III KK 199/26

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację obrońcy skazanego J. S., który został uznany za winnego popełnienia występku z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. przez Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu, a następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu. Kasacja opierała się na dwóch zarzutach: nienależytej obsady sądu odwoławczego z powodu wadliwej procedury powołania sędzi X. Y. oraz rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy. Sąd Najwyższy uznał pierwszy zarzut za zasadny, stwierdzając, że udział sędzi X. Y., powołanej na urząd w procedurze ukształtowanej ustawą z 2017 r. o zmianie ustawy o KRS, narusza standard niezawisłości i bezstronności sądu. Sąd Najwyższy odwołał się do uchwały trzech izb SN z dnia 23 stycznia 2020 r., która stanowi zasadę prawną, a także do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Podkreślono, że wadliwość procesu powoływania sędziów, w tym podpisanie przez sędzię X. Y. listy poparcia dla kandydata do KRS w 2018 r. oraz objęcie stanowiska prezesa sądu w okresie kwestionowania niezależności sądownictwa, skutkuje koniecznością oceny jej bezstronności i niezawisłości. W związku z zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający