III KK 23/05

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść Wiesława K., skazanego za przestępstwa z art. 220 § 1 i 156 § 2 k.k. Sprawa dotyczyła odpowiedzialności pracodawcy za narażenie pracownika na ciężki uszczerbek na zdrowiu. Prokurator Generalny zarzucił obrazę prawa materialnego, a konkretnie art. 220 § 1 k.k., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ochronie podlega każda osoba wykonująca pracę zarobkową, a nie tylko pracownik w rozumieniu Kodeksu pracy. Sąd Najwyższy, analizując przepisy i doktrynę, potwierdził, że art. 220 § 1 k.k. odnosi się wyłącznie do pracownika w rozumieniu Kodeksu pracy (art. 2 k.p.). Sąd wskazał, że choć tytuł rozdziału Kodeksu karnego może sugerować szerszą interpretację, to konkretne sformułowanie przepisu, odwołujące się do 'pracownika', nakazuje stosowanie definicji z Kodeksu pracy. Sąd Najwyższy stwierdził, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby sądy niższych instancji prezentowały pogląd odmienny od tego, że art. 220 § 1 k.k. dotyczy tylko pracownika. Sąd zauważył jednak niedostateczną precyzję sądów w posługiwaniu się terminologią prawa pracy. Kasacja odwoływała się również do orzeczeń sądów pracy, które uznały, że pokrzywdzonego i oskarżonego nie łączył stosunek pracy. Sąd Najwyższy uznał, że nawet gdyby przyjąć, iż pokrzywdzony nie był pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy, a jedynie osobą zatrudnioną na innej podstawie, to odpowiedzialność mogłaby być rozważana na gruncie art. 160 k.k. Jednakże, kary przewidziane w art. 160 k.k. są identyczne jak w art. 220 k.k., a okres próby dla oskarżonego już upłynął. Sąd uznał, że ponowne postępowanie nie doprowadziłoby do uniewinnienia ani łagodniejszego skazania, a wręcz mogłoby pogorszyć sytuację prawną oskarżonego. W związku z tym, Sąd Najwyższy oddalił kasację.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający