III KK 261/24

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Rejonowego wniesioną na niekorzyść oskarżonego M. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację obrońcy, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że umorzył postępowanie w zakresie czynu z art. 224a k.k. (fałszywe zawiadomienie o chorobie COVID-19), kwalifikując go jako wykroczenie z art. 66 § 1 k.w., oraz uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z art. 288 § 1 k.k. (uszkodzenie opon). Sąd Najwyższy w pierwszej kolejności pozostawił kasację bez rozpoznania w części dotyczącej wykroczenia, wskazując na niedopuszczalność wniesienia jej przez Prokuratora Rejonowego w sprawach o wykroczenia, zgodnie z art. 110 k.p.w. W pozostałym zakresie, dotyczącym uniewinnienia od zarzutu uszkodzenia opon, Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną. Stwierdzono rażącą obrazę przepisów postępowania (art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.) przez Sąd Okręgowy. Sąd odwoławczy, dyskwalifikując ustalenia sądu pierwszej instancji, nie poczynił własnych, jednoznacznych ustaleń faktycznych, ograniczając się do arbitralnych stwierdzeń i dowolnej, fragmentarycznej oceny dowodów. Nie wziął pod uwagę całości materiału dowodowego, w tym możliwości przemieszczania się oskarżonego, danych telekomunikacyjnych, nagrań z monitoringu oraz zeznań świadków, które mogłyby wskazywać na jego sprawstwo. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej uniewinnienia od zarzutu uszkodzenia opon i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, nakazując rzetelną analizę materiału dowodowego i zarzutów apelacji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający