III KK 222/25

SN
III KK 222/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 czerwca 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Małgorzata Bednarek
‎
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie
Ł. B.
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 czerwca 2025 r.,
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego,
‎
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z 11 czerwca 2024 r. o sygn. akt IV Ka 349/24,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Myśliborzu
z 19 grudnia 2023r. o sygn. akt II K 60/23,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Małgorzata Bednarek             Ryszard Witkowski               Stanisław Stankiewicz
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Myśliborzu wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt
‎
II K 60/23, uznał Ł. B. za winnego popełnienia tego, że:
w ustalonym miejscu i czasie udostępnił
K. K.
swój pojazd marki O., nr. rej. […] w zamiarze, aby dokonała przestępstwa z art. I78a § 1 k.k. i umożliwił jej kierowanie tym pojazdem, wiedząc, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości, który to czyn zakwalifikował z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. i za ten czyn:
1.
na podstawie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł;
2.
na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów' mechanicznych na okres 4 lat;
3.
na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł;
4.
na podstawie art. 4 § 1 k.k. za podstawę rozstrzygnięć przyjął przepisy obowiązujące do dnia 30 września 2023 r.;
5.
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe
‎
w kwocie 70 zł oraz opłatę w kwocie 200 zł.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca skazanego,
który podnosząc zarzuty obrazy prawa procesowego (
art. 18 § 3 k.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 4 k.p.k., art. 2 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k.
)
oraz błędu
‎
w ustaleniach faktycznych
wniósł w konkluzji o zmianę tegoż wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie
‎
o zmianę wyroku sądu I instancji poprzez „wymierzenie oskarżonemu kary grzywny
‎
i środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres 3 lat, przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z 11 czerwca 2024 r. sygn. akt IV Ka 349/24
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczony środek karny
‎
w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obniżył do lat
‎
2 (dwóch), a w pozostałej części wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego, na niekorzyść skazanego
Ł. B.,
wniósł - w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym,   Prokurator Generalny, który podnosząc zarzut naruszenia przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 42 § 2 k.k., poprzez orzeczenie wobec
Ł. B.
, oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 178a § 1 k.k., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, podczas gdy zgodnie z przepisem art. 42 § 2 k.k., obowiązującym od dnia 18 maja 2015 r., orzeczenie powyższego zakazu wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie może nastąpić na okres
krótszy niż 3 lata, wniósł we wniosku
końcowym o uchylenie wyroku sądu odwoławczego w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przepis art. 42 § 2 k.k. w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw (
Dz.U. 2015.541, ze zm.),
obowiązującym od 18 maja 2015 r. do 30 września 2023 r., wprowadził obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów lub pojazdów określonego rodzaju, na okres nie krótszy niż 3 lata, jeżeli sprawca
‎
w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jako osoba uczestnicząca w ruchu był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177 k.k.
W związku z tym, że
Ł. B.
popełnił przypisane mu przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to zgodnie z art. 42 § 2 k.k.
w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r.,
powinien zostać wobec niego orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na okres co najmniej 3 lat.
Adekwatnie bowiem do treści art. 19 § 1 k.k., pomocnikowi wymierza się karę w granicach przewidzianych za sprawstwo, co dotyczy również zasad orzekania o środkach karnych (
J. Kulesza, Komentarz do Kodeksu karnego,
‎
s. 80, M. Budyń-Kulik i in. Kodeks karny, Komentarz, LEX
).
Sąd Rejonowy w
Myśliborzu
orzekł wobec oskarżonego środek karny
‎
w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat
‎
4, a więc w zgodzie z dyspozycją art. 42 § 2 k.k. Sąd Okręgowy w Szczecinie, dokonując natomiast zmiany wyroku sądu I instancji i orzekając wobec oskarżonego
Ł. B.
środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 2 (dwóch), a więc w wymiarze niższym aniżeli pozwala na to ustawa, w sposób rażący dopuścił się obrazy wskazanego w zarzucie kasacji przepisu prawa
karnego materialnego
,
a uchybienie to niewątpliwie miało istotny wpływ na treść jego wyroku.
Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.
Małgorzata Bednarek      Ryszard Witkowski     Stanisław Stankiewicz
[PŁ]
[r.g.]