III KK 289/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego za zabójstwo, uznając za bezzasadny zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczący orzeczenia kary 25 lat pozbawienia wolności wobec nieletniego sprawcy.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację obrońcy skazanego J. G. za zabójstwo z art. 148 § 1 k.k. Głównym zarzutem było rażące naruszenie prawa materialnego (art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k.) poprzez orzeczenie kary 25 lat pozbawienia wolności wobec sprawcy, który w chwili czynu był nieletni. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, powołując się na utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym kara 25 lat pozbawienia wolności jest dopuszczalna wobec nieletniego sprawcy przestępstwa zabójstwa, nawet jeśli górna granica ustawowego zagrożenia to dożywocie.
Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego J. G., który został skazany za zabójstwo z art. 148 § 1 k.k. Wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 grudnia 2011 r. Obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., twierdząc, że kara 25 lat pozbawienia wolności nie mogła zostać orzeczona wobec sprawcy, który w chwili popełnienia czynu był nieletni. Sąd Najwyższy, opierając się na swoim utrwalonym zapatrywaniu, stwierdził, że przepis art. 10 § 3 k.k. nakazujący orzekanie kary nieprzekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia, w przypadku przestępstwa zabójstwa zagrożonego karą dożywotniego pozbawienia wolności, odnosi się do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności. Sąd przywołał wcześniejsze orzeczenia, w tym postanowienie z dnia 11 października 2006 r. (IV KK 164/06) oraz wyrok z 22 września 1999 r. (III KKN 195/99), które potwierdzają dopuszczalność orzeczenia 25 lat pozbawienia wolności wobec nieletniego sprawcy odpowiadającego w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zabójstwa. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał zarzut kasacji za oczywiście bezzasadny i postanowił oddalić kasację oraz obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, można orzec karę 25 lat pozbawienia wolności wobec nieletniego sprawcy zabójstwa.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na utrwalone orzecznictwo, zgodnie z którym przepis art. 10 § 3 k.k. odnosi się do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności, co czyni karę 25 lat dopuszczalną wobec nieletniego sprawcy przestępstwa zabójstwa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie kasacji
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. G. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (5)
Główne
k.k. art. 148 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 10 § § 3
Kodeks karny
Nakaz orzekania kary nieprzekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia odnosi się do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności.
k.k. art. 38 § § 3
Kodeks karny
Pomocnicze
k.k. art. 10 § § 2
Kodeks karny
k.k. art. 54 § § 2
Kodeks karny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zgodność orzeczonej kary 25 lat pozbawienia wolności z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego w przypadku nieletnich sprawców zabójstwa.
Odrzucone argumenty
Zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego (art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k.) poprzez orzeczenie kary 25 lat pozbawienia wolności wobec nieletniego sprawcy.
Godne uwagi sformułowania
kara 25 lat pozbawienia wolności [...] nie mogła być [...] orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni gdy chodzi o sprawców nieletnich, przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności
Skład orzekający
Piotr Hofmański
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 10 § 3 k.k. w kontekście kary dla nieletnich sprawców zabójstwa."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji nieletniego sprawcy zabójstwa i kary 25 lat pozbawienia wolności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia karania nieletnich sprawców najpoważniejszych przestępstw i interpretacji przepisów kodeksu karnego, co jest interesujące dla prawników karnistów.
“Czy nieletni zabójca może dostać 25 lat? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III KK 289/12 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r., sprawy J. G. skazanego z art. 148 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 grudnia 2011 r., postanowił: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego skazanego J. G. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 10 § 3 k.k. w zw. z art. 38 § 3 k.k., w wyniku czego orzeczona została kara 25 lat pozbawienia wolności, która to kara nie mogła być – zdaniem skarżącego – orzeczona ze względu na to, że w chwili czynu skazany był nieletni. Sąd Najwyższy zważył co następuje. W istocie przepis art. 10 § 3 k.k. zastrzega, ze wobec sprawców nieletnich w chwili czynu, a ponoszących wyjątkowo odpowiedzialność karną na podstawie art. 10 § 2 k.k., kara powinna być orzeczona w wysokości nie przekraczającej 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia. Niemniej zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem Sądu Najwyższego „gdy chodzi o sprawców nieletnich, 2 przewidziany w art. 10 § 3 k.k. nakaz, że kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnego zagrożenia odnieść trzeba wypadku przestępstwa zabójstwa do kary dożywotniego pozbawienia wolności, a nie kary 25 lat pozbawienia wolności (postanowienie SN z dnia 11 października 2006 r., IV KK 164/06). Podobnie w wyroku SN z 22 września 1999 r., stwierdzono, że „zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą - 25 lat pozbawienia wolności” (III KKN 195/99, OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 3). Sąd Najwyższy podziela stanowisko zawarte w wyżej wymienionych orzeczeniach, wobec czego należało uznać zarzut za bezzasadny w stopniu oczywistym. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. .
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI