III KK 22/14

Sygn. akt III KK 22/14
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)
‎
SSN Dariusz Świecki
‎
SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)
Protokolant Jolanta Włostowska
w sprawie
J. W.
‎
skazanego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
‎
w dniu 26 lutego 2014 r.,
‎
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
‎
od wyroku Sądu Rejonowego w I.
‎
z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II K (…),
1) uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. art. 45 § 1 k.w. postępowanie umarza;
2) kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w I. wyrokiem z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II K (...), oskarżonego J. W. uznał za winnego tego, że w dniu 8 marca 2009 r. z lasu państwowego Nadleśnictwa S., leśnictwa Z. oddział  […]  gm. S. zabrał w celu przywłaszczenia 0,7 m3 drewna papierówki bukowej o wartości 91 zł na szkodę Nadleśnictwa S., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w O. w sprawie, sygn. akt II K (…), obejmującym prawomocne skazania za przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. oraz z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k.  i za czyn ten zakwalifikowany jako występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.  na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 290 § 2 k.k. orzekł wobec J. W.  nawiązkę w kwocie 182 złote na rzecz Nadleśnictwa S. oraz obciążył oskarżonego kosztami sądowymi.
Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 15 października 2009 r.  bez kontroli instancyjnej. Został on zaskarżony w całości na korzyść skazanego kasacją
wywiedzioną przez Prokuratora Generalnego w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
Prokurator Generalny zarzucił orzeczeniu Sądu Rejonowego w I.  rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 278 § 1 k.k. i art. 290 § 2 k.k., polegające na dokonaniu błędnej wykładni tych przepisów i w konsekwencji uznanie, że czyn przypisany J. W. polegający na zaborze w celu przywłaszczenia wyrąbanego drewna papierówki bukowej wartości 91 złotych, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i stanowi podstawę wymierzenia nawiązki w wysokości podwójnej wartości tego drewna na podstawie art. 290 § 2 k.k., mimo że będące przedmiotem zaboru drewno nie było drzewem w stanie surowym, tzn. takim w jakim pozostało w lesie po wyrąbaniu, co ze względu na wartość zabranego drewna wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.
Powołując się na powyższe autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania
na podstawie art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.s.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k., wobec przedawnienia karalności przypisanego oskarżonemu czynu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna i podlegała w całości uwzględnieniu na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Wprawdzie w sprawie niniejszej nie zostało sporządzone uzasadnienie wyroku przez Sąd Rejonowy  w I., jednak z treści przyjętego opisu czynu wynika, że J. W.  dopuścił się zaboru w celu przywłaszczenia 0,7m3 drewna papierówki bukowej wartości 91 złotych. W konsekwencji  Sąd Rejonowy nie dostrzegając różnicy w pojęciach „drzewo” i „drewno”, oraz kwalifikując czyn oskarżonego
jako występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a także orzekając nawiązkę na podstawie art. 290 § 2 k.k. uznał, że doszło do kradzieży z lasu drzewa wyrąbanego przy uwzględnieniu, iż w dacie tego czynu granicą oddzielającą przestępczą kradzież drzewa wyrąbanego lub powalonego od wykroczeniowej (art. 120 k.w.) była wartość przedmiotu czynności wykonawczej, w kwocie 75 złotych.
Trzeba jednak pamiętać, że gdy przepisy art. 290 § 2 k.k. oraz art. 120 k.w. mówią o "drzewie wyrąbanym lub powalonym", to chodzi tu o drzewo w stanie surowym, tj. takim, w jakim pozostało w lesie po wyrąbaniu lub powaleniu. W razie przerobienia takiego wyrąbanego lub powalonego drzewa na materiał budowlany lub inny materiał użytkowy traci ono postać drzewa, o którym mowa w wymienionych przepisach. Natomiast tak przerobione drewno, w zależności od jego wartości, może stanowić przedmiot czynności wykonawczej w typie wykroczenia przewidzianego w art. 119 § 1 k.w. albo w typie przestępstwa określonego w art. 278 § 1 lub 3 k.k. Trzeba przypomnieć, że w dacie czynu oraz w dacie orzekania przez Sąd Rejonowy wartość graniczna mienia między wskazanym przestępstwem i wykroczeniem nie przekraczała 250 złotych. (zob. wyroki SN:
z dnia 16 lipca 2013 r.,
III KK 196/13,
LEX nr 1335578, z dnia 2 kwietnia 2012 r.,
V KK 429/11,
LEX nr 1163986,
z dnia 3 września 2009 r.,
V KK 171/09,
OSNKW 2010/2/16,
z dnia 28 marca 1977 r., II KR 44/77,
OSNPG 1977/10/85, uchwała SN z dnia 21 stycznia 1972 r.,
VI KZP 55/71,
OSNKW 1972/3/43).
Przywołane wartości graniczne mienia stanowiącego przedmiot wykroczeń z art. 119 k.w. i 120 k.w. oraz przestępstw z art. 278 k.k. i art. 290 k.k. aktualnie zostały podwyższone do kwoty nie przekraczającej 1/4 minimalnego wynagrodzenia (art. 2 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw,  Dz. U. z dnia 25 października 2013 r., poz. 1247).
Należy podkreślić, że opis czynu przypisanego oskarżonemu nie wskazuje, aby doszło do kradzieży drzewa wyrąbanego, lecz wyrobionego drewna bukowego.
Z oględzin samochodu oskarżonego (k. 3-4), oględzin miejsca kradzieży (k.11)  i dokumentacji fotograficznej (k.13), a także zeznań świadka A.T. (k.9-10,73-74) wynika, że przedmiotem zaboru było drewno bukowe wyrobione, papierówka S2A w wałkach o długości 1,2 m.
W związku z tym w analizowanym stanie faktycznym nie doszło do kradzieży drzewa wyrąbanego lub powalonego, a zatem drzewa w stanie surowym -  w takim, w jakim pozostało w lesie po wyrąbaniu lub powaleniu, lecz drewna już przetworzonego na materiał użytkowy, pociętego na kawałki i składowanego w stosie, przy czym ze względu na wartość tego drewna - 91 złotych, czyn ten stanowi  wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.
Dlatego też należało zgodzić się z twierdzeniem kasacji, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą prawa materialnego, skoro Sąd
meriti
po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych czyn oskarżonego, według jego opisu przyjętego w wyroku będący wykroczeniem z art. 119 § 1 k.w., zakwalifikował jako występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz orzekł nawiązkę na podstawie art. 290 § 2 k.k.
Sąd Najwyższy wziął nadto pod uwagę fakt, że przedmiotowe wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. zostało popełnione przez oskarżonego w dniu 8 marca 2009 r., a zatem jego karalność zgodnie z art. 45 § 1 k.w. ustała w dniu 8 marca 2011 r. Dlatego też, na podstawie art. 104 § 1 pkt 7 w zw. z art 5 § 1 pkt. 4 k.p.s.w. i art. 112 k.p.s.w. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok i wobec przedawnienia karalności postępowanie w tej sprawie umorzył.
Orzeczenie o wydatkach związanych z kasacją Prokuratora Generalnego oparto na podstawie art. 119 k.p.s.w. w zw. z art. 638 k.p.k.