III KK 241/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił wyrok łączny Sądu Okręgowego w części dotyczącej kary grzywny, ponieważ kary te były już wcześniej objęte innym wyrokiem łącznym, co stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą.
Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny wniósł kasację od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w S., zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego. Sąd Okręgowy połączył kary grzywny, które były już wcześniej objęte innym, prawomocnym wyrokiem łącznym. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary łącznej grzywny i umorzył postępowanie w tym zakresie.
Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 lutego 2016 r. Kasacja dotyczyła części wyroku orzekającej karę łączną grzywny. Prokurator Generalny zarzucił rażące naruszenie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., wskazując, że kary grzywny, które Sąd Okręgowy połączył w zaskarżonym wyroku, były już wcześniej objęte innym, prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Z. z dnia 29 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną w stopniu oczywistym. Stwierdził, że wystąpiła ujemna przesłanka procesowa, stanowiąca bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., ponieważ postępowanie o wydanie wyroku łącznego, dotyczące tych samych kar jednostkowych tej samej osoby, zostało już prawomocnie zakończone. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej grzywny i umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, ponowne orzeczenie kary łącznej grzywny w takiej sytuacji jest niedopuszczalne.
Uzasadnienie
Ponowne łączenie kar jednostkowych, które zostały już objęte prawomocnym wyrokiem łącznym, stanowi naruszenie przepisu prawa procesowego (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.), co jest bezwzględną przyczyną odwoławczą.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i umorzenie postępowania
Strona wygrywająca
skazany M.B.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M.B. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (8)
Główne
k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 7
Kodeks postępowania karnego
Umorzenie postępowania następuje, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone, co obejmuje również sytuację ponownego łączenia kar objętych już wyrokiem łącznym.
k.p.k. art. 439 § § 1 pkt 8
Kodeks postępowania karnego
Wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej, takiej jak prawomocne zakończenie postępowania co do tego samego czynu, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem orzeczenia.
Pomocnicze
k.k. art. 85
Kodeks karny
k.k. art. 86 § § 1 i 2
Kodeks karny
Dz.U. 2015 poz. 397 art. 19 § ust. 1
Ustawa o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw
k.p.k. art. 521
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 537 § § 2
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 535 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kary grzywny objęte zaskarżonym wyrokiem łącznym były już wcześniej objęte innym, prawomocnym wyrokiem łącznym. Wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.
Godne uwagi sformułowania
kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym wystąpiła ujemna przesłanka procesowa stanowiąca bezwzględną przyczynę odwoławczą postępowanie o wydanie wyroku łącznego, co do tych samych kar jednostkowych tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone
Skład orzekający
Dariusz Świecki
przewodniczący
Kazimierz Klugiewicz
członek
Barbara Skoczkowska
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących wyroków łącznych i bezwzględnych przyczyn odwoławczych w postępowaniu karnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ponownego łączenia kar, które były już wcześniej objęte wyrokiem łącznym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy istotnego zagadnienia proceduralnego w prawie karnym, jakim jest prawidłowość orzekania wyroków łącznych i konsekwencje naruszenia tej zasady. Jest to ciekawe dla prawników procesowych.
“Sąd Najwyższy: Nie można ponownie łączyć kar, które już były przedmiotem wyroku łącznego.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III KK 241/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca) w sprawie M.B. w przedmiocie wydania wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 lipca 2017 r., kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego, od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt II K (…) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej zawartego w pkt VIII orzeczenia o karze łącznej grzywny i w tym zakresie umarza postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k . UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w S. wydał w dniu 29 lutego 2016 r, w sprawie o sygn. II K 2/16, wyrok łączny i przyjmując, że M.B. był skazany między innymi prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w M. z dnia 28 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt II K 596/06, za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony w bliżej nieustalonym czasie przed dniem 4 czerwca 2005 r., na karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po przyjęciu, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 zł (pkt 4 części wstępnej wyroku); Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 lutego 2008 r., w sprawie o sygn. akt II K 288/07 za czyny: a) z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełniony w okresie od sierpnia 2005 r. do września 2005 r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych po przyjęciu, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 40 zł., b) z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełniony w okresie od sierpnia 2005 r. do września 2005 r. na krę 2 lat pozbawienia wolności; c) jako karę łączną orzeczono karę 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 5 części wstępnej wyroku), na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, połączył jednostkowe kary grzywny orzeczone w wyżej opisanych sprawach o sygn. akt II K 596/06 Sądu Rejonowego w M. oraz o sygn. akt II K II K 288/07 Sądu Rejonowego w Z. i orzekł w stosunku do M.B. jedną karę łączną grzywny w rozmiarze 250 stawek dziennych po przyjęciu, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 20 zł. (pkt VIII wyroku). Wyrok łączny nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w dniu 18 marca 2016 r. Kasację od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. II K 2/16, wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny w trybie art. 521 k.p.k. Zaskarżając wyrok w części dotyczącej zawartego w punkcie VIII orzeczenia o karze łącznej, na korzyść skazanego M.B., zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na połączeniu w pkt VIII wyroku kar jednostkowych grzywny orzeczonych wobec M.B. wyrokami Sądu Rejonowego w M. o sygnaturze akt II K 596/06 i Sądu Rejonowego w Z. o sygnaturze II K 288/07, podczas gdy kary te objęte zostały wcześniej wyrokiem łącznym z dnia 29 listopada 2010 r. Sądu Okręgowego w Z. o sygn. akt II K 145/10, który uprawomocnił się w dniu 3 lutego 2011 r., co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”. Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i o umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.) Słusznie podnosi skarżący, że w sprawie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa stanowiąca bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Sąd Okręgowy w S., zaskarżonym wyrokiem łącznym połączył bowiem kary grzywny orzeczone wobec M.B. wyrokami Sądu Rejonowego w M. o sygn. akt II K 596/06 i Sądu Rejonowego w Z. o sygn. II K 288/07, pomimo że kary te objęte zostały wcześniej prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Z. z dnia 29 listopada 2010 r. o sygn. akt II K 145/10 i wymierzona została skazanemu łączną kara grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 40 zł. Z uwagi więc na to, że postępowanie o wydanie wyroku łącznego, co do tych samych kar jednostkowych tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone, zaszła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej zawartego w pkt VIII orzeczenia o karze łącznej grzywny i umorzenia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. as
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI