III KK 243/23

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść skazanego C. G. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie. Sąd Okręgowy skazał oskarżonego m.in. za przestępstwo z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, orzekając karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych po 20 złotych każda, a słownie „dziesięć” każda. Prokurator w apelacji podniósł m.in. zarzut sprzeczności w treści orzeczenia uniemożliwiającej jego wykonanie, wskazując na rozbieżność w określeniu wysokości stawki dziennej grzywny. Sąd Apelacyjny, utrzymując wyrok w mocy, uznał, że intencją sądu pierwszej instancji było orzeczenie stawki w wysokości 20 złotych, co wynikało z analizy uzasadnienia i wymierzonej opłaty. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację prokuratora, uznał, że sprzeczność w treści orzeczenia dotycząca wysokości stawki dziennej grzywny, która uniemożliwia jej wykonanie, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą zgodnie z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Sąd Najwyższy podkreślił, że taka sprzeczność nie powinna być usuwana poprzez interpretację, a musi wynikać jednoznacznie z treści wyroku. Ponieważ sąd odwoławczy nieprawidłowo skontrolował zarzut apelacyjny i nie usunął sprzeczności, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze grzywny i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający