III KK 221/12

WYROK  Z  DNIA  1  SIERPNIA  2012  R. 
III  KK  221/12 
 
Ponowne wydanie wyroku nakazowego po utracie mocy przez 
poprzedni na skutek wniesienia sprzeciwu (art. 506 § 3 k.p.k.) jest 
niedopuszczalne; sprawa w takim wypadku podlega rozpoznaniu na 
zasadach ogólnych. 
 
Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański. 
Sędziowie SN: J. Dołhy, M. Gierszon (sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy w sprawie Daniela W., ukaranego z art. 144 § 1 k.w. 
oraz art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu 
alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r. (Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 
473 ze zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 
§ 5 k.p.k. w dniu 1 sierpnia 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora 
Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku nakazowego Sądu 
Rejonowego w B. z dnia 9 czerwca 2011 r., 
 
u c h y l i ł  zaskarżony wyrok i sprawę p r z e k a z a ł  do ponownego 
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. 
 
U Z A S A D N I E N I E  
 
Komisariat Policji w B. wniósł o ukaranie: 
- Daniela W. za to, że: 1) w dniu 13 października 2010 r. około godziny 0,30 
przy ulicy G. 10A w B. dokonał uszkodzenia roślinności, poprzez wyrwanie 
kwiatów z rabaty znajdującej się przed wejściem do ww. bloku, o wartości 

 
2
50 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej – to jest za wykroczenie z art. 
144 § 1 k.w.,2) w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach spożywał 
alkohol w postaci piwa w miejscu do tego niewyznaczonym – to jest o 
wykroczenie z art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i 
przeciwdziałaniu alkoholizmowi. 
- Dariusza L. i Dawida P. za to, że: w dniu 13 października około 
godziny 0,30 przy ul. G. 10A w B. spożywali alkohol w postaci piwa w 
miejscu do tego nieprzeznaczonym – to jest za wykroczenie z art. 431 ust. 1 
ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. 
Wyrokiem nakazowym z dnia 1 kwietnia 2011 r., Sąd Rejonowy w B. 
obwinionego 
Daniela 
W. 
uznał 
za 
winnego 
popełnienia 
obydwu 
zarzucanych mu wykroczeń i za to, w myśl art. 9 § 2 k.w. na podstawie art. 
431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu 
alkoholizmowi wymierzył mu karę grzywny w kwocie 510 zł; Dariusza L. i 
Dawida P. również uznał za winnych popełnienia zarzucanych im 
wykroczeń i za to, wobec każdego z nich na podstawie art. 431 ust. 1 
ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, 
wymierzył karę grzywny w wysokości po 300 zł. 
Sprzeciw od tego wyroku, w ustawowym, określonym w art. 506 § 1 
k.p.k., terminie wniósł tylko Daniel W. W pozostałej części, dotyczącej 
obwinionych Dariusza L. i Dawida P., wyrok ten uprawomocnił się. 
Wniesiony przez Daniela W. sprzeciw spowodował ponowne 
skierowanie jego sprawy na posiedzenie, wyznaczone na dzień 9 czerwca 
2011 r. W tym dniu Sąd Rejonowy w B. wydał kolejny wyrok nakazowy, 
mocą którego uznał Daniela W. za winnego popełnienia zarzucanych mu 
czynów, to jest wykroczeń z art. 144 § 1 k.w. i art. 431 ust. 1 ustawy o 
wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i za to, w myśl 
art. 9 § 2 k.w. na podstawie art. 144 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w 
kwocie 600 zł. 

 
3
Wyrok ten, niezaskarżony przez strony, uprawomocnił się w dniu 22 
czerwca 2011 r. 
Kasację od tego wyroku, na korzyść obwinionego Daniela W., na 
podstawie art. 110 § 1 k.p.w., wniósł Prokurator Generalny. 
Zaskarżając ten wyrok w całości, zarzucił mu rażące i mające istotny 
wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, a mianowicie 
art. 94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 506 § 3 k.p.k., polegające na zaniechaniu 
rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych i wydaniu ponownego wyroku 
nakazowego w sytuacji, gdy poprzedni wyrok nakazowy został zaskarżony 
przez obwinionego Daniela W. wniesionym w terminie sprzeciwem i wniósł 
o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi 
Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym. Zaskarżony nią wyrok 
faktycznie wydano z rażącą obrazą przywołanych w jej zarzucie przepisów 
prawa procesowego. 
Jeden z tych przepisów, to jest art. 506 § 3 k.p.k., jednoznacznie 
stanowi, iż w razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc; sprawa 
podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Oznacza to, że zawsze 
konsekwencją wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego jest dalsze 
rozpoznanie sprawy, w której ten wyrok wydano, na zasadach ogólnych. 
Uchybienie temu obowiązkowi i ponowne wydanie wobec tej samej osoby, 
na skutek jej sprzeciwu, kolejnego wyroku nakazowego, stanowi rażące 
naruszenie 
tegoż 
przepisu 
art. 
506 
§ 
3 
k.p.k. 
Pogląd 
ten 
(niekontrowersyjny, skoro uwarunkowany kategorycznym brzmieniem 
przywołanego przepisu), był już wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 
dnia 6 kwietnia 2006 r., II KK 9/06, Lex nr 182968 i uzyskał aprobatę w 
piśmiennictwie (por. C. P. Kłak – Glosa do tego wyroku, OSP 2008, z. 7, s. 
83). Równie niewątpliwe jak powyższe jest i to, że stosownie do treści art. 

 
4
94 § 1 k.p.w., przepis art. 506 § 3 k.p.k. stosuje się odpowiednio do wyroku 
nakazowego wydanego w toku postępowania w sprawach o wykroczenia. 
W konsekwencji, samo skuteczne złożenie sprzeciwu od wyroku 
nakazowego wydanego w tym postępowaniu powoduje również to, że traci 
on moc, a sąd jest zobowiązany sprawę taką rozpoznać na zasadach 
ogólnych. 
Tymczasem zaskarżony wyrok tych regulacji nie uwzględnia, co 
sprawia, iż rażąco narusza on obydwa przywołane wyżej przepisy. Wpływ 
tej rażącej obrazy prawa na treść zaskarżonego wyroku jest ewidentny, 
skoro przestrzegając te przepisy sąd nie wydałby w ogóle tego orzeczenia. 
Stąd też należało uznać oczywistą zasadność rozpoznawanej kasacji. 
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w B. sprawdzi przede 
wszystkim terminowość wniesienia przez obwinionego sprzeciwu od wyroku 
nakazowego z dnia 1 kwietnia 2011 r. Wprawdzie z treści zarządzenia z 
dnia 13 maja 2011 r. wynika, że obwiniony wniósł sprzeciw w terminie, 
niemniej jednak samo porównanie (dostępnych w aktach) dat: doręczenia 
obwinionemu odpisu wyroku nakazowego (12 kwietnia 2011 r.) i wpływu 
sprzeciwu do sądu (20 kwietnia 2011 r.) może świadczyć o tym, iż 
obwiniony dokonał tej czynności procesowej już po upływie ustawowego 
terminu. 
Z tych wszystkich względów, orzeczono jak wyżej.