenty, jakie nadesłano (akta personalne oskar-
żonego, umowa o zastępstwo inwestycyjne między Z.I.S.W. a Kuratorium 
Oświaty w L. z dnia 2 sierpnia 1993 r. i związane z nią dokumenty) zostały 
odczytane, bądź by podjęto decyzję o ich zaliczeniu w poczet dowodów 
bez odczytywania. 

 
11 
Przytaczane okoliczności świadczą jednoznacznie, że w postępowa-
niu Sądu Okręgowego doszło do naruszenia przepisów art. 452 § 2 w zw. z 
art. 167 i art. 170 § 1 i 2 k.p.k., których istotą było zaniechanie uzupełnienia 
przewodu sądowego w zakresie dowodów, których potrzebę przeprowa-
dzenia dostrzegał z urzędu Sąd odwoławczy, oraz dowodów, o których do-
puszczenie wnioskował oskarżony, i o których przydatności dla rozstrzy-
gnięcia Sąd Okręgowy w ogóle się nie wypowiedział. Rażący charakter 
tych uchybień nie ulega wątpliwości, podobnie jak i to, że uchybienia te 
mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku, i to z 
dwóch zasadniczych powodów. 
Po pierwsze, niewątpliwie istotne dokumenty, które nie zostały ujaw-
nione w toku przewodu sądowego (nadesłane na żądanie sądu oraz jeden 
dokument, spośród wszystkich złożonych przez oskarżonego) stały się 
podstawą zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego w zakresie ustaleń i 
ocen dotyczących charakteru pełnionej przez oskarżonego funkcji, w tym 
odnoszących się do statusu jednostki, którą kierował oraz do zakresu 
umowy o zastępstwo inwestycyjne, zawartej z jednym z kontrahentów. 
Z drugiej zaś strony, w podstawie przytaczanych ustaleń i ocen (tak-
że ustaleń związanych z pozostałymi tezami wniosku dowodowego oskar-
żonego) zabrakło dowodów, które poruszały wskazane kwestie i które 
ewentualnie mogły poszerzyć pole rozważań Sądu Okręgowego w przed-
miocie pełnionej przez oskarżonego funkcji, o czym bliżej będzie jeszcze 
mowa. 
Powyższe dobitnie więc obrazuje, że w konsekwencji opisanych 
uchybień w sposób wręcz oczywisty doszło do rażącej obrazy reguł oceny 
dowodów określonych w przepisach art. 410 i art. 7 k.p.k., jaki to kolejny 
zarzut trafnie podniesiono w kasacji. Oceny tej nie oparto bowiem na cało-
kształcie ujawnionych w sprawie okoliczności. Należy zaś ją uznać za wa-
dliwą tym bardziej, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił w niej ponadto oko-

 
12 
liczności wynikających także i z innych dowodów – ujawnionych w toku 
procesu, a przy tym z części rozważanych okoliczności wyciągnął nie do 
końca uprawnione wnioski, z czym przyjdzie się rozprawić w kolejnej części 
wywodu. (...)